Αντιφωνητής

Απουσία και λογοκρισία(;)

2011-10-29T10:54:00.002+03:00

Για κάποιο λόγο, που ακόμη προσπαθώ να καταλάβω, η google έκρινε ότι το ιστολόγιο αυτό παραβίασε κάποιους κανόνες. Ύστερα από πολλαπλά μηνύματα και αλλεπάλληλες ανταλλαγές στις οποίες επέμενα να μου εξηγήσουν τι ακριβώς συνέβη, μια καλή μέρα επανέφεραν απλά το ιστολόγιο στο διαδίκτυο. Δεν μου εξήγησαν ποτέ το ποιος παραπονέθηκε, ποιες αρχές παραβίασα, γιατί αποφάσισαν να φιμώσουν τον αντιφωνητή για μια περίοδο 6 μηνών.

Δυστυχώς ούτε ο πρώτος είμαι ούτε ο τελευταίος. Ύστερα από τόσους μήνες απουσίας, θα ανασυντάξω δυνάμεις, σκέψεις και λέξεις και θα αποφασίσω εν τέλει τι θα κάνω με αυτό τον χώρο.

Α.

WIKILEAKS: ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ

2010-12-08T23:31:00.002+02:00

Τον συνέλαβαν επειδή δύο γυναίκες του είπαν να σταματήσει την ερωτική πράξη είτε κατά τη διάρκεια είτε αμέσως πριν την έναρξή της...
Ακούσαμε επίσης ότι η μια του είπε να σταματήσει όταν...έσπασε το προφυλακτικό. (Έσπασε το προφυλακτικό και έμειναν εκτεθειμένοι οι Αμερικάνοι).
Εν τω μεταξύ, για να προσγειωθούμε λίγο, τον έψαχνε η Ιντερπόλ, η ΣΙΑ, το Αμερικάνικο κογκρέσο, η Βουλή, οι Αυστραλοί οι Σουηδοί και οι Εγγλέζοι.
Κατάφεραν να κλείσουν την ιστοσελίδα--όχι τους δεκάδες κλώνους--να παγώσουν τους λογαριασμούς της Wikileaks στην Ελβετία, μέσω paypal, μέσω mastercard.
Τα έγγραφα όμως ρέουν και η αλήθεια δε φοβάται όποιον έχει μάτια για να τη δει κατάματα.
Ώστε έτσι κύριοι. Μετά το σχέδιο Ανάν ήταν τόσο αδύναμοι οι Ελληνοκύπριοι που το έδαφος ήταν πρόσφορο για το εμπόριο με τα κατεχόμενα.
Κάποιοι λέει στις μυστικές στοές των Αμερικανών "γνώριζαν" ότι ο Παπαδόπουλος ήταν "δικηγόρος του Μιλόσεβιτς." Τουλάχιστον να γνώριζαν πως να γράψουν το όνομά του...Ακούς εκεί Papadopolous!
Και άκουσον άκουσον: οι Βρετανοί τρομοκράτες δεν ήθελαν να μαθευτεί ότι οι Αμερικανοί τρομοκράτες χρησιμοποιούν τις βάσεις στην Κύπρο για να μεταφέρουν και να βασανίσουν αιχμαλώτους από τον πόλεμο στο Ιράκ. Γιατί φοβόντουσαν λέει τις αντιδράσεις των Κυπρίων. Μην ανησυχείτε κύριοι αποικιοκράτες. Το πρόβλημα των βάσεων θα το λύσουν our children and grandchildren. Έτσι δε σας είπε ο φίλτατος πρόεδρος της Κυπριακής δημοκρατίας;
Απόψε έμεινε η Mastercard χωρίς ιστοσελίδα. Το ίδιο και το γραφείο της Σουηδικής Εισαγγελίας. Απειλείται τώρα το PayPal και το Twitter. Αντίποινα για την σύλληψη και πόλεμος εναντίων των πολέμιων του WikiLeaks.
Ήρθαν τώρα οι δυνάστες να παραπονεθούν. Αυτοί που έκλεισαν το WikiLeaks παραπονιούνται ότι τους έκλεισαν τις επιχειρήσεις. Priceless...

_______________________________

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ WIKILEAKS. Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ! ΔΙΑΒΑΣΤΕ, ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ, ΔΙΑΔΩΣΤΕ, ΑΝΑΡΤΗΣΤΕ!

Προεκλογικός Λόγος

2010-11-07T02:49:00.001+02:00

Αγαπητοί συμπολίτες,

Λέω να κατέβω ως υποψήφιος στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές. Βασική μου πολιτική γραμμή είναι η μόνιμη θεσμοποίηση όλων εκείνων των συμπεριφορών που υποδηλώνουν τον χαρακτήρα του μέσου πολίτη της πατρίδας μας. Επειδή βλέπω ότι πολλοί άσχετοι μας το παίζουν δήθεν συνειδητοποιημένοι και προοδευτικοί, αποφάσισα να διεκδικήσω αυτά που με πολύ κόπο κερδίσαμε σαν λαός. Αυτός είναι ο Κύπριος και όσοι δεν το καταλαβαίνουν δεν ξέρουν που πατούν και που πηγαίνουν. Με γνώμονα τον Κύπριο Πολίτη εξαγγέλλω σήμερα το σχέδιο δράσης των πρώτων εκατό ημερών του πολιτικού μου βίου. Ιδού τα 23 πρώτα θέματα που θα καταθέσω αμέσως μετά την εκλογή μου στη Βουλή. Εάν έχετε επιπλέον εισηγήσεις δεν χρειάζεται να μου τις στείλετε. Ξέρω πολύ καλά, όπως θα διαπιστώσετε και μόνοι σας, τι θέλει ο λαός:

Να μπει πινακίδα σε όλα ανεξαρτήτως τα καταστήματα: ΕΔΩ ΔΕΝ ΚΡΑΤΑΜΕ ΣΕΙΡΑ. ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΠΡΩΞΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ! Για να σταματήσουν επιτέλους οι λοξές ματιές αυτών των λίγων που θέλουν να γίνουμε εδώ μέσα Αγγλία. Ουστ βρε κι εσείς κι ο πολιτισμός σας! Εδώ δεν είναι Law and Order.
Να βγει η πινακίδα πλησίον του αεροδρομίου που λέει “Drive on the Right” και να μπει μια άλλη που να λέει “Drive at your own risk!” Να καταργηθεί άμεσα το όριο ταχύτητας. Τα αμάξια κύριοι νομοθέτες είναι φτιαγμένα για να ακουμπούν τα 250--όχι τα 100 όπως θέλετε εσείς.
Να γίνουν όλα τα πεζοδρόμια χώροι στάθμευσης και να ενημερωθούν όλοι οι τουρίστες με ειδικές ανάγκες ότι η χώρα δεν είναι προσβάσιμη σε παραπληγικούς. Να καταργηθούν όλοι οι χώροι στάθμευσης για άτομα με ειδικές ανάγκες. Οι υφιστάμενοι παραπληγικοί να είναι αποκλειστικά υπό την ευθύνη συγγενικών τους προσώπων.
Να καταργηθεί η υπηρεσία Ψυχικής Υγείας και να αντικατασταθεί από γήπεδα φούτσαλ που τα έχει ανάγκη ο κόσμος.
Να καταργηθούν οι έλεγχοι αλκοτέστ, ζώνης, κυκλοφορίας και οδικής συμπεριφοράς γενικότερα. Είναι πια αποδεδειγμένο στατιστικά ότι ο Κύπριος ακόμα και μεθυσμένος είναι εξαιρετικός οδηγός.
Να μην νιώθει κανείς ενοχές όταν πετάει σκουπίδια στη θάλασσα. Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι η Μητέρα Φύση βρίσκει τρόπο να απορροφήσει από μόνη της τα όποια σκουπίδια. Τα αποτσίγαρα είναι φτιαγμένα από βαμβάκι που είναι φυσικό συστατικό. Ποιον κοροϊδεύουν αυτοί που το ονομάζουν “μόλυνση.” Ακόμα λίγο θα μας πουν ότι ο καιρός αλλάζει λόγο μόλυνσης. Καιρός είναι και αλλάζει.
Να μπορεί ο καθένας να πετάει ό,τι θέλει από τ' αμάξι του. Αναψυκτικά, μπουκαλάκια του νερού, αποτσίγαρα. Τόσοι σκουπιδιάρηδες εργοδοτούνται για να καθαρίζουν τους δρόμους. Σκεφτήκατε τι θα γινόταν αν ήταν η Κύπρος πεντακάθαρη; Θα πεινούσαν τόσες οικογένειες! Ακούς κύριε Περδίκη: πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε πιο κοινωνικά.
Να δοθεί στους φοιτητές του Πανεπιστημίου Κύπρου το αίτημα για δεύτερη, τρίτη, και τέταρτη εξεταστική. Εν ολίγοις, να μπορούν να δίνουν εξετάσεις μέχρι να περάσουν το μάθημα. Σημασία έχει το Δίπλωμα κύριοι. Η λεγόμενη μόρφωση είναι υπερτιμημένη. Διπλωματούχους θέλουμε. Όχι άνεργους επιστήμονες.
Να κοπούν όλα τα δέντρα. Υπάρχουν τεχνητοί τρόποι να παράγουμε οξυγόνο. Για σκιές υπάρχουν και τέντες. Επίσης θα φτηνίσει πολύ το καυσόξυλο.
Να σταματήσει αμέσως η χρήση του όρου "ηχορύπανση". Ποιον κοροϊδεύετε; Είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιο πράγμα. Ο ήχος είναι ήχος και κανένας επιστήμονας δεν έχει αποδείξει μέχρι σήμερα ότι ο ήχος ρυπαίνει το περιβάλλον.
Να ακυρωθούν οι εκλογές και να εφαρμοστεί ένας εκ των εξής δύο ουσιαστικών μοντέλων. Πρώτον, ο πρόεδρος να επιλέγεται εκ περιτροπής μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων (ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, μια με μια). Δεύτερον, πρόεδροι να υπηρετούν όλοι οι άντρες πολίτες της κυπριακής δημοκρατίας για κάποιες μέρες. Έτσι θα αποφευχθούν άσκοπα έξοδα για την οργάνωση εκλογών. Το επιπλέον εισόδημα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την οργάνωση τουρνουά φούτσαλ που θα προωθεί τον αθλητισμό και την γυμναστική.
Να απαγορευτεί η εισαγωγή οχημάτων που δεν είναι είτε BMW είτε Μερτσέντες (με αναλογία 3 προς 1). Όλοι οι κύπριοι να αποκτήσουν ένα εκ των δύο ανεξαρτήτως μηχανικής κατάστασης.
Να καταργηθεί ο όρος "αυθαίρετο" για να μπορεί ο κοσμάκης να χτίζει ό,τι θέλει. Να μπορεί να επεκτείνει τα σπίτια του, να κάνει αποθήκες, να κλείσει βεράντες. Δεν θα καταντήσουμε σαν τους Αμερικάνους που όλα τους τα σπίτια είναι το ίδιο (σαν κουκλόσπιτα). Η διαφορετικότητα είναι η ομορφιά μας.
Να σταματήσουμε να αποκαλούμε την ανθρωπιστική βοήθεια "ρουσφέτι". Πολλοί συνάνθρωποι μας έχουν ανάγκη και αυτό σημαίνει ότι κάποιοι που έχουν σημαντικά πόστα θα τους βοηθήσουν να προχωρήσουν στη ζωή. Πάντως όσοι με ξέρουν προσωπικά μπορούν να βασιστούν πάνω μου σε περίπτωση εκλογής μου.
Να θεσμοποιηθεί η διαδικασία κατά την οποία η έγκριση οποιουδήποτε αιτήματος θα χρειάζεται πέντε τουλάχιστον υπογραφές από διαφορετικούς δημόσιους υπαλλήλους. Έτσι θα ελέγχονται επιμελώς τα πάντα. Σε περίπτωση που γνωρίζεις κάποιον στην υπεύθυνη δημόσια υπηρεσία να μπορείς να κάνεις πιο γρήγορα την δουλειά σου. Λογικό είναι αφού αν σε γνωρίζει προσωπικά κάποιος υπάλληλος, τότε το κράτος σε εμπιστεύεται.
Να γίνουν όλες οι εκπομπές της τηλεόρασης Reality στα οποία θα παρακολουθούμε ο ένας τη ζωή του άλλου. Έτσι θα αναπτυχθεί και η κοινωνική συσπείρωση. Ο κανόνας να παραβιάζεται μόνο μια φορά τον χρόνο όταν θα έχουμε Γιουροβίζιον.
Να επιτρέπονται οι καυγάδες, οι φωτοβολίδες, οι φωτιές και το βρισίδι στα γήπεδα. Τι στο καλό;! Μεσογειακοί είμαστε, όχι Αμερικάνοι. Εξάλλου έτσι βγαίνει το πάθος σε κλειστό χώρο και αποφεύγεται το road-rage.
Να ενθαρρύνουμε όλα τα παιδιά να μιλούν σωστά τη διεθνή creole. Να μπορούν όλοι να λένε ότι “αυτή η fendi είναι πολύ cool, την πήρε και μια friend μου και είναι original.” Η “ένα cheeseburger με fries, χωρίς ketchup, και μια coke please”. Η ένα non-fat caramel machiato.” Αυτή είναι η διεθνής γλώσσα και όχι η μουσική όπως λεν κάποιοι άσχετοι.
Να σταματήσουν να κυκλοφορούν όλες οι εφημερίδες. Να εκδίδεται μόνο μια εφημερίδα (εκ περιτροπής, η Μάχη και η Χαραυγή). Στην κάθε εφημερίδα θα δουλεύουν μόνον 5 δημοσιογράφοι. Τέσσερις αθλητικογράφοι και ένας άλλος για τις υπόλοιπες ειδήσεις.
Να υποβιβαστούν όλες οι ποδοσφαιρικές ομάδες στην δεύτερη κατηγορία. Στην πρώτη θα μείνουν μόνο η Ομόνοια, το Αποέλ και η Ανόρθωση. Έτσι θα έχουμε ντέρμπι κάθε βδομάδα και τα γήπεδα θα γεμίζουν. Δεν θα πληρώνει 15 Ευρώ ο πολίτης, κύριοι της ΚΟΠ, για να βλέπει την Ένωση Νέων Παραλιμνίου.
Να κυκλοφορούν ελεύθερα στο παζάρι απομιμήσεις για να μπορεί και ο μέσος κύπριος να αγοράζει ελεύθερα Fendi, Louis Vuitton, Prada κλπ. Η αίγλη έχει σημασία και όχι αν είναι original. Μπορεί κάλλιστα να εφαρμοστεί το μέτρο για τα αυτοκίνητα (που ανέπτυξα πιο πάνω) και για τις μάρκες γενικότερα, συμπεριλαμβανομένων και των απομιμήσεων.
Να εφαρμοστεί άμεσα ως ελάχιστη τιμή του φραπέ τα πέντε Ευρώ. Όλοι γνωρίζουμε ότι το ακριβό είναι πιο καλό. Όσοι πουλούν πιο φτηνά να κλείσουν δια νόμου για παραβίαση της αρχής του θεμιτού ανταγωνισμού. Μόνη εξαίρεση θα είναι τα Καλά Καθούμενα που θα μεταμορφωθούν σε Πολιτιστικό Κέντρο.
Να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και να μπούμε στον ΟΠΕΚ (Οργανισμός εξαγωγών πετρελαιοπαραγωγών Χωρών). Αυτό που έχει σημασία είναι ο μαύρος χρυσός και όχι το μαύρο χάλι.

Αυτά ως μια πρώτη γεύση του πολιτικού μου ήθους και των άμεσων σχεδίων μου. Πιστεύω πως οι περισσότεροι συμφωνούμε και πως μαζί μπορούμε να κρατήσουμε αυτό τον τόπο έτσι όπως είναι. Μην τους αφήνεται να σας μπερδεύουν με την ρητορεία της “αλλαγής.” Καλύτερα από εδώ δεν έχει. Ακόμα και οι μικρές αλλαγές που θα κάνω είναι για να κρατήσω αναλλοίωτη την μεγάλη εθνική μας συνείδηση.

Σας ευχαριστώ και σας ασπάζομαι.

με τιμή,

Αντιφωνητής

Οδόντας Ακη (Οδόντος το Εγκώμιον)

2010-10-23T20:44:00.001+03:00

Ο Αμερικανός ράπερ Kanye West είχε πρόσφατα τη εξαίρετη ιδέα να βάλει διαμαντέτινα δόντια. Πήγε στον οδοντίατρο, έσκασε καμιά εξηνταριά χιλιάδες δολάρια, και έγινε κυριολεκτικά Διαμαντόστομος. Τώρα είναι ένα βήμα πιο πάνω από τους Χρυσόστομους και τα μαργαριτάρια ρέουν ακατάπαυστα από το στόμα του. Δεν γνωρίζω πώς του κατέβηκε αυτή η εξαιρετική ιδέα. Μπορεί να είχε διαβάσει εκείνο το πρόσφατο άρθρο -δεν θυμάμαι πού ακριβώς το διάβασα--που έλεγε ότι είναι πιο πιθανόν να βρει δουλειά κάποιος ή να κάνει φίλους (να τυγχάνει τέλος πάντων ευρύτερης αποδοχής) όταν έχει ωραίο και πλατύ χαμόγελο.

Το ίδιο άρθρο μπορεί να διάβασε και ο βοηθός γενικός εισαγγελέας Άκης Παπασάββας ο οποίος σύμφωνα με την εφημερίδα Πολίτης χρέωσε το κράτος 17,000 Ευρώ παρακαλώ για να κάνει 10 εμφυτεύσεις δοντιών. Κι αυτό προφανώς το έπραξε αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Ο νόμος βέβαια προνοεί οδοντιατρική περίθαλψη για δημόσιους υπάλληλους που περιορίζεται σε εξαγωγές και σφραγίσματα. Ο κύριος Παπασάββας απλώς ερμήνευσε το νόμο κάπως πιο...ελαστικά. Και μαζί με τα σφραγίσματα και τις εξαγωγές πρόσθεσε και τα εμφυτεύματα. Ευφυέστατος ε;

Παρεμπιπτόντως, παίζει ο Κυνόδοντας, η ταινία του Λάνθιμου, στην κινηματογραφική λέσχη του Πανεπιστημίου Λευκωσίας. Εξαιρετική ταινία που περιγράφει την απομόνωση τριών παιδιών από τον υπόλοιπο κόσμο. Οι γονείς τους τους κλείνουν σε ένα σπίτι από το οποίο ΠΟΤΕ δεν έχουνε βγει. Ενδιαφέρον σενάριο όσο αφορά και τον κοινωνικό μας αυτισμό γενικότερα. Τέλος πάντων, διάβαζα για τον διαμαντόστομο γενικό εισαγγελέα και σκεφτόμουν πως σ’ αυτή την περίπτωση έχουμε να κάνουμε με τον κοινό μας Κοινό-δοντα. Τα δόντια του εν λόγω κυρίου είναι χρεωμένα στο “κοινό Κυπρίων.” Τι να κάνουμε; Κάποιοι τρώνε με χρυσά κουτάλια και άλλοι με χρυσά δόντια χρεωμένα στο κράτος. Και κάποιοι άλλοι δύσμοιροι πάνε στη Συρία για να βάλουν εμφυτεύματα γιατί στην Κύπρο τους χρεώνουν τον κούκο-αηδόνι. Και κάποιοι τρίτοι που δε βγαίνουν απλώς βάζουν μασέλες... Εν τω μεταξύ, ο κοινός κυνόδοντας του δημοσίου καταβροχθίζει καθημερινώς το κοινό ταμείο.

Ο χρυσόστομος κύριος Παπασάββας έχει γίνει έξω φρενών με τον Πολίτη και αποκαλεί το άρθρο λιβελογράφημα. «Ουδεμία παρατυπία δεν υπήρξε, όλα έχουν γίνει απολύτως νομότυπα» είπε στην Καθημερινή. «Πλέον, κανείς πρέπει να κοιτάξει να βρει τα αίτια και τα αιτιατά αυτής της βάναυσης και κακεντρεχούς συμπεριφοράς». Ίσως κακεντρεχή συμπεριφορά στην προκειμένη περίπτωση είναι το ότι κάποιος το σφύριξε στον δημοσιογράφο και αυτός το δημοσίευσε. Φταίνε οι κακεντρεχείς δημοσιογράφοι και οι άμυαλες γραμματείς που στέλνουν ηλεκτρονικά βυσματικά μηνύματα εκεί που δε πρέπει.

[Μαθηματικός υπολογισμός: Μισθός=100,000. Κόστος εμφυτευμάτων=17,000. 100,000-17,000=83,000. Ερώτηση: με βάση τα πιο πάνω δεδομένα να υπολογίσετε πόσοι άνθρωποι στην Κύπρο έχουν μισθό κατώτερο των 80,000 και πόσοι εξ αυτών έβαλαν εμφυτεύματα με την ευγενή δωρεά του κράτους.]

Ο διαμαντόστομος κ. Παπασάββας πάντως δεν έχει να ανησυχεί για τίποτε. Πάντα υπάρχει ένα έγγραφο που εξαφανίζεται, πάντα μια γραμματέας που σφάλλει, πάντα ένα παραθυράκι που δικαιώνει τους εξουσίαν δημόσιαν έχοντες. Ας μείνει ήσυχος. Για όλα φρόντισε δέοντος ο δαίμονας της δημιό-σιας κυβερνητικής μηχανής που τώρα “δουλεύει νυ- δουλεύει νύχτα μέρα.” Τα σκάνδαλα έχουν γίνει πια μπανάλ.

Είστε κακεντρεχείς όσοι πιστεύετε πως δεν έχει παταχθεί το ρουσφέτι. Βάναυσοι όσοι πιστεύετε πως το δημόσιο είναι ένας ανθρωποφάγος δεινόσαυρος. Κακόπιστοι όσοι ασκείτε κριτική στο (όποιο) κόμμα. Φτου που δεν ντρέπεστε αθυρόστομοι! Το σύστημα δουλεύει ρολόι. Μόνοι οι δύσπιστοι και οι μοιρολάτρες δεν το αναγνωρίζουν. Το πρόβλημα είναι (πάντα) οι άλλοι. Εμείς είμαστε (πάντα) η λύση.

Κάποιος κύριος καθαρίζει το λαιμό του. Κοιτάει με δέος την κάμερα και λέει. "Ο λαός βέβαια γνωρίζει την Αλήθεια. Γνωρίζει ότι το κόμμα μας πάλεψε για την ελευθερία και τη δικαίωση αυτού του τόπου. Όλοι γνωρίζουν πως έχουμε κάνει άλματα για την πάταξη του ρουσφετιού και των διακρίσεων. Άλλοι πρέπει να κάνουν αυτοκριτική. Εμάς το μέτωπό μας είναι καθαρό."

Και τα δόντια μας καινούργια...
Και τα χέρια μας νύπτομεν καθημερινώς...

Αντιφωνητής

Η Λαθραία

2010-10-08T07:50:00.002+03:00

Στο σπίτι μας ζούμε πέντε άτομα. Εγώ, η μαμά, ο μπαμπάς, ο αδερφός μου ο Αντώνης και η Λαθραία. Η Λαθραία είναι η καλύτερή μου φίλη. Ο Αντώνης μου είπε ότι η Λαθραία γεννήθηκε σε μια άλλη χώρα που λέγετε Φίλιπποι γιατί εκεί έχει πολλούς ανθρώπους που τους λένε Φίλιππους. Είναι μεγάλη αλλά μιλάει σαν παιδί και γι‘ αυτό την αγαπώ πολύ. Της μαθαίνω Ελληνικά κάθε μέρα. Της λέω πως το ποτήρι το λέμε πο-τή-ρι, την ταράτσα τα-ρά-τσα, και την κουτάλα, κου-τά-λα. Όταν δεν τα λέει καλά της φέρνω την κουτάλα στο κεφάλι για να τα μάθει! Και είναι τόσο καλή η Λαθραία μου. Με βλέπει και χαμογελά.

Με τη Λαθραία μιλάμε εύκολα Ελληνικά. Δεν χρειάζεται να ξέρουμε τον αόριστο, τον μέλλοντα ή εκείνον τον δύσκολο τον παρατατικό. “Θέλει παγωτό,” της λέω και καταλαβαίνει. Κι αυτή μου λέει “Πηνελόπη, μπάνιο” και καταλαβαίνω. Μια μέρα που πήγα σχολείο και βαριόμουνα άρχισα να μιλάω στη δασκάλα όπως μιλάω στη Λαθραία.

-- 28 Οκτώβρης Ελλάδα μπουμ μπουμ Ιταλία. Ελλάδα νικήσει Μουσολίνι. Ζήητωωωωω!! Χίτλερ κακός Χίτλερ. Ελλάδα καλή Ελλάδα.

Οι συμμαθητές μου κατουρήθηκαν απ‘ το γέλιο και η διευθύντρια τηλεφώνησε στη μαμά. Το βράδυ στο σπίτι μου θύμωσαν και μου παν να μη το ξανακάνω. Τους άκουγα που μάλωσαν και τη Λαθραία. Η μαμά της είπε “εσύ-δεν-μιλάει-παιδί-τίποτα. Άκουσες;” Δεν καταλαβαίνω γιατί θυμώνουν. Κι αυτοί έτσι μιλάνε με τη Λαθραία μου.

Κάθε μεσημέρι που φτάνω απ’ το σχολείο η Λαθραία με περιμένει. Μαγειρεύει διάφορα φαγητά που μου αρέσουν πιο πολύ από αυτά της μαμάς. Ο μπαμπάς πάντα της φωνάζει ότι πάλι της έφυγε το πιπέρι και τι στο διάολο το κάναμε εδώ μέσα, κινέζικο εστιατόριο; Εμένα όμως μου αρέσει το πιπέρι. Το μεσημέρι που τρώμε μόνοι με τον Αντώνη μας βάζει τόσο πιπέρι στο φαγητό που κοκκινίζουμε σαν παντζάρια. Βάζουμε παγάκια στο στόμα για να μας φύγει η κάψα.

Η Λαθραία δε δουλεύει. Μένει σπίτι όλη μέρα και κάνει δουλειές. Κάθε μέρα σκουπίζει, σφουγγαρίζει, σιδερώνει, μαγειρεύει. Όλα στο σπίτι λάμπουν. Ο μπαμπάς μου είπε μια φορά ότι οι άνθρωποι που δε δουλεύουν είναι τεμπέληδες ή “ακοινώνητοι.” Κάποτε φοβάμαι ότι θα διώξουν την Λαθραία και θα την στείλουν στους Φιλίππους επειδή δε δουλεύει η καημένη. Δεν είναι τεμπέλα αλλά μπορεί να είναι αυτό που λέει ο μπαμπάς: "ακοινώνητη." Για να μη θυμώσουν μαζί της την βάζω να κάνει συνέχεια δουλειές. Της λέω να μου δέσει τα κορδόνια, να μου πιάσει το βιβλίο από τη βιβλιοθήκη, να μου ξύσει το μολύβι, να μου φέρει νερό. Μια μέρα γέμισα το κουβαδάκι μου χώματα από τον κήπο και τα έριξα όλα στο σαλόνι. Έτσι η Λαθραία μου κάνει συνέχεια δουλειές στο σπίτι και δεν σκέφτεται ότι δεν έχει κανονική δουλειά όπως η μαμά και ο μπαμπάς.

Κάθε Κυριακή η Λαθραία πάει εκκλησία. Τις μέρες που ο μπαμπάς και η μαμά έλειπαν ταξίδι στη Γερμανία με πήρε μαζί της. Ήταν κι άλλοι Φίλιπποι εκεί που έμοιαζαν πολύ με τη Λαθραία. Ο παπάς μιλούσε αγγλικά και δεν καταλάβαινα τίποτα. Κρατούσα συνέχεια την Λαθραία σφικτά από το φουστάνι. Όταν βγήκαμε έξω η Λαθραία μιλούσε με τους άλλους Φίλιππους σε άλλη γλώσσα. Έβαλα τα κλάματα και άρχισα να την τραβώ από το χέρι για να φύγουμε. Με πήγε και μου αγόρασε παγωτό. Της είπα “Όχι εκκλησία Κυριακή.” Αυτή με χάιδευε στα μαλλιά. Την επόμενη Κυριακή πρωί-πρωί πήγα και τρύπωσα στο κρεβάτι της. Έκανα πιπί στα σεντόνια της. Εκείνο το πρωί δε πρόλαβε να πάει εκκλησία και μείναμε μαζί όλη τη μέρα!

Όταν μεγαλώσω και παντρευτώ τον Τάκη που είναι στην ίδια τάξη με ‘μένα, θα πάρω και τη Λαθραία μαζί μου. Η μαμά και ο μπαμπάς μπορούν να πάρουν αν θέλουν άλλη Φιλίππα. Θέλω να μου μαγειρεύει φαγητά με πιπέρι και να με περιμένει στο σπίτι όταν γυρίζω απ’ τη δουλειά.

Χτες άκουσα τον μπαμπά και τη μαμά να λένε πως θα διώξουν την Λαθραία να ησυχάσουν επιτέλους. “Έκανες μεγάλο λάθος που την έφερες” έλεγε ο μπαμπάς. Το πρωί που ξύπνησα είπα στο μπαμπά πως δεν θέλω να διώξουν τη Λαθραία επειδή είμαστε φίλες. “Μην μαραζώνεις Πηνελοπάκι μου,” μου είπε. “Όταν φύγει η Λαθραία θα σου πάρω ένα σκυλάκι για να κάνετε παρέα.” Πετάχτηκα πάνω απ’ την χαρά μου. Θα το αγαπώ πολύ, θα του μάθω να μιλά εύκολα Ελληνικά, κι όταν κάνει ζαβολιές θα το μαλώνω με την κουτάλα για να μάθει το σωστό. Αν είναι κορίτσι θα το βγάλω Φίλιππα και αν είναι αγόρι Λαθραίο!

Αντιφωνητής

Η ομιλία του Προέδρου στο Brookings (ή why I didn't run for the presidency for the chair)

2010-09-30T15:54:00.000+03:00

Είχα την ευκαιρία να διαβάσω ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας του Προέδρου Χριστόφια στον Ινστιτούτο Brookings της Ουάσινγκτον Έγινε πολύς σάλος βέβαια για την αναφορά του στην "εισβολή" της Ελλάδας στην Κύπρο. Θα σχολιάσω το πώς είδα αυτή την αναφορά αλλά επιτρέψτε μου πρώτα--πρώτα κάποια προκαταρκτικά σχόλια.

Όταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας εκπροσωπεί την χώρα στο εξωτερικό θα έλπιζε κανείς ότι υπάρχει ένας βασικός στόχος, μια οργανωμένη διπλωματική προσπάθεια ενημέρωσης των ξένων ΜΜΕ, των διανοουμένων, των πολιτικών κλπ. Διαβάζοντας κανείς την ομιλία του Προέδρου, που εκφωνήθηκε--σημειώστε--στα Αγγλικά, το πρώτο πράγμα που διαπιστώνει κανείς είναι ότι μεγάλο μέρος της είναι πραγματικά ακατανόητο. Πολύ απλά, δεν κάνει κανένα απολύτως νόημα. Και δεν εννοώ καν με βάση αυστηρά γλωσσικά κριτήρια. Να δώσω μερικά παραδείγματα:

1. Its contribution [εννοεί του Κυπριακού πολιτισμού] tells the worldwide civilization but we have to look forward.

2. Both Greece Cypriots and Turkey Cypriots. They lived for centuries in a peaceful way. Foreign interventions and the visions of course were different from each other.

3. So as you know, Cyprus is a very, very beautiful island. A whole island. But unfortunately, let me say it’s been raped and we have to restore the visions of Cyprus.

4. I didn’t run for the presidency for the chair. No. I ran for the presidency in order to solve the problem. For me, I assure you this is (inaudible) of life and for a more just society.

5. I had this opportunity to be together with Turkey Cypriots. They are Cypriots or they are not human beings the Greek Cypriots. They are good guides as well. Greek Cypriots are ordinary people and, of course, we have the -- let me say, most wealthy community, the stronger community to help our Turkey Cypriots competitors within the framework of the solution of the Cyprus problem.

6. We don’t have the appropriate progress in the negotiations. Fortunately, we brief a little bit.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο άνθρωπος που κατέγραφε επίσημα το κείμενο για το Brookings (Carleton J. Anderson) σημείωσε την λέξη "inaudible" 33 φορές στο κείμενο. Σε 33 σημεία δηλαδή δεν κατάλαβε τι ακριβώς είπε ο πρόεδρος! Και δεν είναι ότι ο οποιοσδήποτε Πρόεδρος της Κύπρου πρέπει να γνωρίζει άπταιστα τα αγγλικά για να διεκδικήσει αξίωμα. Αλλά για τ' όνομα του θεού--υπάρχουν, ευτυχώς, στις μέρες μας πολλές και καλές επιλογές. Θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ένα μεταφραστή ο Πρόεδρος. Ας πάρει παράδειγμα από τον φίλο του τον Μεντιέντεφ ή τους αδερφούς Κάστρο που πάντα προσφωνούν τους Αγγλόφωνους στη μητρική τους γλώσσα. Ή τουλάχιστον ας πάρει κάποιον που δουλειά του θα 'ναι να τον βοηθά στην σωστή παράδοση του κειμένου. Τέτοιες προχειρότητες είναι απαράδεκτες

Αυτή είναι η μια πτυχή του προβλήματος που έχει να κάνει με την προφορά μιας ξένης γλώσσας. Όταν οι Αμερικανοί άκουγαν και σημείωναν "brief" (σύντομο) πρόεδρος προφανώς εννοούσε "breath" (αναπνέω--μπορεί βέβαια να εννοεί πως "δίνουμε αναφορά." Ποιος ξέρει;). Όταν άκουγαν Greece Cypriots προφανώς αυτός έλεγε Greek-Cypriots. Θέλω να πιστεύω πως όταν ο κύριος που αντέγραψε το κείμενο άκουγε για "τους Τουρκοκύπριους ανταγωνιστές μας" ["Turkey Cypriots competitors"] αυτό που ήθελε να πει ο Πρόεδρος ήταν Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας [δηλαδή, "compatriots"]!

Η άλλη πτυχή έχει να κάνει με την ομιλία καθ' αυτού. Αυτός δηλαδή που του έγραψε το κείμενο περίμενε να καταλάβουν οι Αμερικανοί την έκφραση "I didn’t run for the presidency for the chair"; Περίμενε να καταλάβουν οι αγγλώφονοι τι πάει να πει "we have to restore the visions of Cyprus"; Αυτά τα πράγματα είναι γελοία--εδώ παιδιά του δημοτικού θα σου πουν πως οι όροι της καθομιλουμένης δεν μεταφράζονται ως έχουν. Μεταφράζονται με γνώμονα την σωστή κατανόηση. Τι στο καλό; Δάσκαλο Ρωσικών πήρε ο πρόεδρος για να του μεταφράζει στ' Αγγλικά; Για μπας και τα μεταφράζει ο ίδιος;

Παρεμπιπτόντως, ας μου εξηγήσει επιτέλους κάποιος της Κεντρικής Επιτροπής τι σημαίνει "Τhey are Cypriots or they are not human beings the Greek Cypriots". Είναι Κύπριοι ή δεν είναι άνθρωποι οι Ελληνοκύπριοι...; Τι στο καλό; Δεν μπορώ να καταλάβω αν μας έβρισε ή μας επαίνεσε.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της ομιλίας του Προέδρου έχει να κάνει με τις κοινότυπες δηλώσεις του τύπου: "The island of Cyprus is famous as the island of love" ή "I love the Turkey Cypriots." Δικαίωμα του προέδρου να εκφωνεί τέτοιες κοινότυπες φράσεις αλλά, το ξανάγραψα, αυτά είναι λόγια του καφενέ. Και δεν τον στείλαμε στο εξωτερικό (ως Κύπριοι πολίτες και φορολογούμενοι) για να παίξει τάβλι και να εκφέρει λαϊκισμούς αλλά για να κάνει διπλωματία. Αυτή η προσπάθεια να πείσει πως αγαπά τους Τουρκοκύπριους εκφράζεται τόσο συχνά που μόνο υποψίες μπορεί να προκαλέσει. Εγώ, το ξαναλέω, δεν γνωρίζω πάντως σοβαρό πολιτικό στο εξωτερικό που να βγαίνει και να λέει τέτοιες χαζομάρες. Ούτε άκουσα ποτέ του φίλτατους "ανταγωνιστές" μας να προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο πόσο αγαπούν τους Ελληνοκύπριους.

Όσον αφορά την δήλωση περί δύο εισβολών στην Κύπρο ολόκληρη η δήλωση έχει ως εξής:

And, of course, the involvement at the end of the day of the three guarantor powers which all played a negative role unfortunately towards the developments in Cyprus, the two so-called main lands, in fact, invaded both.

Fortunately for the people of Greece, these criminal actions of the Junda led to the withdrawal of Junda in Greece and the restoration of democracy in the country in which democracy was born. And this, of course, it is something like a small drop of balsam after this great tragedy for the people of Cyprus. As Makarios said, democracy is restored in Greece. We (inaudible) this but Cyprus paid a very high price for this restoration of democracy.

Λοιπόν, όσο και να τρέχει ο Άντρος Κυπριανού να φτιάξει τα σπασμένα η δήλωση μόνο ατυχής και ανιστόρητη μπορεί να χαρακτηριστεί. Επειδή ειπώθηκαν πολλά για το τι ακριβώς εννοούσε ο Πρόεδρος, δεν θα σχολιάσω εκτεταμένα το συγκεκριμένο σημείο γιατί δεν θα μας βγάλει πουθενά. Αυτοί που θέλουν να καταλάβουν πως η ταύτιση Χούντας και Ελλάδας είναι αυτονόητη στην ομιλία του Προέδρου δεν πρόκειται να μεταπειστούν. Για μένα είναι όμως πιο σημαντική η συστηματική και δόλια επιστράτευση της γλώσσας που οδηγεί στην αλλοίωση του όποιου δικαίου μας αναλογεί. Δηλαδή, για να το εξηγήσω καλύτερα, για πρώτη φορά μετά το '74 (και είναι λανθασμένες οι αναφορές στο ότι ο Μακάριος το είπε πρώτα) συνδέεται η λέξη "εισβολή" με την Ελλάδα. Ο πρόεδρος δεν είπε (χουντικό) "πραξικόπημα" και δεν είπε "επέμβαση." Είπε "εισβολή" και μάλιστα σε σημείο που η λέξη "εισβολή" αναφερόταν και στην Τουρκία και στην Ελλάδα. Τέτοια σύνδεση δεν έχει ξαναγίνει ποτέ από επίσημο εκπρόσωπο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Και εδώ είναι το θέμα. Ότι όλα ξεκινούν με τη γλώσσα γιατί εκεί πλάθεται η εκάστοτε κομματική ιδεολογία. Έτσι σφυρηλατείται στο μυαλό των ανθρώπων η ιστορία--με λέξεις που σιγά σιγά (και μεθοδευμένα) εισάγονται στο λεξικό της νέας "φιλελεύθερης" πολιτικής γλώσσας. Ας είναι περήφανοι οι σύντροφοι competitors της Εζεκία Παπαϊωάννου ότι κατάφεραν και πάλι να πρωτοπορήσουν...

Γιου αντερστάντ;

Αντιφωνητής

Υ. Γ. Μπορείτε να θαυμάσετε κι από μόνοι σας ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας του Προέδρου Χριστόφια στην επίσημη ιστοσελίδα του Brookings Institute.

"Και 'μεις κάναμε πολλά..." [στους Τουρκοκύπριους αδερφούς μας]

2010-09-28T19:52:00.002+03:00

Πριν από μια βδομάδα ο Τούρκος (πρώην) Στρατηγός Sabri Yirmibeşoğlu δήλωσε ξεκάθαρα πως η ομάδα της οποίας ηγείτο (και εξειδικευόταν σε θέματα Ειδικού Πολέμου) έκαψε στην Κύπρο δύο μουσουλμανικά τεμένη. Ο Yirmibeşoğlu είπε συγκεκριμένα το εξής: "Στον Ειδικό Πόλεμο, κάποιες πράξεις σαμποτάζ είναι κατασκευασμένες και η ευθύνη ρίχνεται στον εχθρό έτσι ώστε να αυξηθεί το αίσθημα της συλλογικής αντίστασης. Αυτό κάναμε στην Κύπρο. Κάψαμε ακόμα και τέμενος."

Όπως επίσης έγραψε ο Τουρκικός τύπος το 1962 είχαν καταστραφεί από βομβιστικές επιθέσεις δύο τεμένη--αυτό του Bayraktar και αυτό του Ömeriye. Ο βομβαρδισμός των τεμενών προκάλεσε την έντονη αντίδραση των Τουρκοκυπρίων. Η Ελληνοκυπριακή ηγεσία αρνήθηκε τότε κάθε ανάμιξη στους δύο βομβαρδισμούς και μάλιστα ο Ελληνοκύπριος Υπουργός Εσωτερικόν δήλωσε πως πίσω από τις ενέργειες αυτές ήταν η Τουρκία. Δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας Ταράφ, ο Ahmet Muzaffer Gürkan και ο Ayhan Hikmet έγραψαν στο πρωτοσέλιδο της έκδοσης της 23ης Απριλίου του 1962 πως είχαν στοιχεία για το ποιος βομβάρδισε τα τεμένη και πως θα τα δημοσίευαν. Δεν πρόλαβαν να το πράξουν αφού δολοφονήθηκαν την ίδια μέρα: ο ένας έξω από το σπίτι του και ο άλλος μέσα στο σπίτι του και στην παρουσία της γυναίκας του. Το 2005 η κόρη του Ayhan Hikmet δήλωσε πως ήταν σίγουρη ότι την δολοφονία την διέπραξαν Τούρκοι για να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια για τους βομβαρδισμούς των τεμενών. Ότι δηλαδή οι βομβιστές, και μετέπειτα δολοφόνοι των δύο δημοσιογράφων, ήταν Τούρκοι στρατιώτες.

Το ενδιαφέρον με αυτό το θέμα δεν είναι ότι συγκλονίζεται κανείς μπροστά σ' αυτή την αποκάλυψη. Θα ήμασταν βέβαια επιεικώς αθώοι αν αμφιβάλλαμε ποτέ ότι οι στρατιωτικοί μηχανισμοί είναι προπαγανδιστικοί και ο ρόλος τους είναι να υποσκάπτουν και να προκαλούν καταστάσεις για να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους. Το ενδιαφέρον για μένα είναι ο τρόπος με τον όποιο τέτοιου είδους αποκαλύψεις υποδεικνύουν το πώς και το γιατί το ενοχικό αίσθημα, το οποίο χαρακτηρίζει διαχρονικά την πολιτική μας στάση, είναι μια καλοστημένη παγίδα.

Και εξηγούμε: όταν ακούω τους γνωστούς φιλελευθερισμούς πως "κι εμείς κάναμε πολλά" αυτό που σκέφτομαι είναι πρώτα-πρώτα πως εγώ δεν έκανα τίποτα. Με το συμπάθιο αλλά οι αμαρτίες των δικών μου "γονέων" δεν με βαραίνουν. Αυτά τα κολλήματα ανήκουν ίσως σε αυτούς που δεν έχουν ξεπεράσει την προσκόλλησή τους στους κάθε λογής Πατέρες. Σκέφτομαι επίσης πως η παρακρατικές οργανώσεις (αλλά και οι κρατικές σε αυτή την περίπτωση, δηλ. ο Τουρκικός στρατός) λειτουργούν με τόση μυστικοπάθεια που η αλήθεια πλανιέται πάντοτε πάνω απ' την ομίχλη. Τέλος σκέφτομαι πως από το 1962 ο Τουρκικός Στρατός ήθελε ήδη να μεγαλώσει το ρήγμα μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν δηλαδή καταδικασμένη εξ' αρχής. Αυτό που άρχισαν οι Εγγλέζοι με την διοικητική διαίρεση των δύο κοινοτήτων (κι εδώ τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε είναι ξεκάθαρα) συνεχίστηκε προφανώς και από τον Τουρκικό στρατό.

Ας το πάρουμε χαμπάρι κι ας μάθουμε να λέμε τα σύκα-σύκα και την σκάφη-σκάφη. Δεν δύναται να απενοχοποιήσουμε την Τουρκία επειδή εμείς οι ίδιοι νιώθουμε ενοχές ή επειδή θέλουμε να νιώθουμε συνεπείς με μια εκσυγχρονισμένη φιλελεύθερη αντίληψη. Ούτε καλό παιδί θέλω να είμαι, ούτε να κουβαλώ την ιστορία βάρος στου ώμους μου θέλω. Αυτό που θέλω είναι να ζήσω σ' αυτό τον τόπο δημοκρατικά και ελεύθερα--όσο ελεύθερα όσο γίνεται. Η Τουρκία (και μ' αυτό εννοώ την Τουρκική κυβέρνηση και, βέβαια, τον Στρατό) είναι ένοχη επειδή κατέχει ακόμα το μισό νησί. Η Τουρκία είναι ένοχη επειδή θέλει να επιβάλει όρους που κάθε άλλο παρά δημοκρατικοί μπορεί να χαρακτηριστούν. Είναι ένοχη επειδή διατηρεί 40,00 στρατιώτες στην Κύπρο και εκατοντάδες άρματα μάχης. Επειδή ο στρατός της εκδίωξε 250,000 ανθρώπους από τα σπίτια τους, επειδή σκότωσε, εκτέλεσε, λεηλάτησε. Είναι ένοχη επειδή έριξε βόμβες Ναπάλμ στο νησί όταν οι διεθνής οργανισμοί στους οποίους ανήκε το απαγόρευαν ρητά. Είναι όσο ένοχη είναι το Ισραήλ για την γκετοποίηση των Παλαιστίνιων και η Αμερική για το σκάνδαλο που ονομάζεται Γκουαντάναμο. Είναι ένοχη επειδή αν αυτό που έκανε ήταν ειρηνική επέμβαση τότε θα ξεκουμπιζόταν από την Κύπρο και δεν θα έφτιαχνε το παρακράτος του Βορρά.

Η Κυπριακή Δημοκρατία λοιπόν ήταν καταδικασμένη από την αρχή. Από το σύνταγμα του 1960, από τα απομεινάρια που άφησαν οι Εγγλέζοι, από τους Χουντικούς, από τους Τούρκους στρατηγούς. Κι όμως η μυθοπλασία αυτού του ενοχικού "κι εμείς κάναμε" είναι δυστυχώς αυτό που χαρακτηρίζει την πολιτική μας στο εθνικό θέμα από το 1974 και μετά. Να νιώθω δηλαδή ένοχος επειδή ο κάθε Σαμψών κυκλοφορούσε με το περίστροφο στη μέση σκοτώνοντας οικείους και ξένους;! Είμαστε σοβαροί; Μα αυτές ακριβώς οι παρακρατικές ομάδες στράφηκαν εναντίων και της Κυπριακής Δημοκρατίας!

Πάρτε λοιπόν, εσείς που τις έχετε, τις ενοχές σας και πηγαίνετε στο καλό. Εμένα μη με μπλέκετε. Σας ξαναλέω πως τίποτα δεν έκανα. Καλοί οι γείτονες σύντροφοι, καλή η επαναπροσέγγιση, καλή η επανένωση, καλός ο Παμούκ, ακόμα καλύτερος ο Χικμέτ, καλά και αρχιτεκτονικά αριστουργήματα οι οθωμανικοί μιναρέδες. Κάλος και ο φίλος μου ο Αχμέτ που μαζί φάγαμε ψωμί κι αλάτι στο εξωτερικό. Καλή και η Φατιμέ που είναι άριστη γιατρός στη Γερμανία και μια καλάγαθη ψυχή. Δεν αστειεύομαι--καλά είναι όλα αυτά. Όμως η Τουρκική Κυβέρνηση είναι αυτή την στιγμή και τα τελευταία 36 χρόνια έ-νο-χη.

Ίσως να διερωτηθεί κάποιος πως έφτασα από τον στρατηγό Yirmibeşoğlu στην κατοχή και την ενοχή. Λοιπόν, ακούσατε εσείς ποτέ τους πολιτικούς στην γειτονική μας χώρα και το γειτονικό μας παρακράτος να λένε "εμείς τους αγαπάμε τους Ελληνοκύπριους. Έχουμε κάνει κοινούς αγώνες. Είναι αδέρφια μας οι Ελληνοκύπριοι" Μα τι ηλιθιότητες είναι αυτές; Τι σημαίνει αγαπάς τους Τουρκοκύπριους ή τους Αμερικάνους ή τους Έλληνες ή δεν ξέρω ποιους! Το μόνο που μου λέει εμένα όταν ακούω τέτοιες γενικότητες είναι πως είσαι κολλημένος και γεμάτος ενοχές. Κολλημένος επειδή θέλεις να σε βλέπουν σαν το καλό παιδί και ενοχικός επειδή συμπεριφέρεσαι είτε σαν θύτης ("κι εμείς κάναμε") είτε σαν θύμα ("μπας και φταίμε εμείς γι' αυτό που πάθαμε").

Η ουσία είναι μία: δεν έχετε καταλάβει πως η εικόνα του καλού παιδιού δεν περνάει πια; Πως αν δεν διεκδικήσετε δεν θα πάρετε; Η μάλλον πως δεν θα σας αρέσει καθόλου αυτό που θα πάρετε; Πως η πολιτική του θύματος και της ενοχής μας παίρνει κάθε χρόνο και πιο πίσω; Εδώ και 36 χρόνια τρέχουμε τον κλέφτη από πίσω και του λέμε "έλα κάτσε ρε φίλε να τα βρούμε. Έλα κάτσε να τα μοιράσουμε." Απαιτήστε! Αποκτήστε ραχοκοκαλιά αν κοτάτε! Γιατί αδιάλλακτους δεν θα σας πουν τώρα, αν απαιτήσετε το δίκαιο που μας ανήκει, αλλά αύριο όταν φέρεται ένα σχέδιο σαν την μούρη σας...και στο τέλος το φάτε [πάλι] σαν χυλοπίτα εκεί που σας αξίζει.

Αντιφωνητής

Τάξεις και Παρατάξεις

2010-09-24T16:12:00.000+03:00

Μιλούσα προχτές με ένα νεαρό. Κουβέντα στην κουβέντα το θέμα πήγε κάπως στον Μαρξ. Με αγριοκοίταζε καθώς του εξηγούσα γιατί κατά τον Μαρξ ο καπιταλιστής πουλάει τα αγαθά κάτω από την αξία τους και όχι πιο πάνω όπως κοινώς πιστεύει ο κοσμάκης. Στο τέλος δεν άντεξε και μου το είπε: "Όλα κι όλα αλλά δεν είχα καταλάβει πως ήσουν Ακελικός!"

Έχουμε μάθει να φακελώνουμε τον άλλο με τόση ευκολία και με τέτοιους κώδικες που ξεπεράσαμε κατά πολύ τον Μακαρθισμό. Τουλάχιστον όσον αφορά την σβελτάδα με την οποία διαβάζουμε την πολιτική τοποθέτηση του οποιουδήποτε. Το να διαβάζεις Μαρξ είναι μια κάποια ένδειξη για όσους τουλάχιστον ξέρουν ποιος είναι ο κύριος (το λέω γιατί έχω ακούσει άνθρωπο να λέει πως ο Μαρξ ήταν βρωμορώσος!) Άμοιρη φιλοσοφία και δύσμοιρη γνώση....Το να διαβάζεις Αλτουσέρ, Μαρκούζε, Χάιντεγκερ, Λένιν, Άνταμς, ή Ντοστογιέφσκι σημαίνει επίσης κάτι. Όπως ας πούμε σημαίνει κάτι το να πίνεις ΚΕΟ ή Κάλσπεργκ. Η φιλοσοφία έχει δραπετεύσει από το παράθυρο και πλέον στις αυλές τον πανεπιστημίων βγήκαν στην πιάτσα τα κόμματα. Οι μαθητές δεν μπαίνουν (με ανοιχτό μυαλό) στις τάξεις αλλά ακολουθούν πιστά τις παρα-τάξεις. Κρίμα. Πολύ κρίμα.

Μπορεί λοιπόν να σας τα λεν αλλιώς αυτές οι παρα-τάξεις αλλά την ελευθερία της σκέψης δεν την πατένταρε ακόμα κανείς. Όπως και το φεγγάρι δεν ανήκει στους Αμερικανούς που προσεληνώθηκαν έτσι και οι έννοιες--έννοιες όπως "αγώνας," "εργατιά," "πατρίδα," "αγάπη," "επανάσταση"-- δεν ανήκουν στους σεληνιασμένους που θέλουν ετσιθελικά να τις αγοράσουν στους πολιτικούς πλειστηριασμούς. Εσείς που μάθατε από παιδιά το ποίημα και το επαναλαμβάνεται περήφανα φορώντας την στολή που σας φόρεσαν οι πατεράδες σας, πείτε μου; Πείτε μου αν έχετε καταλάβει ακόμα πόσο αριστερά της αριστεράς σας βρίσκεται ο μέσος άνθρωπος; Πόσο δεξιά της δεξιάς σας βρίσκεται η πατρίδα; Αγρόν ηγοράζατε!

Ένα παιδί πάει σχολείο. Εκεί το μαθαίνουμε πρώτα να κάθετε φρόνιμο και ν' ακούει τους μεγάλους. Ύστερα από την αλφαβήτα, την πρόσθεση και την αφαίρεση, του μαθαίνουμε τι πάει να πει παπαγαλία και κουφή απομνημόνευση. Συν τοις άλλοις, για να ολοκληρώσουμε το τερατούργημά μας, το βάζουμε μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να μάθει να μιλάει σαν τους μεταγλωττισμένους καραγκιόζηδες των σαπουνόπερων. Και έτσι, με την συνοδεία κάποιου άσματος της Αννούλας της Βίσση, φορώντας γυαλιά ηλίου εν μέση της νυχτός και παραπατώντας περήφανα, το παιδί, νέος 18άρης πια, βγαίνει στον κόσμο που είναι ραμμένος και κομμένος στα μέτρα του. Κι έτσι βαδίζει στα σκοτεινά μέχρι να δει το φως το αληθινό, το μόνο φως που του απομένει, όταν πια σβήσουν για πάντα όλα τα φώτα. Παντού σκοταδισμός, παντού κομματισμός. Κομμάτια η ψυχή του ανθρώπου.

Χαίρομαι να βλέπω νέους που είναι α-κόμα ΕΔΩ!

Αντιφωνητής

Μια θάλασσα χαρτιά...

2010-09-05T16:01:00.000+03:00

Το τι έχουμε συνηθίσει σ’ αυτό τον τόπο είναι πραγματικό άξιον απορίας. Λίγο εκτός να μετατοπιστούμε--ένα μόλις μέτρο έξω από την κατάντια μας-- για να δούμε τα τεκταινόμενα από το μάτι κάποιου τρίτου, ίσως τότε να καταλάβουμε τι στο καλό φτάσαμε να ανεχόμαστε. Νομίζω πολλοί από εμάς έχουμε βαρεθεί να ακούμε και να εκφράζουμε παράπονα. Υπάρχουν τόσα θέματα ουσιαστικά να θίξει κανείς. Ζούμε σε ένα νησί διαμελισμένο, υπάρχει το θέμα της μετανάστευσης, της φτώχειας, της καταστροφής του περιβάλλοντος και τόσα άλλα. Κι όμως έτσι που ξεχειλίζει καθημερινώς το ποτήρι αναγκάζεται κανείς να συζητήσει θέματα τα οποία κανονικά δεν θα έπρεπε να υφίστανται.

Οι φωτογραφίες που κοσμούν τα γραφόμενα είναι από το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων και συγκεκριμένα από το Τμήμα Οδικών Μεταφορών στον Παρισινό.

Τα χαρτιά καλύπτουν τον περίγυρο όλων των γραφείων
και προχωρούν προς τις σκάλες (δεξιά στο βάθος)

Το τοπίο μοιάζει σουρεαλιστικό. Χαρτιά παντού--γύρω από τα γραφεία, πάνω, κάτω, μπροστά και πίσω από τα τραπέζια. Το χαρτί έχει ξεχειλίσει τόσο που χρειάστηκε να χρησιμοποιηθούν ακόμα και οι σκάλες για να ταξινομηθούν τα έγραφα. Εν το μεταξύ ο κόσμος περιμένει στην ουρά για τουλάχιστο μια ώρα για να κάνει την πιο απλή πράξη. Και να ήταν μόνο το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων σ’ αυτό το χάλι να πεις καλά. Έχετε όμως πάει πρόσφατα στο (κατά άλλα καινούργιο) Τμήμα Μετανάστευσης; Ο κόσμος μπουλούκια μπουλούκια γύρω από τα παραθυράκια να ανεμίζει διαβατήρια και ταυτότητες στους γραφιάδες που μένουν σαστισμένοι από το θέαμα.

Δεν ξέρω προς τι η χαρτοθάλασσα στο Υπουργείο Συγκοινωνιών. Φαντάζομαι θα έχουν τους λόγους τους. Αυτό που γνωρίζω όμως είναι πως το θέαμα αντικατοπτρίζει το απόλυτο χάος που επικρατεί στις δημόσιες υπηρεσίες μας. Την εποχή των ηλεκτρονικών υπολογιστών, την εποχή που υποτίθεται αποκτήσαμε “συνείδηση” (ως προς τα δικαιώματα του πολίτη, ως σύγχρονοι “Ευρωπαίοι” κλπ), την εποχή τέλος πάντων της μηχανογράφησης, το δημόσιο παρουσιάζει μια εικόνα που απέχει πολύ από το λεγόμενο “εκσυχρονισμό” που κάθε τόσο μας αραδιάζουν οι εκάστοτε κυβερνώντες.

Ακολούθως ανεβαίνουν ένα-ένα τα σκαλοπάτια
ως την κορυφή

Ο κόσμος πληρώνει φόρους. Όχι μόνο το 20% ή το 30% του μισθού του αλλά και για το κάθε τι που για να το κάνει χρειάζεται την έγκριση του κράτους. Τέλος οδικής κυκλοφορίας, τέλος έγγραφης οχήματος, φόρος ακίνητης περιουσίας, φόρος εισαγωγής, φόρος προστιθέμενης αξίας κλπ. Και καλά κάνει το κράτος και φορολογεί--εννοείται πως για να λειτουργούν τα κοινά σ’ αυτόν τον τόπο χρειάζεται η συνεισφορά του πολίτη. Χρειάζεται όμως να καταλάβει και το κράτος πως είναι υποχρέωση του, από την στιγμή που εισπράττει φόρους, να προσφέρει και την απαιτούμενη ποιότητα στην παροχή υπηρεσιών. Έχει υποχρέωση να είναι πρότυπο τάξης και οργάνωσης και όχι η απαρχή της ταλαιπωρίας και του εκνευρισμού.

Δεν βρέθηκαν πέντε άτομα δηλαδή σ’ ολόκληρο το υπουργείο να βάλουν μια τάξη; Χάθηκαν οι αποθηκευτικοί χώροι να φτιάξουν ένα αρχείο και να ταξινομήσουν όλα αυτά τα έγραφα; Και το καλύτερο ξέρετε ποιο είναι; Στην ιστοσελίδα του συγκεκριμένου τμήματος βρίσκουμε το εξής κουφό.

Το Τμήμα Οδικών Μεταφορών συστάθηκε το 1975 και σ΄ αυτό παραχωρήθηκαν όλες οι αρμοδιότητες που αφορούσαν στις οδικές μεταφορές, οι οποίες προηγουμένως ασκούνταν από διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες γεγονός που προκαλούσε καθυστερήσεις στην εξυπηρέτηση του κοινού, περιττές γραφειοκρατικές διαδικασίες και πολλές επικαλύψεις αρμοδιοτήτων.

Σκεφτείτε δηλαδή ότι αυτή η υπηρεσία δημιουργήθηκε για να βάλει μια τάξη στην γραφειοκρατία...Τι άλλο να πεις; Εδώ σηκώνει κανείς τα χέρια!

Αντιφωνητής

Αλλάζουν οι καιροί περνάν τα χρόνια...

2010-08-11T12:26:00.000+03:00

Θερμό το καλοκαίρι εφέτος. 46 βαθμούς ανέβηκε προ ημερών η θερμοκρασία και η υγρασία σε μερικές περιοχές ανέβηκε στο 100%. Ο ήλιος σε χτυπάει κατακέφαλα, ένα καυτό υγρό νέφος γεμίζει τα πνευμόνια σου, κι ο ιδρώτας ρέει ακατάπαυστα στην πλάτη σου. Κοιτάω τους ανθρώπους, τους λίγους που παραμένουν στην Λευκωσία καλοκαιριάτικα, που περπατούν σκυφτοί με τα φρύδια δεμένα. Αλίμονο αν βρεθείς μπροστά τους στο δρόμο προς το κλιματιστικό. Με τόση δυσφορία ο κόσμος αγριεύει--και με το δίκιο του. Πού ώρα για καλές κουβέντες και καλησπέρες στους 46 βαθμούς; Και να σκεφτείτε πως στην Φιλανδία κάνουν διαγωνισμούς Σάουνας στους 110! Πρώτη είδηση στο BBC προχτές. Πέρασε λέει ένας Ρώσος κι ένας Φιλανδός στον τελικό, μπήκαν στην Σάουνα, και σε μέσα σε έξη λεπτά μπήκαν οι νοσοκόμοι κι έβγαλαν τον Ρώσο νεκρό. Ο Φιλανδός είναι ακόμα στο νοσοκομείο. Άλλους τους καίει μοίρα τους κι άλλοι κι καίγονται οικειοθελώς.

Τέλος πάντων, αλλού ξεκίνησα κι αλλού πήγα. Ήθελα να πω, πως το φετινό καλοκαίρι καίει αλλά οι πολιτικές εξελίξεις γενικώς παραμένουν σε χαμηλές θερμοκρασίες. Αν ήταν Ευρωπαϊκό κεφάλαιο θα τις λέγαμε Παγοποιημένες. Το οποίο πάει πολύ με τις παγιοποιημένες θέσεις του κύριου Έρογλου. Δεν μπορεί, είπε ο κύριος Έρογλου, να μην αναλογιστούμε το πώς αναπτύχθηκε μια περιουσία από το 1974 και να την επιτρέψουμε στον κάτοχο τίτλου προ του '74. Θα πρέπει λέει να γίνει ποσοστιαία κατανομή της αξίας της γης και οποιαδήποτε αποζημίωση να μοιραστεί σε όλους (και τον έποικο που επένδυσε στην περιουσία και τον πρόσφυγα που την έχασε). Κι από πάνω να δηλώνει πως οι Ελληνοκύπριοι δεν φέρνουν ρεαλιστικές προτάσεις στο τραπέζι. Απορώ αν λέει τα ίδια στον πρόεδρο Χριστόφια στις κατ' ιδίαν. Πού να βρεθεί συναίνεση; Ευτυχώς ο χώρος διεξαγωγής των συνομιλιών είναι κλιματιζόμενος. Αλλιώς σκεφτείτε τι θα γινόταν...

Ο καιρός που λέτε... Πλημμύρες στο Πακιστάν, κατολισθήσεις στην Κίνα, θερμοκήπιον η Ρωσία. Μα ακούς κάτι αριθμούς που πάει να σου φύγει το κεφάλι. Δύο εκατομμύρια άστεγοι στο Πακιστάν και 1500 νεκροί μέχρι τώρα. 700 νεκροί στην Κίνα. Στην πολιτισμένη μας Δύση αν πεθάνουν πάνω από ένας μαζί αποτελεί είδηση. Το είπα σ' ένα φίλο προχτές και μου λέει, "ναι ρε, αλλά αυτοί είναι πολλοί. Ποσοστιαία μιλάμε για μηδαμινό ποσοστό." Το ποσοστιαία καλέ μου Χάρη τι να το κάνεις; Για να καταλάβεις τι γίνεται σκέψου πως οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους σκότωσαν πάνω από 100,000 άμαχους σε Ιράκ και Αφγανιστάν για να ισοζυγίσουν τους 3000 άμαχους των Δίδυμων Πύργων... Το τομάρι του λευκού είναι χρυσάφι.

Χαλεποί λοιπόν οι καιροί. Γι' αυτό ενοικιάζει αεροπλάνο ο πρόεδρος. Αφού ταλαιπωρείται κάθε μέρα στους δρόμους της πρωτεύουσας τουλάχιστον να ξεκουράζεται στον αέρα. Εκεί που δεν έχουν ανοίξει όλους τους δρόμους (αλλά ταυτόχρονα!) για να κάνουν αποχετευτικό. Εντάξει ρε παιδιά, δεν παραπονιέμαι. Καταλαβαίνω πως κάπως πρέπει να γίνει κι αυτό. Όσοι όμως πέρασαν από λεωφόρο Λεμεσού τελευταία, ή από το Μετόχι του Κύκκου, ή από Παρισσινό, καταλαβαίνουν τι εστί αγανάκτηση. Μια ώρα προσπαθούσα να βρω πάροδο που βγαίνει στη Λεωφόρο Λεμεσού και όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν σε σκαμμένους λάκκους. Ε' βάλτε χριστιανοί μου μια ταμπέλα να ξέρουμε που να πάμε!Σημειώστε ότι όλα τα αμάξια το ίδιο έκαναν--επαναστροφές μέχρι να βρούμε έξοδο...

Από αδιέξοδα και μονόδρομους πάντως πάμε καλά.

Καλή συνέχεια.

Αντιφωνητής

Υ.Γ.. Σε άλλους καιρούς χαλεπούς αυτό το τραγουδάκι το αφιέρωσε ο Γκάτσος στον Σεφέρη:

Αλλάζουν οι καιροί περνάν τα χρόνια
του κόσμου το ποτάμι είναι θολό
μα εγώ θα βγω στου ονείρου τα μπαλκόνια
για να σε ιδώ σκυμμένο στον πηλό
καράβια να κεντάς και χελιδόνια.

Gone Fishing...

2010-07-11T19:26:00.001+03:00

ΓΙΑΤΙ..
"ΨΑΡΕΥΟΝΤΑΣ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ"

(Εξ)αναγκαία η ανέγερση καθεδρικού ναού (Νίκου Σιακόλα το ανάγνωσμα)

2010-05-21T02:56:00.001+03:00

Όλες σχεδόν οι εφημερίδες του νησιού δημοσίευσαν χθες την επιστολή του Νίκου Σιακόλα υπό τον τίτλο "Αναγκαία η ανέγερση καθεδρικού ναού." Διάβασα την επιστολή και παρ' ολίγον να τον λυπηθώ. "Αισθάνομαι την ανάγκη" γράφει ο κύριος Σιακόλας, "ως πολίτης, ως ορθόδοξος χριστιανός αλλά και ως επικεφαλής του Ομίλου Εταιρειών Σιακόλα, που έχει επενδύσει αρκετά εκατομμύρια για την αναζωογόνηση της παλιάς Λευκωσίας, να εκφράσω και δημόσια τις πιο κάτω σκέψεις και εισηγήσεις." Ως πολίτης, ως ορθόδοξος χριστιανός και ως μεγιστάνας δηλαδή. Διερωτήθηκε ο κύριος Σιακόλας ποια η σχέση μεταξύ των τριών αυτών ιδιοτήτων; Πολίτες βέβαια είμαστε όλοι--αλλά οι Σιακόληδες είναι μετρημένοι στα πέντε δάκτυλα. Και τι σχέση έχει η ορθοδοξία του κύριου Σιακόλα με το ότι η δουλειά της εταιρίας του είναι το χρήμα; Και για να το κάνουμε ποιο λιανό...τι υπερασπίζεται δηλαδή ο Κύριος Σιακόλας: την ορθοδοξία, την πολιτισμική ταυτότητα της Λευκωσίας ή την τσέπη του;

Ποια όμως είναι η λογική της αναγκαιότητας της ανέγερσης του ναού; Εν συντομία, κατά τον κύριο Σιακόλα:

α) Επιχείρημα 1ον:Το ότι ο υφιστάμενος ναός του Αγίου Ιωάννη είναι..."πολύ μικρός σε μέγεθος και δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες ενός καθεδρικού ναού." Η ναοί πρέπει να είναι μεγάλοι, πολύ μεγάλοι, όσο και το ΕΓΩ της εκκλησίας μας. Και βέβαια όσο μεγαλύτεροι είναι τόσο και πιο κερδοφόροι για τους μεγιστάνες που θα τους χτίσουν. Το ότι οι πρώτοι Χριστιανοί λειτουργούσαν σε σπηλιές και κατακόμβες δεν είναι μέρος της εξίσωσης. Θέλουμε ναό-ναάρα όπως θέλουμε αμάξι-αμαξάρα.

β) Επιχείρημα 2ον: Ο ναός θα γίνει σημείο αναφοράς και θα μπορεί να φιλοξενήσεις τις διάσημες προσωπικότητες που επισκέπτονται το νησί. Και ποιος είπε στον κύριο Σιακόλα ότι ένα πολιτιστικό κέντρο δεν θα γίνει ακόμα πιο σημαντικό σημείο αναφοράς; Όσον αφορά τους διάσημους επισκέπτες σε ποιους αναφέρεται; Οι λίγες γιαγιούλες και παππούδες που παν εκκλησιά αρκούνται και με την εκκλησία της γειτονιάς τους. Δεν τους χρειάζεται ολόκληρο παλάτι. Αν θέλει βέβαια ο κύριος Σιακόλας να νιώθουν άνετα οι διασημότητες τότε μπορεί να τους παραχωρήσει ένα από τα οικόπεδά του και να τους κτίσει κάστρο ανάλογο του Βατικανού. Το κέντρο της πόλης ευτυχώς δεν ανήκει ούτε στην Αρχιεπισκοπή ούτε στον κύριο Σιακόλα.

γ) Επιχείρημα 3ον: Μα ο ναός, συνεχίζει ο κύριος Σιακόλας, δεν είναι δα και τόοοοσο μεγάλος. Μάλιστα είναι πιο μικρός από την εκκλησία της Αγίας Σοφίας στον Στρόβολο. Το μέγεθος μετράει. Κι επειδή δηλαδή είναι πιο μικρός θα έπρεπε να τον θέλουμε; Για να βγάλουμε σούμα όμως...ο ναός θα είναι μεγαλύτερος από τον Άι Ιωάννη και μικρότερος από την Αγία Σοφία, μεγάλη να' ν' η χάρη της. Κάπως δεν με εφησυχάζει αυτή η σύγκριση με το απαράδεχτο αρχιτεκτόνημα του Στροβόλου. Το θέμα δεν είναι πόσο "μικρός" η "μεγάλος" θα είναι ο ναός κύριε Σιακόλα. Το θέμα είναι αν θα πρέπει ή όχι να κτιστεί...

δ) Επιχείρημα 4ον (ή το κερασάκι): Γράφει ο κύριος Σιακόλας: "Ούτε η περίφημη Ακρόπολη των Αθηνών που δημιούργησε ο Περικλής, ούτε ο Πύργος του Άιφελ στο Παρίσι αποτέλεσαν εξαίρεση και πολεμήθηκαν με σφοδρότητα από τους τότε αντιδρώντες, για ν' αναφέρω μόνο δύο γνωστά παραδείγματα." Αυτό τώρα είναι επιχείρημα; Ας σοβαρευτούμε λίγο. Η αρχιτεκτονική, όπως και η τέχνη από ανέκαθεν προκαλούσαν αντιδράσεις. Αντιδράσεις προκάλεσαν και η εικονολατρία (ή η ρεαλιστική αναπαράσταση των αγίων) και τα κορίτσια του Balthus. Το να τα βάζουμε όλα στο ίδιο καζάνι δεν γίνεται. Και πολιτιστικό κέντρο να χτίσεις πάλι η αρχιτεκτονική θα είναι θέμα συζήτησης. Πιστεύει πραγματικά ο κύριος Σιακόλας δηλαδή ότι σε 100 χρόνια ο κόσμος θα βλέπει τον ναό και θα λέει, "βρε τους άτιμους τι έκτισαν;!" Πιστεύει ότι ο πολιτισμός θα μετρείται μέσα από το φίλτρο της ορθοδοξίας; Πολύ φοβάμαι κύριε Σιακόλα πως σε 100 χρόνια η Όπερα του Σίδνεϊ θα χρίζει περισσότερης εκτίμησης από τον ναό της Αγίας Σοφίας του Στροβόλου...

Παρεμπίπτοντος...την βρήκε βλέπω ο κύριος Σιακόλας σε ρόλο Περικλή. Εμείς (το Σιακόλας γκρουπ) που αναζωογονήσαμε την πόλη κι εμείς που θα χτίσουμε τον νέο Παρθενώνα. Γνωρίζετε κύριε Σιακόλα ότι ο Περικλής κατηγορήθηκε για κατάχρηση χρημάτων σε σχέση με την Ακρόπολη; Προσέχετε μην ταυτιστείτε εντελώς κι ύστερα τρέχετε!

Και αφού επιθυμεί διάλογο ο κύριος Σιακόλας να του αναφέρω και κάποιες σκέψεις ως αντίλογο:

εκκλησίες και ναούς γέμισε ο τόπος. Πολιτιστικά κέντρα όμως;
σε μια εποχή που η εκκλησία έχει γίνει περίγελο, που χτίζει ξενοδοχεία και κάνει επενδύσεις, το σοφό θα ήταν να χτίζονται μικρά ξωκλήσια. Μόνον έτσι θα περισώσουν όποια αξιοπρέπεια τους έμεινε εκεί στην Αρχιεπισκοπή.
το θέμα είναι να ελκύσεις κόσμο στο κέντρο. Αυτό δεν θα γίνει βέβαια με την ανέγερση καθεδρικού ναού αλλά μ' ένα πολιτιστικό κέντρο που θα προωθεί τον πολιτισμό. Μια φορά τον χρόνο που πάει ο κόσμος εκκλησία...επιλογές έχει πολλές. Παραπάνω μάλιστα απ' ότι χρειάζεται.
όταν λέει ο κύριος Σιακόλας πως ο καθεδρικός ναός θα είναι αντάξιος της ορθόδοξης ιστορίας μας εννοεί στο μέλλον. Γιατί η ιστορία έχει ήδη καταγραφεί, και μάλιστα περίτρανα, στο κέντρο με τα υφιστάμενα τζαμιά και τις εκκλησίες.
Ποιους ικανοποιεί η ανέγερση του ναού; Τους παπάδες κι αυτούς που θα τον κτίσουν. Κανέναν άλλο.

Τέλος, δεν θα ήταν καλύτερα παρά ναός να μην ανεγερθεί τίποτα απολύτως. Να προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε αυτό που έχουμε--να φτιάξουμε το κέντρο που θέλει τόση δουλειά, να αναπαλαιώσουμε, να χρησιμοποιήσουμε τα υφιστάμενα κτήρια ως πολιτιστικά κέντρα, να οργανώσουμε το κέντρο ώστε ο πολίτης να έχει μια καλύτερη εικόνα της ιστορίας της πόλης, να κάνουμε χώρους πρασίνου, ανοιχτές συναυλίες, να δώσουμε ερεθίσματα στους νέους να επισκέπτονται το κέντρο, να προωθήσουμε τον πολιτισμό που ήδη υπάρχει και κανείς δεν τον βλέπει.

Για τα περαιτέρω σας παραπέμπω στον Πολίτη Πήττα που έχει συζητήσει το θέμα πάμπολλες φορές και πολύ πιο ισορροπημένα στην στήλη του.

Αντιφωνητής

Κοντός ψαλμός αλληλούια: πληρώστε!

2010-05-12T05:34:00.001+03:00

η περιουσία αυτή της εκκλησίας είναι ιερή, δεν είναι δική μας, δεν είναι ούτε εμού, ούτε των μητροπολιτών ούτε των παπάδων. Είναι του λαού. Χρειάζεται του τόπου και οσάκις είχαμε αγώνες τούτη η Εκκλησία είναι που κράτησε και το οικονομικό βάρος και τα πάντα και οφείλουν οι πάντες να τη σέβονται. Για αυτό την περιουσία αυτή θα την προστατέψουμε, την χρειάζεται η εκκλησία

Αυτά είπε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος, στη συνεδρία της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ελέγχου.

Η Εκκλησία της Κύπρου, κύριε Χρυσόστομε, είναι επιχείρηση. Αγοράζει, πουλάει, επενδύει και επιδιώκει, όπως όλες οι επιχειρήσεις, απλά και μόνο το κέρδος. Και όπως όλες οι επιχειρήσεις θα πρέπει να πληρώνει φόρους κανονικά--χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς διακανονισμούς.

Ο Αρχιεπίσκοπος ρίχνει στάχτη στα μάτια του κόσμου. Η εκκλησία, λέει, εκτελεί φιλανθρωπικό έργο. Δίνει υποτροφίες και βοηθά άπορες οικογένειες. Με το ίδιο σκεπτικό θα έπρεπε και ο Μπιλ Γκέιτς που ο οργανισμός του έχει δώσει δισεκατομμύρια μέχρι σήμερα για φιλανθρωπικούς σκοπούς (πολύ περισσότερα από την εκκλησία) να αρνείται να πληρώσει τα οφειλόμενα στο κράτος. Και ο Παρασκευαϊδης το ίδιο. Εδώ και πολλές δεκαετίες η εκκλησία αποφάσισε να γίνει επιχείρηση. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, κανένα πνευματικό επιχείρημα δεν ευσταθεί. Άσε που η φιλανθρωπία της δεν είναι ακριβώς τυχοδιωκτικής φύσεως (--αν δεν βοηθούσαν μέσα-μέσα δηλαδή και κάποιους ανθρώπους ο σκοπός τους ποιος θα ήταν;).

Η εκκλησία ως επιχείρηση δεν αντιπροσωπεύει ούτε τον λόγο του Χριστού ούτε και έχει καμιά πνευματική ιδιότητα. Κάποτε πολλοί φιλόσοφοι διαχώριζαν (σωστά) μεταξύ του Χριστού και του Απ. Παύλου. Ο ένας ήταν ο Λόγος και ο άλλος ο Θεσμός. Άλλωστε, ως γνωστόν, το αρχαιότερο μέρος της καινής διαθήκης είναι οι επιστολές του Παύλου και όχι τα ευαγγέλια. Ο Παύλος θεσμοποίησε την εκκλησία--την έκανε Ίδρυμα με νόμους και κανόνες. Σήμερα υφίσταται και τρίτη κατηγορία. Από ίδρυμα η εκκλησία έγινε επιχείρηση. Άρα άλλο ο Χριστός, άλλο ο Παύλος, και άλλο η μοντέρνα εκκλησία. Ο πρώτος φιλοσοφεί, ο δεύτερος θεσμοποιεί και νομοθετεί. Η τρίτη κερδοσκοπεί. Και ως κερδοσκοπικός οργανισμός θα πρέπει να φορολογείται. Κανονικά και με τον νόμο.

Η συνολική περιουσία της εκκλησίας ανέρχεται στα 847.707.976 ευρώ. Καμία εξαίρεση δεν πρέπει να γίνει όσον αφορά την φορολόγηση αυτού του ποσού. Το ότι το κράτος θέλει να ανοίξει διάλογο με την εκκλησία για την φορολογία το θεωρώ παράλογο. Το θέμα δεν σηκώνει συζήτηση. Πρώτα πρέπει να αλλάξει η νομοθεσία. Ύστερα να τους δοθεί προθεσμία πληρωμής των φόρων. Κι αν δεν πληρώσουν τότε το κράτος ας αρχίσει τις κατασχέσεις. Χωράφια και ξενοδοχεία πολλά, δόξα τον θεό.

Μα επιτέλους, υπάρχει διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας; Αν υπάρχει τότε γιατί η εκκλησία αποτελεί φορολογική εξαίρεση; Η εκκλησία μπορεί να έχει συνδεθεί ιστορικά με την ιδέα του έθνους αλλά δεν (πρέπει να) χρίζει καμίας εύνοιας από το κράτος.

Τώρα, ο Αρχιεπίσκοπος μπορεί να λέει τα δικά του. Η περιουσία ανήκει στον λαό. Καλά... Μεταφορικά και αόριστα όλα ανήκουν στον λαό. Και η Κύπρος ανήκει στο λαό της, και ο πρόεδρος είναι πρόεδρος όλων των Κυπρίων, και όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα. Δικαίωμα του αρχιεπισκόπου να λέει ό,τι θέλει. Όμως δεν έχει κανένα δικαίωμα όσον αφορά την φορολόγηση. Υποχρεούται να πληρώνει. Η εκκλησία μπορεί να ανήκει στον λαό μεταφορικά αλλά οι φόροι που πρέπει να πληρώνει στο κράτος του ανήκουν κυριολεκτικά. Η φοροδιαφυγή είναι παράπτωμα. Το θέμα είναι απλό: πέραν από μεταφορές και παρομοιώσεις, πέραν από εξαιρέσεις βάση της εθνικής "ιστορίας," πέραν από πνευματικές δικαιολογίες, η εκκλησία είναι επιχείρηση και ως επιχείριση (το τονίζω, ως επιχείριση) δεν χρίζει "σεβασμού" από κανέναν. Απλά πρέπει να φορολογείται.

Κοντός ψαλμός αλληλούια.

Αντιφωνητής

Για τη σύλληψη του Ξενή Ξενοφώντος ( προς σοβαροφανείς: σοβαρευτείτε πια)

2010-05-09T01:17:00.001+03:00

------------------
Προς Αστυνομία Κύπρου:

Κύριοι,

Σας πληροφορώ πως, προ ολίγων ημερών, άγνωστος σχολιαστής με το ψευδώνυμο "epanastatis" έγραψε το ακόλουθο σχόλιο στο μπλογκ μου αναφορικά με τους υποστηρικτές της αναθεώρησης της νομοθεσίας περί ομοφυλοφιλίας:

esteila kai ta prosopakia sas sto elam.perki sas skotosoun na paei o kosmos mprosta,na einai kala to akel sas.kai oi masonia

Παρακαλώ όπως τον εντοπίσετε, του κατάσχετε τον υπολογιστή, και τον κατονομάσετε. Παρακαλώ επίσης να αποσαφηνίσετε τη σχέση του με το ΕΛΑΜ. Αν η επικείμενη γενοκτονία επαληθευτεί, τότε το κρίμα θα είναι στο λαιμό σας. Εγώ πάντως σας προειδοποίησα.

----------------
Αν είναι να μιλήσουμε σοβαρά ας το πράξουμε χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Είναι γεγονός ότι του κυβερνώντος κόμματος δεν του κάθετε στο λαιμό το Χριστόφιας-Watch. Αλλιώς ο κύριος Κυπριανού δεν θα γυρόφερνε στην βουλή προ μηνών και να διαμαρτύρεται πως απειλείται η σωματική ακεραιότητα του προέδρου. Άρα η παράνοια δεν είναι μόνο προερχόμενη από τον Μακάριο Δρουσιωτή ή την Αστυνομία Κύπρου. Είναι επίσης γεγονός πως ούτε του Μακάριου του κάθεται στο λαιμό το Χριστόφιας Watch γιατί, από τον καιρό που δημιουργήθηκε, του ασκεί κριτική. Θέλει να δικαιολογήσει την στάση της η αστυνομία; Ας πάει να μαζέψει όλους του ρατσιστές, τους ομοφοβικούς, και του μισογύνηδες όταν τους ακούν να λεν τις μαγκιές τους στους καφενέδες και τα ιστολόγια (αρχής γενόμενης από το μήνυμα που ανάρτησα πιο πάνω--ειρωνικά το λέμε, έτσι. Ας μείνει ήσυχος ο πράος epanastatis). Μα που καταντήσαμε επιτέλους; Έχουμε πείσει τον ευατό μας πως είναι πρόοδος να επεμβαίνει ο νόμος και το κράτος με ψύλλου πήδημα!

"Μα πώς είναι ψύλλου πήδημα τέτοια απειλή;" θα ρωτήσουν οι σοβαροφανής, προοδευτικοί, ιππότες του δικαίου. Αν πραγματικά πιστεύει κανείς πως το σχόλιο ήταν πραγματική απειλή δολοφονίας τότε ας μας το πει. Αν πιστεύει κανείς ότι στους υπολογιστές του Ξενή Ξενοφώντος θα βρουν σχέδιο δολοφονίας ας μας ενημερώσουν. Είπαμε να μιλήσουμε σοβαρά. Υπάρχει άνθρωπος που πιστεύει πως θα βρουν "τεκμήρια"; Θα σας πω όμως τι θα βρουν. Θα βρουν ονόματα, θα βρουν ομοϊδεάτες, θα βρουν προσωπικά μηνύματα κλπ. Αυτό δηλαδή (και απευθύνομαι σ' αυτούς που έχουν πείσει τον εαυτό τους πως καλώς έπραξε η Αστυνομία) δεν σας φοβίζει; Δεν σας φοβίζει περισσότερο το φακέλωμα; Το ότι η αστυνομία μπορεί να επεμβαίνει κατά τέτοιο τρόπο; Ακόμα και αν δεν μοιράζεστε την ιδεολογία του Χριστόφιας-Watch, είστε τόσο απερίσκεπτοι ώστε να πιστεύετε πως αυτό αποτελεί "προστασία" του μέσου πολίτη. Νιώθετε δηλαδή πιο ασφαλείς όταν κάθεστε πίσω απ' το πληκτρολόγιο; Ο Μακάριος τουλάχιστον ψάχνει για εκδίκηση--εσείς τι ψάχνετε;

Και αλίμονο αν αυτός ο άνθρωπος έστειλε κανένα αστειάκι, ή ακόμα και απεγνωσμένο μήνυμα, στον κουμπάρο του που λέει: "δεν τον καθαρίζουμε τον Μακάριο να τελειώνουμε;" Η κάτι σαν κι αυτό: "αν ο Μακάριος ζούσε στα χρόνια της ΕΟΚΑ θα τον καθάριζαν." Ή ακόμα: "Τον μαλάκα τον Δρουσιώτη άμα τον δω θα τον διαλύσω. Θα τους τις βρέξω μέχρι να πει ήμαρτον." Ουέ κι αλίμονο...Δόλια δικαιοσύνη του μεταμοντέρνου ανθρώπου--πώς μας κατάντησες έτσι;

Και για να τελειώνουμε: Πιστεύετε πώς η δημοκρατία μας απειλείτε από το Παρατηρητήριο ή από τον μεγάλο κρατικό αδερφό; Κάποια πράγματα είναι πέραν πολιτικής και κομματικής ιδεολογίας αγαπητοί. Διαλέξτε:

Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι.
Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σκεφτεῖ
Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε
Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ
Παιδιὰ γυναῖκες ἔντομα
Βλαβερὰ φυτὰ χαμένες ὦρες
Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
Μέτρια φίλμς. Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.
Μιλᾶτε ὑπεύθυνα λοιπόν. Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.
Σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ ἀπόφαση.
Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ νὰ πάψετε
Τὶς ἀσχολίες σας νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας
Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας· τὶς συζητήσεις
Στὸ κουρεῖο· τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.
Μιὰ λέξη μόνο. Ἐμπρὸς λοιπόν:
Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Σκεφθεῖτε το καλά. Θὰ περιμένω.

Το ποίημα είναι του Αναγνωστάκη.
Το πεζό του Αντιφωνητή (που ευτυχώς γράφει ακόμα με αβατάρ)

Θεμιστοκλέους το Κλέος: Ομοφυλοφιλία, Ομοφοβία και Αντιδράσεις

2010-04-28T21:59:00.001+03:00

Θεμιστοκλέους το Κλέος: ο Θεός Ερμής σε τοιχογραφία της Πομπηίας.

Επιστρέφω στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και των όσων ακολούθησαν μετά τις απαράδεχτες θέσεις που εξέφρασε ο βουλευτής του ΔΗ.ΣΥ. Αντρέας Θεμιστοκλέους. Να αναφέρουμε ότι στο Facebook δημιουργήθηκε ειδικό γκρουπ ως άμεση αντίδραση προς τις δηλώσεις Αντρέα Θεμιστοκλέου (Απαράδεκτη η δήλωση του βουλευτή Α. Θεμιστοκλέους). Το γκρουπ έχει ήδη πάνω από 1200 μέλη (εντός ολίγων ημερών)--αν υπολογίσει κανείς και τις αντιδράσεις στα υφιστάμενα ιστολόγια, τότε αντιλαμβάνεστε την απήχηση που είχε το θέμα τουλάχιστον στο διαδίκτυο. Εξ' άλλου, γι' αυτό ο "Πολίτης" έγραφε σήμερα σε άρθρο του (στα Παραπολιτικά) το εξής (κάτω από τον τίτλο, "Ήρτε 'πόσσω του"):

Σε δηλώσεις του που δημοσιεύθηκαν προχθες στον "Π" ο βουλευτής του ΔΗ.ΣΥ Ανδρέας Θεμιστοκλέους υποστήριξε πως στις επίμαχες δηλώσεις του δεν ταύτισε "τις δύο συμπεριφορές" (ομοφυλοφίλων και κτηνοβατών), απλώς αναρωτήθηκε "πώς οι πράξεις ενός κτηνοβάτη έχουν συνέπεια σε άλλους". Φυσικά οι δηλώσεις ("Επειδή συναντάμε στην κοινωνία μας και παιδόφιλους, κτηνοβάτες, νεκρόφιλους και εγκληματίες, θα πρέπει το κράτος να προσδώσει στις πράξεις τους έννομες συνέπειες;") είναι πλέον καταγεγραμμένες και ο κύριος Θεμιστοκλέους απλά αντιφάσκει. Δεν διαφωνούμε στην έκφραση συντηρητικής γνώμης για το συγκεκριμένο θέμα, είναι δικαίωμα του βουλευτή άλλωστε να έχει μια συγκεκριμένη άποψη ή και να λαϊκίζει επ' αυτής. Διαφωνούμε όμως με την πιθανότητα να αδιαφορεί για τα στερεότυπα που προάγει και τη βία που εμμέσως θα μπορούσε να προκαλέσει η άποψή του. Όμως νά που αυτά που είναι αποδεκτά όταν είναι ανέξοδα δεν είναι όταν υπάρχουν αντιδράσεις. Με το που οι πολίτες άρχισαν να ζητούν εξηγήσεις ο κύριος Θεμιστοκλέους ήρτε 'πόσσω του και προσπάθησε να ανασκευάσει. Επιτέλους ο λαϊκισμός σε αυτό το θέμα άρχισε να αποκτά κόστος.

Υπογραμμίζω δύο σημεία. Το πρώτο αφορά την αντίδραση του κόσμου (και ειδικά της νεολαίας), που είναι πραγματικά καλός οιωνός, όσον αφορά στερεότυπα και ομοφοβικές τοποθετήσεις που ήταν ο κανόνας στο παρελθόν και σήμερα δέχονται σφοδρή κριτική. Το δεύτερο θέμα αφορά την δικαιολόγηση του κύριου Θεμιστοκλέους που επιμένει στο ίδιο μήκος κύματος να υποτιμά την νοημοσύνη του κόσμου αλλά και να αποδεικνύει και πάλιν την πεισματική ανικανότητα του να κατανοήσει το πρόβλημα των δηλώσεων του. Όχι μόνον αντιφάσκει, όπως σωστά σημειώνει η εφημερίδα, αλλά είναι ουσιαστικά αμετανόητος. Ας υποθέσουμε όμως ότι δεχόμαστε την τάχατες φιλοσοφική τοποθέτησή του και ας αγνοήσουμε την απόλυτη εξίσωση της ομοφυλοφιλίας με την εγκληματικότητα. Θα μπορούσαμε, ας πούμε, να ρωτήσουμε: αλήθεια, κύριε Θεμιστοκλέους, απορείτε πώς η παιδεραστία έχει συνέπειες; ή η εγκληματικότητα και η νεκροφιλία; Αλλά ας μην το πράξουμε. Ας συγκεντρωθούμε στην κτηνοβασία αφού είναι η μόνη δικαιολογία που απομένει στον φτωχό αντίλογο του κακομάζαλου βουλευτή. Ας πούμε μάλιστα ότι δεν είμαστε καθόλου φιλόζωοι και δεν θεωρούμε ότι η κτηνοβασία επηρεάζει "κάποιον" αφού τα ζώα, προφανώς, δεν έχουν υπόσταση (!) άρα δεν έχουν και δικαιώματα. Ωραία. Πού είναι το πρόβλημα; Με αυτή τη λογική, αφού δηλαδή αφαιρέσουμε όλα τα αγκάθια από το πρόβλημα, τότε τίποτα δεν επηρεάζεται. Ας νιώσει ελεύθερος ο κύριος Θεμιστοκλέους, και όποιος διακατέχεται από τέτοιες τάσεις, να πράξει άφοβα όπως του επιτρέπει η συνείδησή του. Όμως ας αφήσει εκτός συζήτησης, ο εντιμότατος κύριος βουλευτής, την ομοφυλοφιλία--γιατί όσοι υποστηρίζουμε τα δικαιώματα αυτών των ανθρώπων δεν χρειάζεται να αφαιρέσουμε κανένα αγκάθι. Ούτε ζήτησε κανένας "περισσότερα" δικαιώματα--απλώς ίσα δικαιώματα και ίσες υποχρεώσεις (όπως όλος ο κόσμος). Μα είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβει αυτό ο κύριος Θεμιστοκλέους; Είναι τόσο δύσκολο δηλαδή να καταλάβει το πόσο αισχρές ήταν οι δηλώσεις του και να απολογηθεί μπας και διασώσει όση αξιοπρέπεια του απέμεινε;

Μα ναι, είναι πολύ δύσκολο να απολογηθεί. Γιατί τα τερτίπια που κύριου Θεμιστοκλέους δεν είναι καινούργια. Ο ίδιος δήλωνε περήφανα μάλιστα στον "Πολίτη," όταν ήταν υποψήφιος βουλευτής, τα εξής:

Είμαι αναφανδόν εναντίον της νομιμοποίησης του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων. Eίναι ανάγκη να τους παντρεύουμε κιόλας; Και μετά θα τους δώσουμε και το δικαίωμα να υιοθετούν και παιδιά; Δεν είμαστε καλά! Η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη, έγινε νόμιμη. Αν πάμε, όπως κάποιοι μας εισηγούνται, σε λίγα χρόνια, θα γίνει υποχρεωτική.
Υπό κάποιες προϋποθέσεις θα συζητούσα την νομιμοποίηση του χασίς.
Είμαι υπέρ σε ό,τι δεν μειώνει την ασφάλεια της χώρας και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Η ομοφοβία είναι στο πετσί του κύριου Θεμιστοκλέους (αναφανδόν εναντίον μάλιστα). Αν περνούσε από το χέρι του θα ήταν ακόμα παράνομη. Αμ τι την νομιμοποιήσαμε και τώρα ζητούν αυτοί οι υπάνθρωποι τα ρέστα;--έτσι κύριε Θεμιστοκλέους; Κατά τα άλλα όμως ο κύριος βουλευτής θέλει να μας παρουσιαστεί και ως "προοδευτικός." Ναι στο χασίς, όχι στην ομοφυλοφιλία. Και προσέξτε: είναι ενάντια σε ότι μειώνει την κοινωνική δικαιοσύνη. Τώρα αυτή η γενικούρα είναι η κατ' εξοχήν (κοινότυπη) δήλωση του σύγχρονου πολιτικού μας. Είναι δηλαδή γενικά και αόριστα υπέρ του καλού και εναντίον του κακού. Κι ας μας λένε άλλα τα λεγόμενα του. Πάντως, για να λέμε και την αλήθεια, ο κύριος Θεμιστοκλέους έχει πολιτικούς συμμάχους. Δεν είναι μόνος του. Πρώτος και καλύτερος μάλιστα ο Αχμαντίνιτζαντ που είπε πως το Ιράν δεν έχει πρόβλημα με την ομοφυλοφιλία γιατί απλούστατα δεν έχει ομοφυλόφιλους. Στην κυβέρνηση του Αχμαντίνιτζαντ λοιπόν οι απόψεις του κύριου Θεμιστοκλέους θα είχαν αντίκρυσμα. Ίσως να ήταν καλή ιδέα να καλοσκεφτεί την μετάβαση του εκεί που η άποψή του θα χαιρετιζόταν και οι ομοφυλόφιλοι θα ήταν εκεί που τους άξιζε: στην φυλακή. Ενώ στην Κύπρο που τα ήθη και οι αξίες έχουν διαβρωθεί εντελώς, νά που φτάσαμε!

Περαστικά σας κύριε Θεμιστοκλέους. Έχετε τουλάχιστον το "κλέος" σας για παρηγοριά.

Αντιφωνητής

Εξελίξεις στο Κυπριακό ( σε ύφος Κ. Καβάφη και Λ. Μαχαιρά)

2010-04-25T07:33:00.001+03:00

Εμπνευσμένα από την πρόσφατη εκλογή του Έρογλου στα κατεχόμενα...

1. Καβαφικόν

Και εκεί που ελέγαμεν σαστισμένοι

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Να σου τους Βάρβαρους που εμφανίστηκαν!

Μα ήρθαν και εμείς είχαμε πια σκορπίσει.
Και δεν βρήκαν τίποτα.
Ούτε τους Συγκλητικούς
Ούτε τον Αυτοκράτωρ
Ούτε τους ύπατους, τους πραίτορες, και τους ρήτορες

Είχαμε αποχωρήσει όλοι.
Έμειναν πίσω μόνον κάτι χαρτιά πεταμένα
Σαν από συλλαλητήριο που μόλις τέλειωσε.

2. Μαχαιρικόν

Τὸν καιρὸν ἐκεῖνον εὑρέθην εἰς τὴν Κύπρον ὁ πατριάρχης ὀνόματι Δημήτριος Γρουστόφκιας· θωρῶντας την ἔξοδον του Μεχμέτι Αλί Ταλάτ, καὶ τὰ θαύματα τοῦ μπαγαπόντη Ντερβίσι Έρογλου, ἐποῖκεν καὶ ἐποῖκαν ἕναν σταυρὸν μέγαν, ξυλένον κάρυνον, τὸ μάκρος πιθαμὲς είκοσι-έξη, τὸ πλάτος τοῦ ξύλου τέσσερα δακτυλία· καὶ ἐγκαινίασέν τον καὶ ἐμύρωσέν τον ἀποὺ πάνω ὡς κάτω καὶ ἔβαλεν μέσα ὀλλίγον ἀπὲ τὸ τίμιον ξύλον, καὶ ἔβαλεν ἀπὲ τὸ σῶμαν τοῦ Κυρίου τῆς ἁγίας Πέφτης μέσα, καὶ ἔγραψεν τοὺς δέκα ὁρισμοὺς καὶ τὸ Εὐαγκέλιον κατὰ Ἰωάννην, τὴν διαθήκην τῆς ἁγίας Πέμπτης, καὶ ἔβαλεν λείψανα [όλων τῶν πατριαρχών μαζί,] τοῦ ἁγίου Κυπριανού, τοῦ ἁγίου Παπαδόπουλου, καὶ τοῦ παναγίου Μακαρίου, καὶ έβαλεν μέσα τες πίπες της ειρήνης του Γλαύκου Κληρίδη και τοῦ ἁγίου Βασιλείου [που βρίσκονται ακόμα εν ζωή, μεγάλη ναν η χάρη τους], καὶ ἐποῖκεν ὀπίσω τοῦ σταυροῦ χολέτραν κ᾿ ἐκεῖ μέσα ἔβαλεν τὰ ἄνωθεν, καὶ ἐσφαλίσεν τα, καὶ ἐσκεπάσεν τα ὅλον τὸν σταυρὸν μὲ τὸ μεταξωτόν, καὶ ἐβάλεν τον εἰς τὸ κουβούκλιν τοῦ αὐτοῦ ναοῦ, καὶ εἶνε γραμμένον εἰς τὸ βιβλίον τοῦ αὐτοῦ σταυροῦ· καὶ ὅνταν γινίσκεται θανατικόν, ἢ ἀκρίδα, ἢ ἀβροχία, ἢ απειλή για επίσημην αναγνώρισην του ψευδοκράτους, ἢ οι γνωστές δηλώσεις οι ερχόμενες κατά καιρούς που την Αγγλίαν, την Αμερικήν, τον κινέζον τον Μπανκιμούν και άλλους, νὰ πολομοῦν λιτὴν καὶ νὰ ἐβγάλουν τὸν φανερωμένον σταυρὸν καὶ νὰ τὸν λιτανέσσουν τριγύρου τῆς ἐκκλησίας καὶ νὰ ποίσουν δρόσος νὰ τὸν βουττήσουν καὶ νὰ τὸν ραντίσουν κατὰ τὸν ἀέραν, καὶ ὁ θεὸς νὰ σηκώσῃ τὴν ὀργήν, καθὼς ἐπροείπαμεν.

Αντιφωνητής

Παιδόφιλοι, κτηνοβάτες, νεκρόφιλοι, εγκληματίες και...ομοφυλόφιλοι

2010-04-15T23:22:00.001+03:00

Η παραφωνία της βδομάδας:

"...επειδή συναντάμε στην κοινωνία μας και παιδόφιλους, κτηνοβάτες, νεκρόφιλους και εγκληματίες, θα πρέπει το Κράτος να προσδώσει στις πράξεις τους έννομες συνέπειες;"

Αυτά δήλωσε ο βουλευτής του ΔΗ.ΣΥ Ανδρέας Θεμιστοκλέους αναφορικά με την παραχώρηση νομικών δικαιωμάτων σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Ήταν η απάντηση του προς την επίτροπο διοικήσεως που είπε πως η ομοφυλοφιλία πλέον είναι μέρος της κοινωνίας μας και δεν μπορούμε να την αγνοούμε.

Κύριε Θεμιστοκλέους, επειδή με τα μυαλά που κουβαλάτε δεν πρόκειται να το καταλάβετε αλλιώς, θα σας το κάνω λιανό μπας και το εμπεδώσετε. Είστε ένας ρατσιστής και τίποτε άλλο. Έτσι ονομάζεται αυτός που συγκρίνει την ομοφυλοφιλία με την κάθε είδους παρανομία και διαστρέβλωση. Κτηνοβάτες, παιδόφιλοι, νεκρόφιλοι, εγκληματίες και ομοφυλόφιλοι ε; Αυτό που κάνω χάζι είναι που σας ενοχλεί η ομοφυλοφιλία--διότι διαβρώνει το άρτιο κοινωνικό μας ήθος (στραβάρα μας!)--και δεν βλέπεται ότι εσείς και οι όμοιοί σας έχετε καταντήσει αυτό τον τόπο καταφύγιο των πιο απεχθών ρατσιστικών ιδεών. Κάπως στο μυαλουδάκι σας ο ομοφυλόφιλος είναι το ίδιο με τον νεκρόφιλο και τον εγκληματία. Βάζετε στο ίδιο καζάνι, τόσο νιονιό διαθέτετε, τον Αλ Καπόνε ας πούμε (γέννημα και θρέμμα του πατριαρχικού ήθους σας) με τον άνθρωπο που επιλέγει τον σεξουαλικό του σύντροφο ελεύθερα. Για ψάξτε--έχει τίποτα στον δικό σας πισινό που σας ενοχλεί;

Απορώ μ' αυτούς που σας ψηφίζουν. Αλλά η μπογιά σας επέρασεν. Προσμένω μιαν όμορφη Κυριακή που οι ομοφυλόφιλοι, οι γυναίκες, τα αλητόπαιδα και του κάθε είδους κτηνά, θα σας δείξουν την πόρτα της εξόδου. Και τότε ας κατεβείτε ένα γύρω κάτω στο κέντρο μπας και βρείτε ψηφοφόρους που μοιράζονται την μεσαιωνική σας ηθική.

Είστε για κλάματα.

Αντιφωνητής

Απολογίες και επιστροφή (με Μπάτλερ)

2010-04-10T19:55:00.001+03:00

Η σελίδα δεν ήταν προσβάσιμη για μερικές μέρες. Απολογούμαι σε όσους επισκέφτηκαν και βρήκαν, όπως με πληροφόρησαν μερικοί φίλοι, το αφιλόξενο μήνυμα πως η σελίδα δεν υπάρχει...

Η τελευταία ανάρτηση ήταν μια συνέντευξη της Τζούντιθ Μπάτλερ στην Χααρέτζ. Η Μπάτλερ είναι Εβραία φιλόσοφος που ζει στην Αμερική. Η σκληρή κριτική που ασκεί όμως στο Ισραήλ υποδεικνύει αυτό που θα έπρεπε να είναι προφανές: πως άλλο εθνότητα (ή εθνική ταυτότητα) και άλλο κριτική εναντίων του κράτους. Αν σας ενδιαφέρει μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την συνέντευξη εδώ:

http://antiphonist.blogspot.com/2010/04/blog-post.html

A.

Συνέντευξη Τζούντιθ Μπάτλερ

2010-04-08T09:06:00.001+03:00

Μια συνέντευξη που αξίζει να διαβαστεί. Είναι σημαντικό πως δόθηκε στην Ισραηλινή εφημερίδα Haaretz τον περασμένο Φεβράρη.

Philosopher, professor and author Judith Butler arrived in Israel this month, en route to the West Bank, where she was to give a seminar at Bir Zeit University, visit the theater in Jenin, and meet privately with friends and students. A leading light in her field, Butler chose not to visit any academic institutions in Israel itself. In the conversation below, conducted in New York several months ago, Butler talks about gender, the dehumanization of Gazans, and how Jewish values drove her to criticize the actions of the State of Israel.

In Israel, people know you well. Your name was even in the popular film Ha-Buah [The Bubble - the tragic tale of a gay relationship between an Israeli Jew and a Palestinian Muslim].

[laughs] Although I disagreed with the use of my name in that context. I mean, it was very funny to say, "don't Judith Butler me," but "to Judith Butler someone" meant to say something very negative about men and to identify with a form of feminism that was against men. And I've never been identified with that form of feminism. That?s not my mode. I'm not known for that. So it seems like it was confusing me with a radical feminist view that one would associate with Catharine MacKinnon or Andrea Dworkin, a completely different feminist modality. I'm not always calling into question who's a man and who's not, and am I a man? Maybe I'm a man. [laughs] Call me a man. I am much more open about categories of gender, and my feminism has been about women's safety from violence, increased literacy, decreased poverty and more equality. I was never against the category of men.

A beautiful Israeli poem asks, "How does one become Avot Yeshurun?" Avot Yeshurun was a poet who caused turmoil in Israeli poetry. I want to ask, how does one become Judith Butler -especially with the issue of Gender Trouble, the book that so troubled the discourse on gender?

You know, I'm not sure that I know how to give an account of it, and I think it troubles gender differently depending on how it is received and translated. For instance, one of the first receptions [of the book] was in Germany, and there, it seemed very clear that young people wanted a politics that emphasized agency, or something affirmative that they could create or produce. The idea of performativity - which involved bringing categories into being or bringing new social realities about - was very exciting, especially for younger people who were tired with old models of oppression - indeed, the very model men oppress women, or straights oppress gays.

It seemed that if you were subjugated, there were also forms of agency that were available to you, and you were not just a victim, or you were not only oppressed, but oppression could become the condition of your agency. Certain kinds of unexpected results can emerge from the situation of oppression if you have the resources and if you have collective support. It's not an automatic response; it's not a necessary response. But it's possible. I think I also probably spoke to something that was already happening in the movement. I put into theoretical language what was already being impressed upon me from elsewhere. So I didn't bring it into being single-handedly. I received it from several cultural resources and put it into another language.

Once you became "Judith Butler," we began to hear more about Jews and Jewish texts. People came to hear you speak about gender and suddenly they were faced with Gaza, divine violence. It almost felt like you had some closure on the previous matter. Is there a connection, a continuum, or is this a new phase?

Let's go back further. I'm sure I've told you that I began to be interested in philosophy when I was 14, and I was in trouble in the synagogue. The rabbi said, "You are too talkative in class. You talk back, you are not well behaved. You have to come and have a tutorial with me." I said "OK, great!" I was thrilled.

He said: "What do you want to study in the tutorial? This is your punishment. Now you have to study something seriously." I think he thought of me as unserious. I explained that I wanted to read existential theology focusing on Martin Buber. (I've never left Martin Buber.) I wanted look at the question of whether German idealism could be linked with National Socialism. Was the tradition of Kant and Hegel responsible in some way for the origins of National Socialism? My third question was why Spinoza was excommunicated from the synagogue. I wanted to know what happened and whether the synagogue was justified.

Now I must go Jewish: what was your parents' relation to Judaism?

My parents were practicing Jews. My mother grew up in an orthodox synagogue and after my grandfather died, she went to a conservative synagogue and a little later ended up in a reform synagogue. My father was in reform synagogues from the beginning.

My mother's uncles and aunts were all killed in Hungary [during the Holocaust]. My grandmother lost all of her relatives, except for the two nephews who came with them in the car when my grandmother went back in 1938 to see who she could rescue. It was important for me. I went to Hebrew school. But I also went after school to special classes on Jewish ethics because I was interested in the debates. So I didn't do just the minimum. Through high school, I suppose, I continued Jewish studies alongside my public school education.

And you showed me the photos of the bar mitzvah of your son as a good proud Jewish Mother...

So it's been there from the start, it's not as if I arrived at some place that I haven't always been in. I grew very skeptical of certain kind of Jewish separatism in my youth. I mean, I saw the Jewish community was always with each other; they didn't trust anybody outside. You'd bring someone home and the first question was "Are they Jewish, are they not Jewish?" Then I entered into a lesbian community in college, late college, graduate school, and the first thing they asked was, "Are you a feminist, are you not a feminist?" "Are you a lesbian, are you not a lesbian?" and I thought "Enough with the separatism!"

It felt like the same kind of policing of the community. You only trust those who are absolutely like yourself, those who have signed a pledge of allegiance to this particular identity. Is that person really Jewish, maybe they're not so Jewish. I don?t know if they're really Jewish. Maybe they're self-hating. Is that person lesbian? I think maybe they had a relationship with a man. What does that say about how true their identity was? I thought I can't live in a world in which identity is being policed in this way.

But if I go back to your other question... In Gender Trouble, there is a whole discussion of melancholy. What is the condition under which we fail to grieve others? I presumed, throughout my childhood, that this was a question the Jewish community was asking itself. It was also a question that I was interested in when I went to study in Germany. The famous Mitscherlich book on the incapacity to mourn, which was a criticism of German post-war culture, was very, very interesting to me.

In the 70s and 80s, in the gay and lesbian community, it became clear to me that very often, when a relationship would break up, a gay person wouldn't be able to tell their parents, his or her parents. So here, people were going through all kinds of emotional losses that were publicly unacknowledged and that became very acute during the AIDS crisis. In the earliest years of the AIDS crisis, there were many gay men who were unable to come out about the fact that their lovers were ill, A, and then dead, B. They were unable to get access to the hospital to see their lover, unable to call their parents and say, "I have just lost the love of my life."

This was extremely important to my thinking throughout the 80s and 90s. But it also became important to me as I started to think about war. After 9/11, I was shocked by the fact that there was public mourning for many of the people who died in the attacks on the World Trade Center, less public mourning for those who died in the attack on the Pentagon, no public mourning for the illegal workers of the WTC, and, for a very long time, no public acknowledgment of the gay and lesbian families and relationships that had been destroyed by the loss of one of the partners in the bombings. Then we went to war very quickly, Bush having decided that the time for grieving is over. I think he said that after ten days, that the time for grieving is over and now is time for action. At which point we started killing populations abroad with no clear rationale. And the populations we targeted for violence were ones that never appeared to us in pictures. We never got little obituaries for them. We never heard anything about what lives had been destroyed. And we still don't.

I then moved towards a different kind of theory, asking under what conditions certain lives are grievable and certain lives not grievable or ungrievable. It's clear to me that in Israel-Palestine and in the violent conflicts that have taken place over the years, there is differential grieving. Certain lives become grievable within the Israeli press, for instance - highly grievable and highly valuable - and others are understood as ungrievable because they are understood as instruments of war, or they are understood as outside the nation, outside religion, or outside that sense of belonging which makes for a grievable life. The question of grievability has linked my work on queer politics, especially the AIDS crisis, with my more contemporary work on war and violence, including the work on Israel-Palestine.

It's interesting because when the war on Gaza started, I couldn't stay in Tel Aviv anymore. I visited the Galilee a lot. And suddenly I realized that many of the Palestinians who died in Gaza have families there, relatives who are citizens of Israel. What people didn't know is that there was a massed grief in Israel. Grief for families who died in Gaza, a grief within Israel, of citizens of Israel. And nobody in the country spoke about it, about the grief within Israel. It was shocking.

The Israeli government and the media started to say that everyone who was killed or injured in Gaza was a member of Hamas; or that they were all being used as part of the war effort; that even the children were instruments of the war effort; that the Palestinians put them out there, in the targets, to show that Israelis would kill children, and this was actually part of a war effort. At this point, every single living being who is Palestinian becomes a war instrument. They are all, in their being, or by virtue of being Palestinian, declaring war on Israel or seeking the destruction of the Israel.

So any and all Palestinian lives that are killed or injured are understood no longer to be lives, no longer understood to be living, no longer understood even to be human in a recognizable sense, but they are artillery. The bodies themselves are artillery. And of course, the extreme instance of that is the suicide bomber, who has become unpopular in recent years. That is the instance in which a body becomes artillery, or becomes part of a violent act. If that figure gets extended to the entire Palestinian population, then there is no living human population anymore, and no one who is killed there can be grieved. Because everyone who is a living Palestinian is, in their being, a declaration of war, or a threat to the existence of Israel, or pure military artillery, materiel. They have been transformed, in the Israeli war imaginary, into pure war instruments.

So when a people who believes that another people is out to destroy them sees all the means of destruction killed, or some extraordinary number of the means of destruction destroyed, they are thrilled, because they think their safety and well-being and happiness are being purchased, are being achieved through this destruction.

And what happened with the perspective from the outside, the outside media, was extremely interesting to me. The European press, the U.S. press, the South American press, the East Asian press all raised questions about the excessive violence of the Gaza assault. It was very strange to see how the Israeli media made the claim that people on the outside do not understand; that people on the outside are anti-Semitic; that people on the outside are blaming Israel for defending themselves when they themselves, if attacked, would do the exact same thing.

Why Israel-Palestine? Is this directly connected to your Jewishness?

As a Jew, I was taught that it was ethically imperative to speak up and to speak out against arbitrary state violence. That was part of what I learned when I learned about the Second World War and the concentration camps. There were those who would and could speak out against state racism and state violence, and it was imperative that we be able to speak out. Not just for Jews, but for any number of people. There was an entire idea of social justice that emerged for me from the consideration of the Nazi genocide.

I would also say that what became really hard for me is that if one wanted to criticize Israeli state violence - precisely because that as a Jew one is under obligation to criticize excessive state violence and state racism - then one is in a bind, because one is told that one is either self-hating as a Jew or engaging anti-Semitism. And yet for me, it comes out of a certain Jewish value of social justice. So how can I fulfill my obligation as a Jew to speak out against an injustice when, in speaking out against Israeli state and military injustice, I am accused of not being a good enough Jew or of being a self-hating Jew? This is the bind of my current situation.

Let me say one other thing about Jewish values. There are two things I took from Jewish philosophy and my Jewish formation that were really important for me... well there are many. There are many. Sitting shiva, for instance, explicit grieving. I thought it was the one of the most beautiful rituals of my youth. There were several people who died in my youth, and there were several moments when whole communities gathered in order to make sure that those who had suffered terrible losses were taken up and brought back into the community and given a way to affirm life again. The other idea was that life is transient, and because of that, because there is no after world, because we don't have any hopes in a final redemption, we have to take especially good care of life in the here and now. Life has to be protected. It is precarious. I would even go so far as to say that precarious life is, in a way, a Jewish value for me.

I realized something, through your way of thinking. A classic mistake that people made with Gender Trouble was the notion that body and language are static. But everything is in dynamic and in constant movement; the original never exists. In a way I felt the same with the Diaspora and the emancipation. Neither are static. No one came before the other. The Diaspora, when it was static, became separatist, became the shtetl. And when the emancipation was realized, it became an ethnocratic state; it also became separatist, a re-construction of the ghetto. So maybe the tension between the two, emancipation and Diaspora, without choosing a one or the other, is the only way to keep us out of ethnocentrism. I suppose my idea is not yet fully formulated. It relates to the way I felt that my grandfather was open to the language of exile while being connected to the land at the same time. By being open to both, emancipation and Diaspora, we might avoid falling into ethnocentrism.

You have a tension between Diaspora and emancipation. But what I am thinking of is perhaps something a little different. I have to say, first of all, that I do not think that there can be emancipation with and through the establishment of state that restricts citizenship in the way that it does, on the basis of religion? So in my view, any effort to retain the idea of emancipation when you don't have a state that extends equal rights of citizenship to Jews and non-Jews alike is, for me, bankrupt. It's bankrupt.

That's why I would say that there should be bi-nationalism from the beginning.

Or even multi-nationalism. Maybe even a kind of citizenship without regard to religion, race, ethnicity, etc. In any case, the more important point here is that there are those who clearly believe that Jews who are not in Israel, who are in the Galut, are actually either in need of return ? they have not yet returned, or they are not and cannot be representative of the Jewish people. So the question is: what does it mean to transform the idea of Galut into Diaspora? In other words, Diaspora is another tradition, one that involves the scattering without return. I am very critical of this idea of return, and I think "Galut" very often demeans the Diasporic traditions within Judaism.

I thought that if we make a film about bi-nationalism, the opening scene should be a meeting of "The First Jewish Congress for Bi-Nationalism." It could be a secret meeting in which we all discuss who we would like to be our first president, and the others there send me to choose you? because we need to have a woman, and she has to be queer. But not only queer, and not only woman. She has to be the most important Jewish philosopher today.

But seriously, you know, it would be astonishing to think about what forms of political participation would still be possible on a model of federal government. Like a federated authority for Palestine-Israel that was actually governed by a strong constitution that guaranteed rights regardless of cultural background, religion, ethnicity, race, and the rest. In a way, bi-nationalism goes part of the way towards explaining what has to happen. And I completely agree with you that there has to be a cultural movement that overcomes hatred and paranoia and that actually draws on questions of cohabitation. Living in mixity and in diversity, accepting your neighbor, finding modes of living together. And no political solution, at a purely procedural level, is going to be successful if there is no bilingual education, if there are no ways of reorganizing neighborhoods, if there are no ways of reorganizing territory, bringing down the wall, accepting the neighbors you have, and accepting that there are profound obligations that emerge from being adjacent to another people in this way.

So I agree with you. But I think we have to get over the idea that a state has to express a nation. And if we have a bi-national state, it's expressing two nations. Only when bi-nationalism deconstructs the idea of a nation can we hope to think about what a state, what a polity might look like that would actually extend equality. It is no longer the question of "two peoples," as Martin Buber put it. There is extraordinary complexity and intermixing among both the Jewish and the Palestinian populations. There will be those who say, "Ok, a state that expresses two cultural identities." No. State should not be in the business of expressing cultural identity.

Why do we use term "bi-nationalism?" For me it is the beginning of a process, not the end. We could say "multi-nationalism," or "one-state solution." Why do we prefer to use the term "bi-nationalism" rather than "one state" now?

I believe that people have reasonable fears that a one-state solution would ratify the existing marginalization and impoverishment of the Palestinian people. That Palestine would be forced to accept a kind of Bantustan existence.

Or vice versa, for the Jews.
Well, the Jews would be afraid of losing demographic majority if voting rights were extended to Palestinians. I do think that there is the fundamental question of "Who is this 'we'?" Who are we? The question of bi-nationalism raises the question of who is the "we" who decides what kind of polity is best for this land. The "we" has to be heterogeneous; it has to be mixed. Everyone who is there and has a claim - and the claims are various. They come from traditional and legal grounds of belonging that are quite complicated. So one has to be open to that complication.

Now I want to move to the last part of the conversation. It was over three years ago, at the beginning of the Second Lebanon war, that Slavoj Žižek came to Israel to give a speech on my film Forgiveness. The Campaign for the Academic and Cultural Boycott of Israel asked him not to come to the Jerusalem Film Festival. They said that I should show my film - as Israelis shouldn't boycott Israel, but they asked international figures to boycott the festival.

Žižek, who was the subject of one of the films in the festival, said he would not speak about that film. But he asked: why not support the opposition in Israel by speaking about Forgiveness? They answered that he could support the opposition, but not in an official venue. He did not know what to do.

Žižek chose to ask for your advice. Your position then, if I recall correctly, was that it was most important to exercise, solidarity with colleagues who chose nonviolent means of resistance and that it was a mistake to take money from Israeli cultural institutions. Your suggestion to Žižek was that he speak about the film without being a guest of the festival. He gave back the money and announced that he was not a guest. There was no decision about endorsing or not endorsing a boycott. For me, at the time, the concept of cultural boycott was kind of shocking, a strange concept. The movement has since grown a lot, and I know that you've done a lot of thinking about it. I wonder what do you think about this movement now, the full Boycott, Diversion and Sanction movement (BDS), three years after that confusing event?

I think that the BDS movement has taken several forms, and it is probably important to distinguish among them. I would say that around six or seven years ago, there was a real confusion about what was being boycotted, what goes under the name of "boycott." There were some initiatives that seemed to be directed against Israeli academics, or Israeli filmmakers, cultural producers, or artists that did not distinguish between their citizenship and their participation, active or passive, in occupation politics. We must keep in mind that the BDS movement has always been focused on the occupation. It is not a referendum on Zionism, and it does not take an explicit position on the one-state or two-state solution. And then there were those who sought to distinguish boycotting individual Israelis from boycotting the Israeli institutions. But it is not always easy to know how to make the distinction between who is an individual and who is an institution. And I think a lot of people within the U.S. and Europe just backed away, thinking that it was potentially discriminatory to boycott individuals or, indeed, institutions on the basis of citizenship, even though many of those who were reluctant very much wanted to find a way to support a non-violent resistance to the occupation.

But now I feel that it has become more possible, more urgent to reconsider the politics of the BDS. It is not that the principles of the BDS have changed: they have not. But there are now ways to think about implementing the BDS that keep in mind the central focus: any event, practice, or institution that seeks to normalize the occupation, or presupposes that "ordinary" cultural life can continue without an explicit opposition to the occupation is itself complicit with the occupation.

We can think of this as passive complicity, if you like. But the main point is to challenge those institutions that seek to separate the occupation from other cultural activities. The idea is that we cannot participate in cultural institutions that act as if there is no occupation or that refuse to take a clear and strong stand against the occupation and dedicate their activities to its undoing
So, with this in mind, we can ask, what does it mean to engage in boycott? It means that, for those of us on the outside, we can only go to an Israeli institution, or an Israeli cultural event, in order to use the occasion to call attention to the brutality and injustice of the occupation and to articulate an opposition to it.

I think that's what Naomi Klein did, and I think it actually opened up another route for interpreting the BDS principles. It is no longer possible for me to come to Tel Aviv and talk about gender, Jewish philosophy, or Foucault, as interesting as that might be for me; it is certainly not possible to take money from an organization or university or a cultural organization that is not explicitly and actively anti-occupation, acting as if the cultural event within Israeli borders was not happening against the background of occupation? Against the background of the assault on, and continuing siege of, Gaza? It is this unspoken and violent background of "ordinary" cultural life that needs to become the explicit object of cultural and political production and criticism. Historically, I see no other choice, since affirming the status quo means affirming the occupation. One cannot "set aside" the radical impoverishment, the malnutrition, the limits on mobility, the intimidation and harassment at the borders, and the exercise of state violence in both Gaza and the West Bank and talk about other matters in public? If one were to talk about other matters, then one is actively engaged in producing a limited public sphere of discourse which has the repression and, hence, continuation of violence as its aim.

Let us remember that the politics of boycott are not just matters of "conscience" for left intellectuals within Israel or outside. The point of the boycott is to produce and enact an international consensus that calls for the state of Israel to comply with international law. The point is to insist on the rights of self-determination for Palestinians, to end the occupation and colonization of Arab lands, to dismantle the Wall that continues the illegal seizure of Palestinian land, and to honor several UN resolutions that have been consistently defied by the Israeli state, including UN resolution 194, which insists upon the rights of refugees from 1948.

So, an approach to the cultural boycott in particular would have to be one that opposes the normalization of the occupation in order to bring into public discourse the basic principles of injustice at stake. There are many ways to articulate those principles, and this is where intellectuals are doubtless under a political obligation to become innovative, to use the cultural means at our disposal to make whatever interventions we can.

The point is not simply to refuse contact and forms of cultural and monetary exchange - although sometimes these are most important - but rather, affirmatively, to lend one's support to the strongest anti-violent movement against the occupation that not only affirms international law, but establishing exchanges with Palestinian cultural and academic workers, cultivating international consensus on the rights of the Palestinian people, but also altering that hegemonic presumption within the global media that any critique of Israel is implicitly anti-democratic or anti-Semitic.

Surely it has always been the best part of the Jewish intellectual tradition to insist upon the ethical relation to the non-Jew, the extension of equality and justice, and the refusal to keep silent in the face of egregrious wrongs.

I want to share with you what Riham Barghouti, from BDS New York, told me. She said that, for her, BDS is a movement for everyone who supports the end of the occupation, equal rights for the Palestinians of 1948, and the moral and legal demand of the Palestinians' right of return. She suggested that each person who is interested, decide how much of the BDS spectrum he or she is ready to accept. In other words, endorsement of the boycott movement is a continuous decision, not a categorical one. Just don't tell us what our guidelines are. You can agree with our principles, join the movement, and decide on the details on your own.

Yes, well, one can imagine a bumper sticker: "what part of 'justice' do you fail to understand?" It is surely important that many prominent Israelis have begun to accept part of the BDS principles, and this may well be an incremental way to make the boycott effort more understandable. But it may also be important to ask, why is it that so many left [wing] Israelis have trouble entering into collaborative politics with Palestinians on the issue of the boycott, and why is it that the Palestinian formulations of the boycott do not form the basis for that joint effort? After all, the BDS call has been in place since 2005; it is an established and growing movement, and the basic principles have been worked out.

Any Israeli can join that movement, and they would doubtless fine that they would immediately be in greater contact with Palestinians than they otherwise would be. The BDS provides the most powerful rubric for Israeli-Palestinian cooperative actions. This is doubtless surprising and paradoxical for some, but it strikes me as historically true.

It's interesting to me that very often Israelis I speak to say, "We cannot enter into collaboration with the Palestinians because they don't want to collaborate with us, and we don't blame them." Or: "We would put them in a bad position if we were to invite them to our conferences." Both of these positions presume the occupation as background, but they do not address it directly. Indeed, these kinds of positions are biding time when there is no time but now to make one's opposition known. Very often, such utterances take on a position of self-paralyzing guilt which actually keeps them from taking active and productive responsibility for opposing the occupation even more remote. Sometimes it seems to me that they make boycott politics into a question of moral conscience, which is different from a political commitment. If it is a moral issue, then "I" as an Israeli have a responsibility to speak out or against, to sink into self-beratement or become self-flagellating in public and become a moral icon. But these kinds of moral solutions are, I think, besides the point. They continue to make "Israeli" identity into the basis of the political position, which is a kind of tacit nationalism. Perhaps the point is to oppose the manifest injustice in the name of broader principles of international law and the opposition to state violence, the disenfranchisement politically and economically of the Palestinian people. If you happen to be Israeli, then unwittingly your position shows that Israelis can and do take positions in favor of justice, and that should not be surprising. But it does not make it an "Israeli" position.

But let me return to the question of whether boycott politics undermines collaborative ventures, or opens them up. My wager is that the minute you come out in favor of some boycott, divestment or sanctions strategy, Udi, you will have many collaborators among Palestinians. I think many people fear that the boycott is against collaboration, but in fact Israelis have the power to produce enormous collaborative networks if they agree that they will use their public power, their cultural power, to oppose the occupation through the most powerful non-violent means available. Things change the minute you say, "We cannot continue to act as normal."

Of course, I myself really want to be able to talk about novels, film, and philosophy, sometimes quite apart from politics. Unfortunately, I cannot do that in Israel now. I cannot do it until the occupation has been successfully and actively challenged. The fact is that there is no possibility of going to Israel without being used either as an example of boycott or as an example of anti-boycott. So when I went, many years ago, and the rector of Tel Aviv University said, "Look how lucky we are. Judith Butler has come to Tel Aviv University, a sign that she does not accept the boycott," I was instrumentalized against my will. And I realized I cannot function in that public space without already being defined in the boycott debate. So there is no escape from it. One can stay quiet and accept the status quo, or one can take a position that seeks to challenge the status quo.

I hope one day there will be a different political condition where I might go there and talk about Hegel, but that is not possible now. I am very much looking forward to teaching at Bir Zeit in February. It has a strong gender and women's studies faculty, and I understand that the students are interested in discussing questions of war and cultural analysis. I also clearly stand to learn. The boycott is not just about saying "no" - it is also a way to give shape to one's work, to make alliances, and to insist on international norms of justice. To work to the side of the problem of the occupation is to participate in its normalization. And the way that normalization works is to efface or distort that reality within public discourse. As a result, neutrality is not an option.

So we're boycotting normalization.

That's what we're boycotting. We are against normalization. And you know what, there are going to be many tactics for disrupting the normalization of the occupation. Some of us will be well-equipped to intervene with images and words, and others will continue demonstrations and other forms of cultural and political statements. The question is not what your passport says (if you have a passport), but what you do. We are talking about what happens in the activity itself. Does it disrupt and contest the normalization of the occupation?

You remember that in Toronto declaration against the spotlight on Tel Aviv at the film festival, it was very clear that we do not boycott individuals, but the Israeli foreign minister tried to argue that we were boycotting individuals. Yet the question is about institutions. On that note, I want to clarify: You will not speak in Tel Aviv University... forever? Well, not forever...

When it's a fabulous bi-national university [laughter]

Udi Aloni is an Israeli-American filmmaker and writer

ΑΙΣΧΟΣ! (ΟΥΚ, ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΨΕΥΤΟΠΑΛΙΚΑΡΑΔΕΣ)

2010-03-27T07:25:00.001+02:00

Δεν είναι η πρώτη φορά που έχω εκφράσει την αγανάκτηση μου για το φασιστικό φυτώριο που λέγετε στρατός και που απαιτεί μάλιστα 17χρονοι ή 18χρονοι νέοι να κατατάσσονται υποχρεωτικά στις τάξεις του. Ούτε εκπλάγηκα για τα εμετικά, ρατσιστικά, και εξευτελιστικά συνθήματα που φώναξαν οι ΟΥΚάδες, στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου στο κέντρο της Αθήνας μέρα μεσημέρι. Αν δεν τ' ακούσατε ορίστε για να καταλάβετε (ντρέπομαι και μόνο που τα αντιγράφω): "Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ," "Τους λένε Σκοπιανούς, τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματα απ' αυτούς," "Θα γίνει μακελειό, μετά θα εκδικηθώ, όταν θα προσκυνήσετε σημαία και σταυρό." Αυτά και άλλα παρόμοια φώναξε η υποτιθέμενη αφρόκρεμα του Ελληνικού στρατού. Αυτοί που θα σώσουν την πατρίδα με την άρτια και πειθαρχημένη εκπαίδευσή τους. Και ο κόσμος να τους χειροκροτεί καθώς φωνάζουν και να χαίρεται τους λεβέντες του έθνους. Βλέποντας την εικόνα θυμήθηκα εκείνες τις θλιβερές σκηνές από το Triumph des Willens της Leni Riefenstahl. Ποια είναι η διαφορά δηλαδή; Ακούγοντας τα πατριωτικά τους συνθήματα και βλέποντας τον κόσμο να τους χειροκροτεί είναι σαν να βλέπει κανείς τους πατριώτες Γερμανούς του '30 να παραληρούν με την παράνοια του Χίτλερ.

Αυτό που έκαναν βέβαια, κι ας το βάλουμε καλά στο μυαλό μας, είναι αυτό που συμβαίνει καθημερινά πίσω απ' τις πύλες του κάθε στρατοπέδου. Όσοι υπηρέτησαν στο στρατό γνωρίζουν καλά αυτά και άλλα παρόμοια απεχθή συνθήματα. Γνωρίζουν καλά ας πούμε εκείνο το "Μ' αλεξίπτωτο πηδώ μες σε Τούρκικο χωριό, τις Τουρκάλες τις πηδώ και τους Τούρκους τους γαμώ." Μαθαίνουν επίσης πως "ο καλός Τούρκος είναι ο νεκρός Τούρκος." Πως οι Τούρκοι, οι Βούλγαροι, οι Αλβανοί, και οι Σκοπιανοί θα πεθάνουν όταν αντιμετωπίσουν το μεγαλούργημα που λέγετε Ελληνικός Στρατός. Και στην φαντασία αυτών των ανθρώπων...ο καιρός γαρ εγγυής

Και μη μου πείτε πως άλλαξαν πλέον τα πράγματα. Τα ίδια καθάρματα που διοικούσαν τότε διοικούν και σήμερα. Οι ίδιοι αμόρφωτοι καραγκιόζηδες. Τι έγινε δηλαδή; Ντύσαμε την Βαγγελιώ με ρούχα πολυπολιτισμικά και άλλαξε; Αν ο οποιοσδήποτε στρατός είχε έστω και ένα δράμι ανθρωπιάς δεν θα είχαμε καταστάσεις όπως το Αμπου Γρέιμπ κι όπως τα προχθεσινά με τους ΟΥΚάδες. Θυμάστε λοιπόν το Αμπου Γρέιμπ; Ξεσηκώθηκαν τότε οι Ελληνάρες με τους Αμερικάνους! Δείτε τι κάνουν οι ιμπεριαλιστές Αμερικάνοι, οι σιχαμένοι βιαστές των λαών. Ναι τα είδαμε. Τα χάλια μας όμως τα βλέπουμε;

Έχω κουραστεί να τα λέω και να τα γράφω. Ο στρατός είναι ένα τερατούργημα. Η Ελλάδα ξόδεψε $9,706,000,000 το 2008 για τον στρατό. Περισσότερα χρήματα κατά κεφαλή από τους Τούρκους, τους Γερμανούς, τους Ιταλούς, τους Ισπανούς και πολλούς άλλους. Άκουγα προχθές κάποιον που είπε το εξής. Φανταστείτε τι θα γινόταν αν οι απεργοί στην Ελλάδα απαιτούσαν την μείωση αυτών των εξόδων. Φανταστείτε τι θα γινόταν αν λέγαμε τα λεφτά κύριοι να τα πάρετε από τον προϋπολογισμό του στρατού. Αλλά ποιος τολμά να πει τέτοιο πράγμα στην Ελλάδα του 2010; Βλέπετε, έχουμε πατρίδα να υπερασπίσουμε. Έχουμε σπίτια, οικογένειες, θρησκείες. Όπως και το 1974 όμως έτσι και σήμερα: προσωπικά φοβάμαι περισσότερο τους ανθρώπους ντυμένους στο χακί που φωνάζουν πως θα γδάρουν Αλβανούς παρά τον Αλβανό γείτονα. Έτσι είναι.

Κι ύστερα μας λέει ο κάθε δημοσιογραφίσκος πως αυτοί που πουλούν τρέλα, οι φυγόστρατοι, πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Οι τρελοί για να καταλάβω ποιοι είναι; Η τρέλα φορά τα γιορτινά της και παρελαύνει στην πανεπιστημίου με χακί κύριοι. Εκεί θα την βρείτε. Έξω από το πανεπιστήμιο, καθώς τα μαγκάκια που παπαγαλίζουν τέτοια συνθήματα στρίβουν αριστερά σε μια πάροδο, πέντε μόλις βήματα από την εξέδρα των επισήμων. Θα την βρείτε στο κέντρο της Λευκωσίας κάθε 1η του Οκτώβρη και στα θλιβερά μας στρατόπεδα από άκρη σε άκρη. Αυτή την τρέλα πότε θα την πούμε με τ' όνομά της;

Στείλτε τα παιδιά σας στο ένδοξο μας στρατό λοιπόν. Στείλτε τους για να μυηθούν στον σωβινισμό και τον ρατσισμό. Για να τους ξεμάθουν τι πάει να πει ανθρωπιά (αν έμαθαν ποτέ σ' αυτή την κοινωνία). Αν όχι, τότε φωνάξτε, αντιδράστε, απαιτείστε. Μην ησυχάσετε όταν σας διαβεβαιώσουν πως οι υπεύθυνοι θα τιμωρηθούν παραδειγματικά. Να μην δεχτείτε την δικαιολογία της εξαίρεσης. Αυτά μας τα πουλάν χρόνια και τ' αγοράζουμε με την οκά. Μην τους πιστεύεται. ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΠΙΟΤΕΡΟ ΑΠ' ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.

Αντιφωνητής

ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΜΑΓΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ (ή σενάρια κυπριακής πραγματικότητας)

2010-03-24T17:45:00.001+02:00

Κυπριακός Μαγικός Ρεαλισμός
Κάποτε λέμε πως ο κόσμος στην Κύπρο είναι ανίατα παρανοϊκός. Και παρ' όλες τις θεωρίες περί συνωμοσιών που τυπώνονται κάθε τόσο, η αλήθεια είναι πως η παράνοια στην Κύπρο δεν είναι θεωρία, είναι τρόπος ζωής. Όταν κάποτε ρώτησαν τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκέζ γιατί ο μαγικός ρεαλισμός χαρακτηρίζει τόσο πολύ την λογοτεχνία της Λατινικής Αμερικής, τους απάντησε πως αυτό που θεωρείται εσείς μαγικό για μας είναι η καθημερινή ζωή. Έτσι κι εμείς. Άκουσον άκουσον. Τον Κίτα, λέει, τον ώθησε στην σύληση του τάφου του Παπαδόπουλου το Αλεξούιν. Το Αλεξούιν δε είναι ύποπτος για την χρήση βόμβας εναντίων του Αντρέα Γρηγορίου. Ο Γρηγορίου, ως γνωστόν, κατηγορείται για τον φόνο του Άντη Χατζηκωστή. Τώρα πέστε μου: αυτό δεν είναι από μόνο του σενάριο επιστημονικής φαντασίας; Δεν είναι πιο εμπλουτισμένο απ' αυτά που διατυμπάνιζαν ασύστολοι γραφιάδες περί τουρκικής ανάμειξης στην σύληση του τάφου και τον φόνο του Α. Χατζηκωστή; Τι να πει κανείς;

Τόσα δίνω, πόσα θες;
Στην τιμή, κύριε πρόεδρε, περιλαμβάνεται ο καφές; Άλλο μαγικό πάλι και τούτο. Ο Πρόεδρος λέει θα μειώσει τον μισθό του κατά 10% για να βοηθήσει στην ανάκαμψη της οικονομίας! Και από 145,000 ευρώ που ήταν πέρσι, φέτος θα γίνει 150,000. Απ' ότι φαίνεται ο Έλληνας είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να ανατρέψει και τις πιο απλές μαθηματικές εξισώσεις. Αφαιρούμε 10% αλλά καταλήγουμε με πέντε χιλιάδες παραπάνω στην τσέπη. Κι όλοι είναι χαρούμενοι. Πώς γίνεται αυτό; Παρακολουθείστε τι εστί ελληνο-κυπριακή μαγεία: σύμφωνα με τον γενικό λογιστή της δημοκρατίας, ο μισθός του προέδρου πρέπει να ξεπερνά κατά 5% τους μισθούς των δικαστών στο ανώτερο δικαστήριο. Άντε να βγάλεις άκρη με δαύτους.

Κουράστηκαν κι έκαναν Διάλειμμα
Και τον χορό του παραλόγου σέρνει η κυπριακή βουλή. Οι βουλευτές σήμερα πήγαν όπως κάθε μέρα στην δουλειά τους. Έγνοια τους είναι να σώσουν τον τόπο. Να παίρνουν αποφάσεις. Να συζητούν και να ψηφίζουν. Άλλα αντί για αρχαία αγορά το σύστημα θυμίζει πιότερο την αγορά του αλ χαλίλι. Η συνεδρία θα άρχιζε στις 9μιση με κύριο θέμα τον προϋπολογισμό των ημικρατικών. Δύσκολοι καιροί έτσι είπαν οι φίλτατοι βουλευτές να βρεθούν πρωί πρωί μπας και βγάλουν άκρη. Άσε που έρχεται Πάσχα και θα κλείσει η βουλή. Η ώρα πήγε 11 παρά και οι βουλευτές περίμεναν ακόμα ν' αρχίσει η συνεδρία. Όχι, δεν περίμεναν τους βάρβαρους. Τον Μάριο Καρογιάν περίμεναν ο οποίος έφτασε κατά τις 11μιση. Σημειώστε πως κατά τις 11:25 οι βουλευτές μας έκαναν 20λεπτο διάλειμμα. Τους άξιζε τους ανθρώπους με τόση αγανάκτηση. Όταν δε άρχισε η συνεδρία, κατά τις 12, ο κύριος Κάρογιαν πήρε τον λόγο, έκανε την εξής τοποθέτηση: "'Επειδή παρατηρήθηκε το φαινόμενο να αρχίζουν οι συνεδρίες της Ολομέλειας με καθυστέρηση, θέλω να δηλώσω ξεκάθαρα ότι, από την ερχόμενη συνεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων, θα αρχίζουμε στις 4:00 και παράκληση προς όλους να είναι στα έδρανα για να μπορεί να αρχίζει η συνεδρία, ακόμα και αν υπάρχουν βουλευτές που δεν θα είναι παρόντες, από τη στιγμή που θα υπάρχει απαρτία, θα αρχίζει συνεδρία''. Παρατηρήθηκε λέει το φαινόμενο της καθυστέρησης. Καλά, κι εμείς που νομίζαμε πως η βουλή δουλεύει σαν κουρδισμένο ρολόι...Κύριοι βουλευτές, την Κυριακή αλλάζει η ώρα. Μην ξεχάσετε να κουρδίσετε τα ρολόγια σας και την πατήσετε στην επόμενη συνεδρία.

Πράσινος Λαγός
Τραγικής κυπριακής μαγείας συνέχεια. Και από τα μαγικά κόλπα δεν λείπει βέβαια ο λαγός. Άκουσα καλά; Κατά την διάρκεια λέει του Κυριακάτικου ντέρμπι μεταξύ ΑΠΟΕΛ και Ομόνοιας, κάποιος πέταξε στο γήπεδο ένα πράσινο λαγό. Και το καημένο το ζώο ψόφησε. Αυτό είναι το επίπεδο του μαγικού τραγελαφισμού μας.

Τηλεγράφημα
Αγαπητέ Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκέζ. Θα ήταν τιμή μας να επισκεφτείτε το νησί μας. Αν σας κούρασε ο εγχώριος μαγικός ρεαλισμός εδώ θα ξαναβρείτε την έμπνευσή σας. Σας υποσχόμαστε πως θα μαζέψετε υλικό για δέκα ολόκληρους τόμους.

με θαυμασμό,

Αντιφωνητής

Μοντέρνοι Οδυσσείς: Αντώνης Προκοπίου Κίτας

2010-03-13T19:42:00.001+02:00

Κάπου στο 2059 βρέθηκε το ακόλουθο λήμμα σε βιβλίο αγνώστου συγγραφέα που έφερε τον τίτλο "Μοντέρνοι Οδυσσείς." Το αντιγράφω αυτολεξεί:

Ο Αντώνης Προκοπίου Κίτας γεννήθηκε το 1964 στο χωρίο Αθηαίνου της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. Πριν από την πλούσια προσφορά του στο δημόσιο και τις φανταστικές περιπέτειες του--που έχουν γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της νήσου-- εξάσκησε για μικρό χρονικό διάστημα το επάγγελμα του μηχανικού. Αργότερα υιοθέτησε το ψευδώνυμο "Αλ Καπόνε" με το οποίο έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό. Αργά αλλά σταθερά ο Αντώνης άρχισε την μακράν σταδιοδρομία του με διαρρήξεις και κλοπές. Αυτά όμως είναι για τους άσημους και μικρούς εγκληματίες. Σύντομα ο Κίτας θα αποδείκνυε πως αυτός ήταν φτιαγμένος από το υλικό που φτιάχνονται οι μύθοι.

Το 1993 καταζειτήτο για κλοπή κοσμηματοπωλείου στα Λατσιά. Όταν συνελήφθη έδωσε το πρώτο από τα πολλά φανταστικά ρεπερτόρια που τον έκαναν γνωστό. Ξετύλιξε ένα κουβάρι που θα οδηγούσε λέει την αστυνομία στην εξιχνίαση του φόνου της Ουκρανής Οξάνας Λίσνα και της Σουηδέζας Κριστίν Κωνσταντινίδη. Οι δύο άτυχες γυναίκες είχαν βιασθεί και δολοφονηθεί τρεις μήνες νωρίτερα. Η Κριστίν στραγγαλίστηκε και ρίχθηκε σε πηγάδι στα Λειβάδια. Η Οξάνα κτυπήθηκε με ξύλο μέχρι θανάτου και θάφτηκε στον σκουπιδότοπο του Κοτσιάτη. Όντως, με την βοήθεια του Αλ Καπόνε τα πτώματα των δύο γυναικών εντοπίσθηκαν σε πλήρη αποσύνθεση. Ο Αλ Καπόνε είπε στους ανακριτές, που είχαν μείνει άναυδοι με τις αποκαλύψεις (ολίγον εγνώριζαν οι δόλιοι πως δεν θα ήταν η τελευταία φορά), ότι δράστης ήταν ο Άντρος Καλοψηδιώτης ο οποίος συνελήφθη αλλά αφέθηκε ελεύθερος όταν δεν προέκυψε τίποτα εναντίων του. Αργότερα ο Καλοψηδιώτης βρέθηκε νεκρός ύστερα από έκρηξη βόμβας σε διαμέρισμα στην Αγία Νάπα.

Ύστερα από μαρτυρία του συνεργάτη του Αλ Καπόνε στην δολοφονία των δύο γυναικών, αυτός ομολόγησε τελικά πως όντως διέπραξε τα αδικήματα. Από 'κει και πέρα ο Αλ Καπόνε πήρε τον δρόμο προς την αποθέωση του. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη η οποία μετατράπηκε σε 15χρονη φυλάκιση (επτάμισι χρόνια έκαστη--τόσο άξιζαν οι ψυχές των δύο γυναικών). Κατά την διάρκεια της υπόθεσης ο Αλ Καπόνε ισχυριζόταν συχνά πως ήταν άρρωστος και μεταφερόταν στο νοσοκομείο. Αυτά τα δύσκολα χρόνια στην ζωή του Αλ Καπόνε του έμαθαν πως τρία τινά έχουν σημασία για μια πλούσια εγκληματική καριέρα. Πρώτα-πρώτα οι πληροφορίες: Όταν κατέχεις πληροφορίες τότε έχεις και δύναμη. Information, που λεν και οι Αμερικάνοι, is Power. Εμ κι ο Οδυσσέας το ίδιο δεν έκανε όταν έφτασε στην Ιθάκη; Ο Αλ Καπόνε πληροφορίες κατείχε πολλές τις οποίες μπορούσε πλέον να χρησιμοποιήσει όταν και εφόσον χρειαζόταν. Δεύτερον, αντιλήφθηκε πως η πρόφαση της ασθένειας ήταν μεγάλο όπλο. Οι φυλακές νοσοκομείο δεν είχαν--άρα η πρόφαση της ασθένειας θα του επέτρεπε να βρίσκεται σε τακτική επικοινωνία με τους συνεργάτες του. Ο Οδυσσέας μεταμφιέστηκε σε επαίτη--αυτός σε ασθενή. Και οι δύο ήξεραν πως η υποτίμηση ήταν δεδομένη και ο θρίαμβος εξασφαλισμένος. Τρίτον, ο σωστός εγκληματίας έχει φαντασία. Κι ο πιο άσιμος σκηνοθέτης του Χόλιγουντ το γνωρίζει. Το να φτιάξεις ένα Δούρειο Ίππο, το να αποδράσεις μπροστά στα μάτια των αστυνομικών, το να έχεις ολόκληρα οπλοστάσια και να τα χειρίζεσαι από ένα κελί--όλα αυτά θέλουν φαντασία και, δόξα τον θεό, ο Αλ Καπόνε είχε πολλή.

Έτσι, το 2008, ύστερα από μακράν φοίτηση στη μεγάλη του γένους σχολή των κεντρικών φυλακών, ο Αλ Καπόνε βρέθηκε να αναρρώνει από ασθένεια σε ιδιωτική κλινική της Λευκωσίας για έξη ολόκληρους μήνες. Κατάφερε να δραπετεύσει με τις ευλογίες της Αστυνομίας. Αργότερα ισχυρίστηκε ότι η ίδια η Αστυνομία του επέτρεπε να γυροφέρνει στην πόλη για να μαζεύει πληροφορίες για τον υπόκοσμο. Όταν εντοπίστηκε από την αστυνομία στο κέντρο της πόλης ο ευφυέστατος Αλ Καπόνε κατάφερε να ακινητοποιήσει πολλά από τα περιπολικά που τον καταδίωκαν και να ανταλλάξει πυροβολισμούς με τους αστυνομικούς. Συνελήφθη μέρες αργότερα τραυματισμένος σε σπίτι συγγενικού του προσώπου στο Παραλίμνι. Όπως και στην υπόθεση δολοφονίας των δύο γυναικών, ο Αλ Καπόνε έφτιαξε τόσα φανταστικά σενάρια που οι ανακριτές δεν ήξεραν τι να πρωτοπιστέψουν.

Το Δεκέμβρη του 2009 ο Αλ Καπόνε έδωσε οδηγίες στον αδερφό του και σε Ινδό μετανάστη για την κλοπή της σορού του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου. Η αστυνομία βρέθηκε αντιμέτωπη για ακόμα μια φορά με τον πολύτροπο Αλ Καπόνε και τα φανταστικά του σενάρια. Οι ανακριτές μπαινόβγαιναν στις φυλακές προσπαθώντας να εντοπίσουν πού τελειώνει το ψέμα και πού αρχίζει η αλήθεια.

Ως νέος Οδυσσέας ο Αλ Καπόνε δεν πιάνεται με τίποτα. Ληστείες, δολοφονίες, αποδράσεις, πιστολίδι, κλοπές πτωμάτων, δωροδοκίες, οπλοστάσια...Ο μεγαλύτερος συνεργάτης της Αστυνομίας για τρεις σχεδόν δεκαετίες. Η υστεροφημία του ήταν δεδομένη. Γι' αυτό και ο μεγάλος μας ποιητής έγραψε τους γνωστούς στίχους για τον άνθρωπο που έζησε πέρα από νόμους και θεσμούς, τον αρχιδολοφόνο και αρχιληστή, τον μεγάλο και τρανό Αντώνη Προκοπίου Κίτα, το αρχέτυπο του εγκληματία, τον μέγα τυμβωρύχο που απέδειξε με την κάθε του πράξη την κοροϊδία που λέγεται νόμος και τάξη εις την νήσον ημών:

Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ
πλάγχθη, ἐπεὶ Νόμου και τάξης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε...

Αντιφωνητής

ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΕΡΑΝ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

2010-03-06T17:34:00.001+02:00

Ευχαριστώ τους φίλους ιστολόγους για τα μηνύματα των τελευταίων βδομάδων. Απολογούμαι αν δεν απάντησα σε όλα--η παύση διήρκεσε περισσότερο απ' ότι νόμιζα...

Επιστρέφω λοιπόν μ' ένα σύντομο σχόλιο για τις "κρίσεις" των τελευταίων ημερών. Κρίσεις πέραν κριτικής:

Σκηνή Πρώτη
Μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης, οι Ηνωμένες Πολιτείες ένιωσαν πως πήραν πάσο από την διεθνή κοινότητα για την επιβολή των πιο αλλότριων και καταστροφικών σχεδίων τους. Επιτέθηκαν πρώτα στο Αφγανιστάν και ύστερα στο Ιράκ. Η εισβολή στο Ιράκ δεν είχε καμιά απολύτως σχέση με τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους. 5 Φεβρουαρίου, 2003: Από τα έδρανα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ο υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής εκφώνησε το μεγαλύτερο ψέμα που εκφράστηκε ποτέ στην συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας: πως το Ιράκ κατείχε όπλα μαζικής καταστροφής. Ένα μήνα αργότερα, οι Αμερικανικές δυνάμεις ισοπέδωναν την Βαγδάτη.

Σκηνή Δεύτερη
2009-10. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η φούσκα του Χρηματιστηρίου σπάζει. Εταιρίες Κολοσσοί αναγκάζονται να κηρύξουν πτώχευση. Ακολουθεί πανικός, χιλιάδες άνθρωποι απολύονται, χιλιάδες σπίτια βγαίνουν σε πλειστηριασμό, μικρές εταιρίες κλείνουν η μία μετά την άλλη. Με πρόφαση την κρίση, δεκάδες πανεπιστήμια απολύουν τους υπαλλήλους τους. Ακυρώνονται προκηρυγμένες θέσεις--ο κόσμος παρακολουθεί άναυδος. Τα μέτρα που παίρνουν τα πανεπιστήμια, που το κέρδος τους πλέον ανέρχεται "μόνο" σε μερικά εκατομμύρια ετησίως, προλογίζονται πάντα με την φράση "λόγω της οικονομικής κρίσης..."

Σκηνή Τρίτη
Κύπρος, 2010. "Λόγω της οικονομικής κρίσης" απειλείτε με εγκατάλειψη το μεγαλύτερο πολιτιστικό έργο που σχεδιάστηκε ποτέ στο νησί. Με πάσο την "κρίση" το μέλλον του Πολιτιστικού κέντρου κρέμεται από μια κλωστή.

Σκηνή Τέταρτη
Ελλάδα, 2010. Το πέπλο σηκώνεται και η πολιτική διαχρονική απάτη που καταδυναστεύει την Ελλάδα εμφανίζεται σε όλη της την μιζέρια. Η χώρα είναι στο χείλος του γκρεμνού. Η κυβέρνηση παίρνει μέτρα για να αντιμετωπίσει την κρίση. Την νύφη την πληρώνει ο κοσμάκης--ο εργάτης, ο αγρότης, ο άνεργος νέος. Κι ενώ όλοι μιλάμε για "αναγκαία μέτρα" κανείς δεν διερωτάται τι θα κάνουμε με τους ανίκανους εξουσιάζοντες που γονάτισαν ένα ολόκληρο λαό.

Υπάρχει πολιτική ευθύνη; Ποιος θα δικάσει αυτούς που τόσα χρόνια καταστρέφουν λαούς, σπίτια, πολιτισμούς, και ανθρώπους. Οι πιο πάνω στιγμές δεν είναι συγκρίσιμες στον πόνο που προκάλεσαν. Άλλο ο πόλεμος στο Ιράκ και άλλο το πολιτιστικό κέντρο. Αυτό όμως που μένει πάντα πίσω είναι η πολιτική ευθύνη κι αυτός που πληρώνει τα σπασμένα είναι ο απλός άνθρωπος. Ο απλός άνθρωπος και ο "πολιτισμός" (τι να σου κάνει κι αυτός μέσα σε τόσες κρίσεις;). Χρόνια τώρα ρωτάμε ποιος θα δικάσει τον Μπους. Ποιος θα δικάσει λοιπόν αυτούς που κατάφεραν να εγκαταστήσουν στην Ελλάδα την μεγαλύτερη γραφειοκρατεία σε όλη την Ευρώπη; Ποιος θα δικάσει αυτός που "προφασίζονται" και τόσο εύκολα καταστρέφουν ζωές;

Οι προφάσεις αυξάνονται καθώς οι ευθύνες εξατμίζονται. Η λογική αναστέλλεται και τα όρνεα κυκλοφορούν ελεύθερα σε συννεφιασμένους ουρανούς που αιώνια απειλούν με καταιγίδες. Θεέ μου, πότε θα πέσει το χαλάζι κι ο κεραυνός, πότε θ' ανοίξουν οι ουρανοί με μια βροχή που θα τους πάρει και να τους σηκώσει. Να καθαρίσει ο τόπος απ' την βρωμιά και την απάτη!

Αντιφωνητής

Μικρή ανάπαυλα

2010-02-11T23:19:00.001+02:00

Κάποτε έρχονται έτσι τα πράγματα που τρέχεις πίσω από την ζωή να την προλάβεις. Δόλια δουλειά, δουλεία. Και που νικητής να βγεις, και που να θριαμβεύσεις, πάλι σαν να σου φαίνεται πως πάντα κάτι μένει πίσω. Κι ας είναι το ρημάδι το μπλογκ. Ένας λόγος λιγότερος μέσα στην φλύαρη ηλεκτρονική μας ζωή.

Ο Ρεμπώ παρακαλούσε να μην μολύνει ποτέ τα χέρια του με την δουλειά.

["Το χέρι που βαστά την πέννα είναι ισάξιο αυτού που κρατά τ’ αλέτρι. Τί χειρωνακτική εποχή! Ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσω τα χέρια μου."]

Αυτό ήταν προτού καταλήξει στο λιμάνι της Λεμεσού ως επιστάτης των εργατών και να μετράει παράδες. Ως τα 19 του κράτησε η αθωότητα και ύστερα τον έφτασε η ζωή και η ανθρώπινη μιζέρια. Διάβαζα κάποτε τις επιστολές του και τον λυπόμουν. Ψάχνεις στις λέξεις γι' αυτή την ζωηρή, την τσαχπίνικη ματιά των 19...Τίποτα.

Γύρω μου βιβλία, χαρτιά, σημειώσεις. Ο ήλιος μπαίνει απ' το παράθυρο και παίζει με το γυάλινο τραπέζι. Μια ίριδα εμφανίστηκε ξαφνικά στο ταβάνι και θέλει κι αυτή παιχνίδι. Ώρα που βρήκε κι αυτή.

Καημένη ποίηση, καημένη φιλολογία, καημένοι φιλόσοφοι και ιδεαλιστές της ανθρωπότητας. Θέλουμε δεν θέλουμε η μέρα ξημερώνει και ο χρόνος...."αιών παις εστί παίζων, πεσσεύων. παιδός η βασιληίη."

Παιδιά που παίζουμε στα σοβαρά.

Κάποτε σταματάς. Βάζεις τελεία. Περιμένεις. Τότε είναι που η ζωή σταματά να τρέχει. Και σ' αφήνει να την πιάσεις για μια στιγμή.

Ενός λεπτού σιγή και επανέρχομαι.

Κριτική στον Μουν και στον Ντάουνερ (από τον αμερικανικό οργανισμό Inner City Press)

2010-02-04T21:32:00.001+02:00

Το θέμα της επίσκεψης Μπαν κι Μουν στην Κύπρο σχολιάζει σήμερα ο οργανισμός Inner City Press που εδρεύει στο Bronx της Νέας Υόρκης. Ο οργανισμός ασχολείται κατ' εξοχήν με θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διαφάνειας, κοινωνικών δικαιωμάτων, ίσης μεταχείρισης κλπ.

Δημοσιογράφος του οργανισμού ζήτησε από τον κύριο Farhan Haq, εκπρόσωπο τύπου του Γενικού Γραμματέα, να διευκρινίσει τι ακριβώς έγινε και γιατί ορισμένα κόμματα αρνήθηκαν να παραστούν στην δεξίωση προς τιμή του Μπαν κι Μουν. Ο εκπρόσωπος απέφυγε να απαντήσει και εξήγησε πως είναι καλύτερα να ρωτήσουν τον Γενικό Γραμματέα κατ' ευθείαν. Όταν όμως ήρθε η στιγμή της ενημέρωσης από τον κύριο Μπαν κι Μουν, δεν επιτράπηκε στους δημοσιογράφους του Inner City να του απευθύνουν καμία ερώτηση. Όπως αναφέρουν στην ιστοσελίδα του οργανισμού (Inner City), ούτε στους ελληνοκύπριους δημοσιογράφους δόθηκε η ευκαιρία να κάνουν ερώτηση. Το άρθρο κάνει καυστική κριτική στον Αλεξάντερ Ντάουνερ γράφοντας μάλιστα πως το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να μαζεύει πελάτες για την εταιρία του, Bespoke Approach....

Ολόκληρο το άρθρο (με τους σχετικούς συνδέσμους πιο κάτω):

UN Dodges Protest of Ban's TRNC Trick in Cyprus, Questions Refused
By Matthew Russell Lee

UNITED NATIONS, February 4 -- Following UN Secretary General's largely failed and protested visit to Cyprus, back in New York the UN spin machine doggedly presented things as rosy, alongside an upbeat view of Alexander Downer.

Inner City Press asked Ban's Associate Spokesman Farhan Haq to comment on February 2 on four Greek Cypriot parties' boycott of the reception for Ban, due to his meeting at the "presidential" compound in the Turkish Republic of Northern Cyprus. From the UN's transcript:

Inner City Press: About his trip, I wanted to ask about the reports that, while he was in Cyprus, four of the Greek Cypriot parties, European parties, the Greens and two acronyms, DEKO and EDEK, boycotted his reception. They say because he met with Ali Talat at the presidential office in the break-away region. Where did he meet with Mr. Talat and what’s his response to the boycott by these important parties in Cyprus?

Associate Spokesperson Haq: As for Cyprus, I would leave it, as you know, the Secretary-General is on his way back from Cyprus. He will brief the Security Council about this and his other travels tomorrow at 3 p.m. and he will meet with you after that at approximately 4:30 p.m. at the Security Council stakeout. So, I’ll leave it for him to comment.

But during Ban's media stakeout on Wednesday, February 3, Inner City Press was not allowed to ask him a question. In fact, no Greek or Greek Cypriot reporter was allowed. The only question allowed by Ban's spokesman Martin Nesirky was from a Turkish journalist. And Ban's answer was, as always, rosy. But is this just propaganda?

Before the stakeout, a Greek Cypriot told Inner City Press there was no reason to even wait to here Ban Ki-moon speak. Ban has allowed Alexander Downer to destroy the process, he said, opining that beyond himself, what Downer cares about in this post is retaining the British bases.

And then there's Downer's claim that his work for business consultancy Bespoke Approach could never conflict with the Cyprus role that Ban has given him. Only at the UN.

Here to the single Cyprus question allowed by Nesirky was Ban's non-downer answer:

"I was very much encouraged by such a strong commitment by both leaders to continue their negotiations. And I was again, very much encouraged and touched by the strong support of the people from both sides who were chanting, in unison, shouting 'resolution now.' These were all the loud and clear voices from the general population, regardless of where they were from, both Greek Cypriot and Turkish Cypriot. That was quite moving for me. I felt a strong sense of responsibility [about] what the United Nations can do more to facilitate this Cypriot-led and Cypriot-owned negotiation. My observation was that a solution was possible and a solution was within reach, and, in fact, they made significant progress in power-sharing and governance. I was quite encouraged by this. Of course, there are many more important issues: property; border and security issues. I hope they will continue. President Dimitris Christofias told me that he will issue some sort of plan for further negotiations, despite this planned [Turkish Cypriot] election, and that is quite encouraging. And I am going to have my special adviser, Alexander Downer, continuously engaged, so that this negotiation will be facilitated."

Downer, of course, is not "continuously" engaged -- rather, he is drumming up business for Bespoke Approach. Alternate Foreign Minister of Greece Dimitris Droutsas, whom Inner City Press asked Thursday morning about the IMF, will meet with Ban Ki-moon and then the Press on Thursday afternoon. Watch this site.

Αντιφωνητής

Μπαν-κι-Μουν και μπού-με-ρανγκ

2010-02-03T01:43:00.001+02:00

Τα γεγονότα έχουν ως εξής:

1. Ο Μπαν Κι Μουν επισκέφτηκε τον Μεχμέτ Αλι Ταλάτ στο λεγόμενο προεδρικό των κατεχομένων.
2. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας (όπως και όλα τα κόμματα) καταδίκασε αυτή την ενέργεια και εξέφρασε την δυσαρέσκεια του στον Μπαν Κι Μουν.
3. Ο Αλεξάντερ Ντάουνερ έσπευσε μετά την ενέργεια αυτή να εξηγήσει, σε διορθωτική διατύπωσή του, πως τα Ηνωμένα Έθνη αναγνωρίζουν μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία.

Από κει και πέρα τα όσα εξελίσσονται τις τελευταίες μέρες είναι τραγελαφικά. Ορισμένοι έσπευσαν να τονίσουν πως η επίσκεψη δεν σημαίνει τίποτα και πως το λεγόμενο "προεδρικό" είναι απλά ένα κτίριο. Ο Κώστας Γεννάρης για παράδειγμα έγραψε πως "το λεγόμενο προεδρικό ή ψευτοπροεδρικό στα κατεχόμενα δεν είναι παρά το γραφείο εργασίας του ηγέτη της Τ/Κ κοινότητας." "Αν οι Ε/Κ ήταν σταθεροί και το αποκαλούσαν αυτό που είναι," συνεχίζει," τότε και οι ξένοι θα το έπρατταν και ουδέποτε θα δημιουργείτο πρόβλημα." Σημασία όμως δεν έχει η υπαρξιακή τοποθέτηση του κύριου Γεννάρη (-to be or not to be-) αλλά ο συμβολισμός που αποδίδουν τα ΗΕ και η διεθνής κοινότητα στο εν λόγω "κτίριο". Διότι στον διεθνή χώρο έχει μέγιστη σημασία η αναγνώριση μιας οντότητας. Εξ' άλλου το θέμα είναι αν ο γ.γ. των ΗΕ γνώριζε που πήγαινε (ή που τον έπαιρναν) και όχι τι αποκαλούμε εμείς τον χώρο. Εδώ τόσα εκατομμύρια ελληνισμός μιλά για Σκόπια και πάλι υφίσταται πρόβλημα ορολογίας. Οι συμβολισμοί μεταφράζονται σε πράξεις και παραπράξεις.

Άλλοι πάλι φωνάζουν πως φταίει ο πρόεδρος γι' αυτό που έγινε. Η αλήθεια όμως πρέπει να λέγετε: ο πρόεδρος καταδίκασε έντονα την ενέργεια και διαμαρτυρήθηκε για το συμβάν.

Άλλοι μίλησαν για μπούμερανγκ. Ότι η ανάγνωση του διαγγέλματος Ντάουνερ άδειασε του Τουρκοκύπριους αφού αναγκάστηκε ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ να τονίσει πως μόνο η Κυπριακή Δημοκρατία αναγνωρίζεται. Ενδιαφέρουσα η χρήση της λέξης "μπούμεραγκ." Γιατί ως γνωστόν το αντικείμενο είναι αυστραλιανής προέλευσης. Αν το έριξε ο Ταλάτ, τότε μπορεί και να επέστρεψε και να τον βρήκε στο κεφάλι. Πού να γνωρίζει ο άνθρωπος από μπούμερανγκ; Τώρα ο Ντάουνερ μπορεί και να 'ναι μαέστρος της τέχνης--αν το έριξε αυτός, ήξερε και που θα πάει και πως θα 'ρθει.

Ενδιαφέρον επίσης βρίσκω το απόλυτο μπέρδεμα που επικρατεί σε ορισμένα άρθρα. Σ' ένα κατά τα άλλα ισορροπημένο άρθρο, ο δημοσιογράφος Μιχάλης Μιχαήλ αναφέρει ότι: α) η επίσκεψη του ΓΓ στο λεγόμενο προεδρικό ήταν λανθασμένη, β) ίσως να είναι χέρι στην υπόθεση ο Ντάουνερ γ) η δήλωση Ντάουνερ ήταν ξεκάθαρη (και συνεπώς μπούμερανγκ για τους Τ/Κ) δ) πως διαψεύστηκαν όλοι εκείνοι που μιλούσαν για επιδιαιτησίες, υποχωρήσεις κλπ. (και ότι τώρα πρέπει να απολογηθούν). Λοιπόν το μπέρδεμα που λέτε είναι εδώ: αφού ΟΛΟΙ καταδίκασαν την επίσκεψη κι αφού ο Πρόεδρος Χριστόφιας χειρίστηκε σωστά το θέμα, τότε πού είναι το πρόβλημα και πού η διαφωνία; Όλοι φαίνεται να συμφωνούν αλλά κάτι δεν πάει καλά....

Αυτό που δεν πάει καλά είναι η προσπάθεια πολιτικοποίησης του ζητήματος. Και εξηγούμαι: Συμφωνούμε όλοι πως αυτή η επίσκεψη είναι καταδικαστέα. Συμφωνούμε επίσης πως ο πρόεδρος καλά έκανε και τόνισε το σφάλμα στον Μπαν Κι Μουν. Μπορεί ακόμη και να συμφωνούμε στο ότι ο Ντάουνερ κάπου δεν μας τα λέει καλά. Προς τι η διαφωνία; Όταν θέλεις να πεις πως ο πρόεδρος Χριστόφιας είναι άψογος πρόεδρος επειδή η έντονη διαφωνία του έφερε το διορθωτικό διάγγελμα Ντάουνερ, τότε αρχίζεις να τονίζεις την διόρθωση αντί την πράξη. Και λες, τώρα γιατί αντιδράτε; Δεν βλέπετε; Το χειρίστηκε άψογα ο πρόεδρος. Και μάλιστα κερδίσαμε γιατί επέστρεψε στο ψευδοπροεδρικό το μπούμερανγκ. Αλίμονο να πανηγυρίζαμε γιατί ο Ντάουνερ διόρθωσε.

Αν θέλεις πάλι να πεις πως οι "απορριπτικοί" συνωμότες είχαν λάθος (και πρέπει να απολογηθούν) τότε αρχίζεις και τονίζεις το γεγονός πως όλα πήγαν ρόδινα. Τίποτα δεν έγινε. Πώς πήγε να γίνει κάτι αλλά το έσωσε ο πρόεδρος. Έλα όμως που όλα δεν πήγαν ρόδινα. Που πλανιέται ένα μεγάλο ερωτηματικό πάνω από το γεγονός. Γιατί άλλαξε το πρόγραμμα του Γενικού Γραμματέα; Δεν μπορεί να μην ήταν ενήμερος για το τι σημασία μπορεί να είχε μια τέτοια επίσκεψη. Κι αν αυτός δεν είχε τότε ο Ντάουνερ είχε. Άρα προς τι η επίσκεψη στον συγκεκριμένο χώρο; Γνώριζε ή δεν γνώριζε ο κύριος Ντάουνερ τι αντίκτυπο θα είχε στους Ελληνοκύπριους μια τέτοια επίσκεψη; Στο κάτω κάτω με την ενέργεια αυτή τα ΗΕ κατάφεραν να εξαγριώσουν και τους μεν και τους δε. Τους μεν για την επίσκεψη και τους δε για το διορθωτικό διάγγελμα. Δεν θα 'πρεπε κάποιος να δώσει εξηγήσεις στον κύριο Μπαν κι Μούν για το πώς κατάφεραν μέσα σε δύο μέρες να ενοχλήσουν και τις δύο κοινότητες;

Αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει αν απασχολήσουν την πολιτική ηγεσία του τόπου αλλά και τον κύριο Ντάουνερ. Αλλιώς θα μείνουμε με ακόμα μια περίπτωση που οι συνωμοσιολογίες θα δίνουν και θα παίρνουν και η καχυποψία θα συνεχίσει να οργιάζει. Κι αντί να βλέπουμε την μπάλα μπας και φάμε κανά γκολ εμείς θα μείνουμε να κοιτάμε τον διαιτητή.

Η αλήθεια (η δική μου τουλάχιστον) είναι η εξής: Ο γ.γ. των ΗΕ υπέπεσε σε μέγα σφάλμα και δεν βοήθησε, με την πράξη αυτή τουλάχιστον, στη δημιουργία καλύτερου κλίματος (ιδίως όσον αφορά τις δύο κοινότητες). Πέρα από αυτό θα πρέπει να διαπιστωθεί αν η ενέργεια αυτή ήταν στοχευμένη και αν ο κύριος Ντάουνερ επιτελεί όντως το έργο που του ανάθεσε ο γενικός γραμματέας.

Παρεμπιπτόντως, αν θέλετε να μάθετε τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους δύστυχους τους "Τρώες" του Καβάφη, πατήστε εδώ.

Αντιφωνητής

Τα "Κέντρα Συντονισμού Απόψεων" και το ΑΚΕΛ (ή Αποσυντονιστείτε γιατί χανόμαστε )

2010-01-31T18:23:00.001+02:00

Ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ, Άντρος Κυπριανού, βλέπει συνωμοσίες παντού. Διαπίστωσε, λέει, ότι στις απόψεις που εκφράζονται από μερικούς και στα άρθρα που δημοσιεύονται, "υπάρχει μεγάλη σύμπτωση απόψεων, που δεν μπορεί να είναι τυχαία". Άρα, υπάρχει "κέντρο συγχρονισμού απόψεων." Με άλλα λόγια υπάρχουν ιστολογία, δημοσιογράφοι και στελέχη κομμάτων, να υποθέσουμε, που στόχο έχουν την υπόσκαψη του προέδρου και του κυβερνώντος κόμματος.

Υπάρχει μεγαλύτερη ειρωνεία; Ο Γενικός Γραμματέας του πιο "συντονισμένου" κομματικού κέντρου στην Κύπρο, διαμαρτύρεται επειδή υπάρχει κέντρο συντονισμού απόψεων που υποσκάπτει τον πρόεδρο. Το κόμμα που όσοι τόλμησαν να το σταυρώσουν... σταυρώθηκαν, διαμαρτύρεται ότι κάποιοι θέλουν να το σταυρώσουν.

Η διαφορά, θα μου πείτε, είναι ότι το ΑΚΕΛ εκφράζει νομιμοποιημένη άποψη, συντονισμένη μεν, αλλά επώνυμη και υπεύθυνη, ενώ οι επιθέσεις που δέχεται ο πρόεδρος είναι ύπουλες και κρυμμένες πίσω από την ανωνυμία. Ας μην είμαστε αθώοι. Η πολιτική μηχανή στην Κύπρο έχει αναδείξει την ανωνυμία (αν θέλετε καλύτερα το "παρασκήνιο") στο κατεξοχήν πλαίσιο εξέλιξης της (όποιας) πολιτικής μας ταυτότητας. Ρουσφέτι, αναξιοκρατικοί διορισμοί, μυστικές διαβουλεύσεις...ο λαός δεν πρέπει να γνωρίζει κάποια πράγματα. Κι έρχονται τώρα οι παρασκηνιακοί συντονιστές να διαμαρτυρηθούν για το ότι υπάρχει λέει ύπουλο παρασκήνιο.

Υπάρχει "σύμπτωση απόψεων" παραπονιέται ο κύριος Κυπριανού, γενικός γραμματέας του κόμματος που χρόνια περηφανεύεται πως μιλά με μια ενιαία φωνή. Οι εκφράσεις, λέει, που δημοσιεύονται είναι σχεδόν πανομοιότυπες άρα κάποιος τους συντονίζει. Αν αυτό ήταν καταδικαστέο τότε θα έπρεπε να περάσουν όλα τα κόμματα, και το ΑΚΕΛ μαζί, από το ειδώλιο. Γιατί τόσα χρόνια, τις ίδιες μπαγιάτικες εκφράσεις ακούμε από δαύτους. Ποιος συντόνισε την "διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία" ή εκείνην την "δίκαιη και βιώσιμη λύση"; Ποιος ανέδειξε τα σλόγκαν και τα τραγουδάκια ("Σεισμός σεισμός συναγερμός," "και τώρα και πάντα ΑΚΕΛ ΑΚΕΛ ΑΚΕΛ" κλπ) στα πιο δημοφιλή κακομάζαλα μονόστιχα στον τόπο; Ακούμε τα ίδια και τα ίδια, χρόνια τώρα, και έχουμε τον Γενικό Γραμματέα του ΑΚΕΛ να παραπονιέται για πανομοιότυπες εκφράσεις...

Ο Πανίκος Νεοκλέους είναι συγγραφέας του γνωστού πλέον βιβλίου, Αγνοηθέντες 1974 (γνωστού γιατί η δημοσίευσή του, ως γνωστόν, έγινε αφορμή συνάντησης του ελληνοκύπριου Γιάννη Μαραθεύτη και του τουρκοκύπριου Φετχί Ακιντζί. Ο δεύτερος είχε τραυματίσει τον πρώτο κατά την διάρκεια του πολέμου). Ο Πανίκος Νεοκλέους λοιπόν, μέγας (και άξιος) υποστηρικτής της επαναπροσέγγισης και ιδεολογικά αριστερός (όπως ο ίδιος λέει), διηγείται τα ακόλουθα σε σχέση με τον συγχρονισμό απόψεων του ΑΚΕΛ. Η αφήγηση μας πάει πίσω στο 1991 όταν το ΑΚΕΛ του ζήτησε να θέσει υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές:

Τους ευχαρίστησα, αλλά αρνήθηκα την πρότασή τους, γιατί, όπως τους εξήγησα, δεν θα μπορούσα να ευθυγραμμιστώ μαζί τους και να σιωπήσω, όπως κάνουν όλα τα στελέχη, σε περίπτωση που διαφωνήσω μαζί τους σε κάποιο ζήτημα. Στην αρχή προσπάθησαν να με μεταπείσουν, αλλά όταν είδαν ότι το εννοούσα, από τότε άρχισαν εναντίον μου έναν ανελέητο πόλεμο κατασυκοφάντησης και σπίλωσης. Έτυχε εκείνο το διάστημα να χωρίσω από τη σύζυγό μου και να φροντίζω μόνος μου τα δύο παιδιά μου, που ήταν τότε 16 και εννέα χρονών, και αντί να με βοηθήσουν οι σύντροφοι σε αυτή τη δύσκολη στιγμή της ζωής μου, με πολέμησαν αλύπητα, με κακολογούσαν ότι είμαι «πελλός» επειδή διαφωνούσα με το θεσμό του Ενιαίου Λυκείου και για άλλες απόψεις μου στα εκπαιδευτικά ζητήματα, για τα οποία αρθρογραφούσα συχνά στις εφημερίδες. Στη διάρκεια της υπηρεσίας μου στις Τεχνικές Σχολές, οργάνωνα εκθέσεις ζωγραφικής, εκδηλώσεις επαναπροσέγγισης με τους Τουρκοκυπρίους και άλλες πολιτιστικές πρωτοβουλίες. Στη δεκαετία 1980, επειδή ήμουν ακόμα μέλος του ΑΚΕΛ όταν οργάνωνα τέτοιες εκδηλώσεις, έρχονταν με τα λουλούδια. Αλλά μετά το 1991 και την άρνησή μου να βάλω υποψηφιότητα, έπρεπε να μου ψήσουν το ψάρι στα χείλη.

Από τη μέρα που έφυγα από το ΑΚΕΛ, ό,τι κάνω τους βρίσκω πάντα μπροστά μου. Εγώ δεν ήμουν ποτέ φανατικός, αν ήμουν φανατικός δεν θα έφευγα τελικά από το κόμμα.....Όμως η σημερινή ηγεσία του ΑΚΕΛ είναι αριστερή; Είδες εσύ ποτέ εκατομμυριούχους κομμουνιστές; Ε, δεν είναι λίγοι οι εκατομμυριούχοι κομμουνιστές στην Κύπρο. Ξέρω κομματικό στέλεχος που έχει ολόχρονα ενοικιασμένη σουίτα σε γνωστό πολυτελές ξενοδοχείο. Πολλοί άνθρωποι με προσωπικότητα και τιμιότητα εγκατέλειψαν το κόμμα αυτό. Τα στελέχη πάντα φοβούνται την ελευθερία της γνώμης και πάντα ακολουθούν κατά γράμμα αυτά που λέει ο ηγέτης του κόμματος. Αν δεν το κάνεις, είσαι μαυροπινακισμένος και αν μπεις στη μαύρη λίστα της Επαγρύπνησης του ΑΚΕΛ, είσαι χαμένος, αλίμονο στη μοίρα σου κι αυτό προσπάθησαν να κάνουν μαζί μου.

Κέντρα συγχρονισμού απόψεων, κύριε Κυπριανού; Εσείς, με τες λίστες των πιστών οπαδών, εσείς με τις εκδιώξεις των στελεχών που δεν συμμορφώνονται, εσείς της απόλυτης ταύτισης απόψεων, της Χαραυγής που αντιλαλεί καθημερινά τις κομματικές σας απόψεις, της μαύρης Επαγρύπνησης, ΕΣΕΙΣ, παραπονιέστε για κέντρα συντονισμού που υποσκάπτουν τον Πρόεδρο;

Εισήγησή μου είναι να κοιταχτείτε λίγο στον καθρέφτη. Μπορεί τότε να δείτε πως αυτό που σας ενοχλεί είναι το ίδιο μ' αυτό που εσείς και οι όμοιοί σας αντιπροσωπεύεται στο νησί εδώ και χρόνια. Αλλά τι να το κάνεις; Που και για να κοιταχτείτε στον καθρέφτη, για να κάνετε αυτοκριτική, περιμένετε να λάβετε κομματική εγγύκλιο....

Για τους μη ανήκοντας και τους επιμένοντας στην ελεύθερη κριτική σκέψη: Αποσυντονιστείτε γιατί χανόμαστε!

Αντιφωνητής

Μας εκόνισαν επιτέλους με τον κονιορτό τους!

2010-01-27T04:17:00.001+02:00

Κονιορτός, ο: κόνις εγειρομένη εκ ταραχής του εδάφους, νέφος κόνεως (ώς όταν προχωρή στρατός). Μεφρ. ακάθαρτος άνθρωπος. Κοινώς: η σκόνη

Όταν ο Γιαννάκης Ομήρου είπε πως η κατάθεση των νέων προτάσεων Ταλάτ "έχει κονιορτοποιήσει...τη βάση των διαπραγματεύσεων," ο Πρόεδρος Χριστόφιας απάντησε πως "είναι στο μυαλό του κ. Ομήρου που έχει κονιορτοποιηθεί ή όποιου λέει τέτοια πράγματα, η βάση των συνομιλιών." Θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα. Θα μπορούσε δηλαδή ο πρόεδρος να έλεγε, "Είναι το μυαλό του κύριου Ομήρου που έχει κονιορτοποιηθεί." Ένα γράμμα κάνει μεγάλη διαφορά.

Αλλά από την ώρα που το είπε ο Ομήρου εκείνο το "έχει κονιορτοποιηθεί" το έχουν δέσει όλες οι εφημερίδες σε ψηλό μαντήλι. Όποια σελίδα και να γυρίσεις γι' αυτόν τον περιβόητο τον κονιορτό διαβάζεις. Ο Κώστας Βενιζέλος στον Φιλελεύθερο: "για την προεδρική αναφορά ότι «είναι στο μυαλό του κ. Ομήρου που έχει κονιορτοποιηθεί» εναπόκειται στην ΕΔΕΚ να σηκώσει ή όχι το γάντι". Τίτλος της στήλης του Σάββα Ιακωβίδη στην Σημερινή: "Η Κονιορτοποίηση της αξιοπρέπειας της ΕΔΕΚ." Ο Κωστάκης Αντωνίου της Σημερινής: "Ο Πρόεδρος Χριστόφιας αντέδρασε ως να του κατεδάφισαν το σπίτι. Και προχώρησε να πει εκείνο το ανοίκειο και προσβλητικό για τον πρόεδρο της ΕΔΕΚ, ότι 'κονιορτοποίηση της βάσης των συνομιλιών υπάρχει μόνο στο μυαλό τού κ. Ομήρου και όσων λένε τέτοια πράγματα.'" Η Νίκη Κουλέρμου στην Χαραυγή: "Κονιορτοποιήθηκε η βάση των συνομιλιών σημαίνει ότι αυτή έγινε κορνιαχτός, δηλαδή σκόνη. Τουτέστιν διαλύθηκε σε μικρούς κόκκους σκόνης και άρα δεν υπάρχει ως βάση και πλαίσιο λύσης και δεν υπάρχει λόγος συνομιλιών!" Ο Κύπρος Κουρτελλάρης στην Χαραυγή: "Δεν θα σχολιάσω τη δήλωση Oμήρου περί κονιορτοποίησης της βάσης των συνομιλιών (από τις απαράδεκτες συνομοσπονδιακές προτάσεις της τουρκικής πλευράς), αλλ’ ούτε και την απάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας, πού τελικώς κονιορτοποιείται η βάση των συνομιλιών." Τα πιο πάνω είναι μόνο δειγματοληπτικά...

Κονιορτοποίηση, κονιορτοποιήθηκε, κονιορτοποιείται, έχει κονιορτοποιηθεί. Ο κονιορτός έχει την τιμητική του. Η φράση "έχει κονιορτοποιηθεί στο μυαλό σου" έχει αναδειχθεί σε μια εκ των χειρότερων βρισιών (ανοίκεια και προσβλητική) που μπορεί να απευθύνεις στον άλλον. Θα μπορούσαν φαντάζομαι οι πολιτικοί μας, ως λάτρες της αρχαίας ελληνικής, να ανάγουν και τα παράγωγα της λέξης σε εξίσου υβριστικές εκφράσεις. Θα μπορούσαν να έλεγαν για παράδειγμα, "Είσαι ένας κόνιος και μισός." Κόνιος πάει να πει αυτός που εγείρει κονιορτό. Μάλιστα η βρισιά θα συμβαδίζει απόλυτα με το ισπανικό conyo (που πάει να πει...άστο καλύτερα). Και επειδή οι ευφυέστατοι πολιτικοί μας αρέσκονται στα λογοπαίγνια θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμοποιήσουν και την εξής έκφραση: "Θα σε κάνω κόνις." Δηλαδή θα σε κάνω στάχτη. Από τα αγαπημένα μου είναι το ΚΟΝΙΣΑΛΟΣ. Ολόκληρο σύννεφο σκόνης. Ότι πρέπει για δημοσιογραφική παρομοίωση: "Κονίσαλος οι νέες θέσεις Ταλάτ." Πρωτοσέλιδο. "Δημιουργήθηκε ΚΟΝΙΣΑΛΟΣ στο εθνικό συμβούλιο." Από τους λάτρες της ντοπιολαλιάς θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και κάτι σαν αυτό: "Ήρτεν κορτωτός κορτωτός όπως τον κονιορτόν. Τζαι εκόννισεν τα ούλλα.¨ Τέλος, υπάρχει και το "κονιώ," δηλαδή γεμίζω με σκόνη. Κρατούμε την χρήση του τελευταίου για τον λαό. Γιατί μας εκόνισαν επιτέλους με τον κονιορτό τους!! Και τόση ακαθαρσία ποιος την καθαρίζει;

Επίμετρο (προς Γιώργο Πήττα)
"Mας γέρασαν προώρως Γιώργο, το κατάλαβες;"

Με τέτοια κονιορτολογία πώς να μην μπεις σε κινούμενη άμμο; Ως...έμπνευση σου θυμίζω ένα από τα πιο εύστοχα άρθρα που γράφτηκαν για την Κυπριακή "μηχανή παραγωγής άχρηστων πολιτικών." Στην Στήλη Άλατος: "ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Έλεος!" Μου το θύμισε σήμερα ο κονιορτός... Άντε και καλά κρασιά!

Αντιφωνητής

Kurt Westergaard καλεί Δρακούνα (αλό, αλό)

2010-01-25T00:22:00.001+02:00

Φίλτατη Δρακούνα,

Έτυχε να διαβάσω το άρθρο σου στην Καθημερινή που αφορά την πρόσφατη ανάρτηση της γελοιογραφίας του προσφυγόπουλου στο ιστολόγιο της Επανένωσης. Και αφού επικαλέστηκες τον δαδαϊσμό ως ιδεολογία να σου πω πως η ταύτιση της ανάρτησης σου με το κίνημα είναι ολίγον τι...του κουτουρού. Διότι οι δαδαϊστές κατεδάφιζαν ευστόχως τα καλλιτεχνικά στερεότυπα αλλά δεν ενδιαφέρονταν διόλου να παραθέσουν νέους τρόπους έκφρασης ή καινούργιες τεχνοτροπίες. Αντιθέτως, μου φαίνεται πως εσύ γνωρίζεις πολύ καλά και το νόημα και το απόφθεγμα της γελοιογραφίας που ετοίμασες. Άλλον να λες, όπως ο Τζάρα, πως η πρώτη αρχή του δαδαϊστικού μανιφέστου είναι πως δεν πιστεύουμε σε μανιφέστα, και άλλον να είσαι άτομο που έχει άποψη και την εκφράζει, που "έχει οικογένεια, βλέπει ειδήσεις, έχει απορίες, θέλει να γελάσει, συγκινείται, νευριάζει, κάνει τόσα πράγματα." Διότι το πρώτον είναι όντως αντικομφορμιστικό. Το δεύτερο είναι η μπουρζουά ζωή που όλοι μας ζούμε (θέλουμε δεν θέλουμε) και στην οποία αντιτάσσονταν οι δαδαϊστές. Εν ολίγοις, ότι είναι ακαταλαβίστικο δεν είναι δαδαϊσμός...

Η μόνη δαδαϊστική δήλωση που βλέπω στο άρθρο σου είναι ετούτη: "τα κείμενά μου δεν έχουν κάποια λογοτεχνική αξία." Ε, με τούτον σίγουρα θα συμφωνούσε και ο μακαρίτης ο Τζάρα (όχι λόγον ποιότητας αλλά επειδή οι δαδαϊστές δεν πίστευαν στην έννοια "λογοτεχνία" ως έχει).

Εππέσαν που λες οι πατριώτες πάνω σου να σε φαν. Αλλά επειδή ερώτησες κάτι σημαντικό στο άρθρο σου "[Τι σημαίνει να βάλεις μιλιά ή κίνηση στο σύμβολο, αν όχι να του δώσεις μια άλλη συμβολική έννοια;"] θα σε καλέσω να μελετήσεις δύο σχέδια. Το πρώτο είναι η γνωστή καρικατούρα του Προφήτη Μοχάμεντ που δημιούργησε ο Δανός Kurt Westergaard. Από τον καιρό που την έκαμεν ο δύστυχος δέχτηκε τόσες απειλές που τώρα κρύβεται και προστατεύεται από την αστυνομία. Ιδού το δημιούργημα του:

Ως απάντηση στα σκίτσα που δημοσιεύθηκαν στην Δανία, Ιρανική εφημερίδα κήρυξε διαγωνισμό γελοιογραφίας με θέμα το ολοκαύτωμα. Ένα από τα σχέδια που διακρίθηκαν ήταν αυτό του ιρακινού Maziyar Bizhani. Παριστάνει μουσείο ολοκαυτώματος σε σχήμα σβάστικας:

Τι σημαίνει λοιπόν να δώσεις σε ένα σχέδιο άλλη συμβολική έννοια από αυτή που συνηθίσαμε; Αν με ρωτήσεις κατά πόσον τα δύο σχέδια είναι εύστοχα θα σου πω ναι. Το πρώτο γιατί αντικατοπτρίζει τον θρησκευτικό φανατισμό και το δεύτερο επειδή αντικατοπτρίζει την χρήση [της έννοιας] του ολοκαυτώματος από τους Ισραηλινούς σαν καταπιεστικό και ενοχικό όπλο. Αν με ρωτήσεις κατά πόσον είναι άστοχα και πάλιν θα σου πω ναι. Διότι ούτε το πρώτον ούτε το δεύτερον αντικατοπτρίζει την αλήθεια. Ότι δηλαδή ο θρησκευτικός φανατισμός πηγάζει από την στάση πολλών δυτικών χωρών προς τους μουσουλμάνους και ότι το ολοκαύτωμα είναι πραγματικότητα ό,τι κι αν πιστεύει ο Αχμαντίνιτζαντ.

Κατά τον γέρο-Φρόυδ κάθε αστείο κρύβει ένα θυμό μέσα του, μιαν αγανάκτηση. Αγανακτάς λαλείς τζαι καταλαβαίνω σε. Όσοι βρήκαν το σχέδιο σου αστείο αγανακτούν μαζί σου. Και όσοι δεν το βρήκαν αστείο αγανακτούν μαζί σου για τα ίδια πράματα. Γιατί αν αγανακτάς επειδή εκουράστηκες να θωρείς το καημένο το προσφυγόπουλο να κάθετε έτσι σχέδιον 35 χρόνια το ίδιον αγανακτήσαν τζαι οι άλλοι. Ιδού η ειρωνεία... Για να το πω αλλιώς, εκείνοι που εγελάσαν με το σχέδιο του Westergaard δεν ήταν, προφανώς, στην πλειοψηφία τους μουσουλμάνοι. Ήταν δυτικοί και αυτοπροσδιοριζόμενοι ως "φιλελεύθεροι"...Και δεν φαντάζομαι να βρήκαν πολλοί Εβραίοι το σκίτσο του Bizhani αστείο. Άρα για να γελάσει κάποιος χρειάζεται προδιάθεση (και πολλές φορές ιδεολογικής φύσεως).

Η ειρωνεία, που λες, είναι μεγάλο όπλο. Γι' αυτό θέλει πολλή τέχνη να την εφαρμόσεις.

Τέλος πάντων, ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Πώς λένε πως γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος; Ε, στο τέλος μου φαίνεται, στις δύο προαναφερθέντες περιπτώσεις τουλάχιστον, δεν γελάει κανένας. Και στην δική μας περίπτωση...το τέλος φαντάζει πολύ μακρινό.

Τροφή για σκέψη (food for thought)...

χαιρετισμούς,

Αντιφωνητής

Ομοφοβικό Σαρδάμ

2010-01-22T18:35:00.001+02:00

Με απόλυτη ευφράδεια λόγου ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε προ λίγων ημερών όλες τις ερωτήσεις που αφορούσαν την επιστολή που απέστειλε ο πρόεδρος Χριστόφιας στους Ευρωπαίους εταίρους. Και άξαφνα ο διάλογος άλλαξε θέμα και τόνο με την εξής ερώτηση: "Αναφορικά με την τέλεση γάμων ομόφυλων ζευγαριών, η Επίτροπος Διοίκησης ανέφερε ότι δεν μπορεί η κυπριακή κοινωνία να κλείνει τα μάτια και, σύμφωνα με πληροφορίες, η Έκθεση της θα είναι καταπέλτης ώστε να αναγνωρίζονται οι πολιτικοί γάμοι ομόφυλων ζευγαριών." Η απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου:

Απάντηση: Αναμένεται η Έκθεση της Επιτρόπου Διοικήσεως. Θα ήταν πρόωρο να κάνουμε τοποθέτηση εδώ. Όταν έρθει το θέμα θα το συζητήσουμε. Με διάφορες ευκαιρίες αυτό το ευαίσθητο θέμα, αλλά και άλλα συναφή θέματα, έγινε αντικείμενο συζήτησης και στην κοινωνία αλλά και σε επίπεδο πολιτείας με την ευρύτερη της έννοια, είτε σε κυβερνητικό επίπεδο είτε στο επίπεδο Βουλής. Άρα, να περιμένουμε και αυτή την Έκθεση για να συζητήσουμε ώριμα, υπεύθυνα και προσεκτικά αυτά τα θέματα που είναι και ευαίσθητα.

[Δ. Μανουσάκης: Δεχόμαστε πιέσεις για το θέμα αυτό από την ΕΕ. Μέχρι πότε θα υπάρχουν;]

Απάντηση: Μέχρι να υπάρξει μια διευθέτηση. Αυτά τα ζητήματα πρέπει να τα συζητούμε πολύ προσεκτικά με τη συμβολή και τη συνδρομή όλων εκείνων που θα πάρουν τις όποιες αποφάσεις πιθανώς και ενδεχομένως χρειαστεί να πάρουν. Αλλά τώρα είναι πρόωρο να πούμε οτιδήποτε.

Πιθανολογικό ΣΑΡΔΑΜ... Είναι πρόωρο να κάνουμε τοποθέτηση...σ' αυτά τα θέματα που είναι και ευαίσθητα...αναμένεται η έκθεση...να περιμένουμε την έκθεση και να πάρουμε αποφάσεις γι' αυτά τα ευαίσθητα θέματα...αλλά και άλλα συναφή θέματα. Δηλαδή αν και εφόσον χρειαστεί θα πάρουμε αποφάσεις.

Ζούμε χωρίς υπερβολή στην πιο ομοφοβική χώρα της Ευρώπης. Σε έρευνα της Επιτρόπου που διεξήχθη το 2006 σε δείγμα 500 ατόμων, το 68% απάντησε πως αν ο γιος τους ήταν ομοφυλόφιλος "θα προσπαθούσαν να αλλάξουν την κατάσταση." 16% απάντησε πως θα τους πείραζε αλλά δεν θ' άλλαζαν συμπεριφορά. Το 11% θα τον έδιωχνε από το σπίτι. Μόλις 3% απάντησε πως δεν θα τους ένοιαζε και το υπόλοιπο 2% δεν γνώριζε και δεν απαντούσε (όπως τον κύριο Στεφάνου καλή ώρα). Δεν γνωρίζω δεν απαντώ αλλά πιθανόν στο μέλλον να γνωρίζω...εάν και εφόσον χρειαστεί.

Και να ήταν μόνο αυτό. Η ίδια έρευνα κατέδειξε ότι:

για το 93% των Κυπρίων θα είναι πρόβλημα να προσέχει το παιδί τους ομοφυλόφιλο άτομο, το 86% θα είχε πρόβλημα εάν ο δάσκαλος του παιδιού τους ήταν ομοφυλόφιλο άτομο, το 81% θα είχε πρόβλημα εάν στενός συγγενής του ήταν ομοφυλόφιλο άτομο, 75% εάν ο φίλος του ήταν ομοφυλόφιλο άτομο, 62% εάν ο γιατρός του ήταν ομοφυλόφιλο άτομο, 58% εάν ομοφυλόφιλο άτομο κατέχει σημαντική θέση στη δημόσια ζωή, 51% εάν ο γείτονας του ήταν ομοφυλόφιλο άτομο και 46% θα είχαν πρόβλημα εάν ο συνάδελφος τους ήταν ομοφυλόφιλος.

Τι φαντάζεται ο κοσμάκης δηλαδή; Πως ο ομοφυλόφιλος γιατρός θα του βάζει το υπόθετο και θα το χαίρεται; Πως ο γείτονας του θα του κολλήσει το μικρόβιο της ομοφυλοφιλίας; Θα είχαν, λέει, πρόβλημα αν ομοφυλόφιλο άτομο κατείχε σημαντική θέση στην δημόσια ζωή--γιατί; Φοβούνται πως θα μιλάει με τα οπίσθιά του; Και αυτοί που έχουμε τώρα δηλαδή από που μιλούν;

Το να πιστεύεις πως ο άλλος, ο διαφορετικός, είναι ανεπιθύμητος είναι πρόβλημα από μόνο του. Το να φαντάζεσαι όμως πως όλος ο κόσμος πρέπει να σου μοιάζει είναι ακόμα χειρότερο. Ο μεσιανισμός μας δεν έχει όρια. Σωστοί ιεραπόστολοι που θα σώσουμε λέει τον κόσμο από την αμαρτία (και η ηδονή είναι προφανώς μεγάλο αμάρτημα). Κι αν οι ομοφυλόφιλοι αμαρτάνουν είναι που δεν ξέρουν...κι εμείς, οι σοφοί, που ξέρουμε, θα τους απαλλάξουμε από τον δρόμο του διαβόλου για να ενταχθούμε όλοι μαζί στον ετερόφυλο παράδεισο της φαντασίας μας. Στραβάρα μας!

Με τέτοια ποσοστά ανθρώπων που βρίσκονται ακόμη στον μεσαίωνα πώς να βγει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και να πει πως το κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να επιλέγει ελεύθερα τον/την συντρόφό του. Πως η κυβέρνηση δεν μπορεί να μπαίνει στην κρεβατοκάμαρα οποιουδήποτε. Έτσι, σταράτα.

Θα μου πείτε τώρα γιατί θέλουν κι αυτοί (οι ομοφυλόφιλοι) το δικαίωμα του γάμου. Γιατί δηλαδή να θέλουν να συμμετέχουν σ' ένα θεσμό που στο τόπο μας διέπεται από τα χριστιανικά πιστεύω; Από την στιγμή που το χαρτί του γάμου αποτελεί νομικό έγγραφο και από την στιγμή που χρησιμοποιείται για επιχορηγήσεις, φορολογίες, κλπ. τότε ο γάμος είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό από την δήθεν ένωση δύο ανθρώπων με μάρτυρα τον θεό. Ο καθένας πρέπει να είναι ίσος απέναντι στον νόμο. Έτσι δεν είναι; Και ισότητα σημαίνει παραχώρηση των ίδιων δικαιωμάτων.

Αντιφωνητής

Η Κύπρος που αλλάζει (μα δε μας μοιάζει)

2010-01-17T03:51:00.001+02:00

Η πρώτη όψη (Λάζαροι και αντι-Λάζαροι)

Την επαύριο της δολοφονίας του Άντη Χατζηκωστή, ο Λάζαρος Μαύρος δημοσίευσε δύο άρθρα στα οποία ισχυριζόταν πως τα κίνητρα της δολοφονίας ήταν πολιτικά. Στο άρθρο τις 13ης Ιανουαρίου έγραψε, μεταξύ άλλων, πως οι δολοφόνοι "σχεδίασαν προμελετημένα και άρχισαν να εκτελούν τη φυσική μας εξόντωση." Συνέχισε γράφοντας πως έπραξαν,

Για να εξολοθρεύσουν μία από τις ισχυρότερες φωνές της Αντίστασης του κυπριακού Ελληνισμού. Προκειμένου να περάσουν -νομίζουν- οι φασιστο-σχεδιασμοί τους. Και να επιβληθούν, οι εντατικοποιημένες επιχειρήσεις τους: Για τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και την παράδοσή της στους Τούρκους (συν)Αφέντες. Για τη μετατροπή της Κύπρου σε τουρκο-βρετανικό προτεκτοράτο.

Η Δ Ο Λ Ο Φ Ο Ν Ι Α του Άντη Χατζηκωστή σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε για να βγει απ’ τη μέση το Συγκρότημα ΔΙΑΣ. Για να εξουδετερωθεί, με δολοφονημένο τον γιο του, ο Κώστας Χατζηκωστής. Για να υποταχθεί η «Σημερινή». Για να γονατίσει το «Ράδιο Πρώτο»

Επανήλθε την επόμενη μέρα ευρύνοντας τις υποψίες του και στις ξένες μυστικές υπηρεσίες...:

Ο Φ Ε Ι Λ Ο Υ Ν - και οφείλουμε όλοι - να σκεφτούμε, ποιων εχθρών της Κύπρου, ίσως, οι μυστικές υπηρεσίες, κλιμάκωσαν, με «ποιοτική ανέλιξη», τις εναντίον μας καταχθόνιες επιχειρήσεις. Σχεδιάζοντας, διατάσσοντας και πληρώνοντας την εν ψυχρώ εκτέλεση του Επικεφαλής του Συγκροτήματος «Δία» Άντη Κ. Χατζηκωστή. Την πρώτη μέρα έναρξης των «εντατικών συνομιλιών» Χριστόφια - Ταλάτ.

Τα πιο πάνω προκάλεσαν την σύσσωμη αντίδραση τριών εφημερίδων: της Αλήθειας, της Χαραυγής, και του Πολίτη. Η Αντρούλα Γκιούρωφ (αρχισυντάκτρια της Χαραυγής) σε απάντηση της έγραψε, πως "Μόνο παράφρονες θα τολμούσαν να εκστομίσουν τέτοιες ανήκουστες κατηγορίες και να αφήσουν να αιωρούνται τέτοιες ανεπίτρεπτες αιχμές ...."Αιδώς αχρείοι" κατέληξε). Σε παρόμοιο τόνο κινήθηκαν και οι αντιδράσεις των άλλων δύο εφημερίδων. Η Αλήθεια μάλιστα επανέρχεται σε Σαββατιάτικο άρθρο της γράφοντας: "και ξαφνικά ο αρθρογράφος της «Σημερινής» Λάζαρος Μαύρος, ο οποίος στα άρθρα του της Τετάρτης και της Πέμπτης εμφανιζόταν να γνωρίζει ότι τη δολοφονία του Αντη Χατζηκωστή είχαν σχεδιάσει και διατάξει οι μυστικές υπηρεσίες των εχθρών της Κύπρου, άλλαξε χθες θέμα μετά από τις τρεις συλλήψεις στις οποίες προχώρησε η Αστυνομία."

Ο Λάζαρος Μαύρος απάντησε μέσα από την στήλη του στις επικρίσεις κάνοντας αναδρομή σε δολοφονίες που ενδεχομένως να εμπλέκονταν, κατά την άποψη του, ξένες μυστικές υπηρεσίες (βλ. Τουρκία) και κατέληξε με το εξής:

Τζι’ εππέσαν πάνω μας να μάς φαν τζιαι να μας ξηκοκκαλίσουν: Η κυβερνώσα «Χαραυγή», η «Αλήθεια» και ο «Πολίτης»! Δεν πειράζει. Ενδεχομένως γνωρίζουν με βεβαιότητα όσα αγνοούμε εμείς οι «άθλιοι», «παράφρονες», «παρανοϊκοί», «επικίνδυνα αρρωστημένα μυαλά», «βλάκες» κι όσα άλλα μας προσάπτουν! Προσευχόμαστε να έχουν απόλυτο δίκαιο.

Σημειώστε πως στην "Πρώτη εκπομπή" του Ράδιο Πρώτο που παρουσιάζει ο ίδιος ο Λάζαρος Μαύρος, ο γ.γ. του ΑΚΕΛ κατηγόρησε ευθέως τον δημοσιογράφο λέγοντας του "λυπούμαι, λυπούμαι γιατί πολιτικοί αλλά και κάποιοι άλλοι δημοσιογράφοι κλπ, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού σου αγαπητέ Λάζαρε, προσπαθήσατε να καθοδηγήσετε την κοινή γνώμη προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση κάτι που κατά την άποψή μου δηλητηριάζει την κοινωνία."

Δεύτερη όψη (Παράνοια μεν αλλά...)

Τα δύο άρθρα του Λάζαρου Μαύρου ήταν επιεικώς υπερβολικά και αναμφίβολα παρανοϊκά. Έστω κι αν τα κίνητρα της κριτικής που άσκησαν οι τρεις εφημερίδες δεν είναι εντελώς...αθώα, δεν θα διαφωνήσω με την ουσία της κριτικής. Ότι δηλαδή πολλοί κύκλοι (πολιτικοί και δημοσιογραφικοί) στράφηκαν αμέσως προς την κατεύθυνση των πολιτικών κινήτρων θέλοντας να δικαιολογήσουν την υφιστάμενη ιδεολογία τους.

Όπου υπάρχουν όμως πολλές φωνές (κακοφωνία θα έλεγα) η αλήθεια κάπου χάνεται μέσα στον θόρυβο. Γιατί κοινωνική διάβρωση υπάρχει. Όπως υπάρχει αναμφίβολα και η έξαρση των ακραίων πολιτικών θέσεων. Τα φαινόμενα που έχουμε δει τον τελευταίο καιρό στην Κύπρο είναι πρωτοφανή. Δολοφονίες διαπράττονταν και στο παρελθόν όμως το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίσσονται τα συγκεκριμένα γεγονότα είναι καινούργιο. Εξού και οι σπασμωδικές ανακοινώσεις και τα υπερβολικά σενάρια στα οποία προστρέχουμε με κάθε νέο συμβάν. Γιατί την σήμερον ημέραν όλα μας φαίνονται πιθανά και όλοι είναι ένοχοι.

Τι να πούμε; Να αρχίσουμε από την ακροδεξιά; Κάποτε, η αναφορά στην ΕΟΚΑ Β' ήταν ταμπού. Σήμερα αν συγκρίνουμε την ιδεολογία μερικών νεοσυσταθέντων πολιτικών "ομάδων," η ΕΟΚΑ Β' μοιάζει σαν προϊστορικός δεινόσαυρος. Πότε μιλούσαμε στην Κύπρο για βιολογικό Ελληνισμό και παρόμοιες αηδίες; Να μιλήσουμε για το θέμα της μετανάστευσης και των συζητήσεων που σχετίζονται μ' αυτήν; Της αστυνομικής βίας; του άκρατου χουλιγκανισμού; Για το ότι πολλοί συμπολίτες μας προσφεύγουν στην επιτροπή διευθέτησης περιουσιών των κατεχομένων; Πως καταντήσαμε παράδεισος για τους σωματέμπορους; Θυμάστε εσείς πότε ήταν η τελευταία φορά που συνέβαιναν τέτοια πράγματα και σε τέτοιο βαθμό;

Τι να πούμε; Για το ότι ο μέσος Κύπριος, μέχρι το 2004, δεν αντιλήφθηκε πόσο κοντά μπορεί να είναι η λύση του κυπριακού προβλήματος (και μάλιστα λύση που δεν ικανοποιούσε προφανώς το πως φανταζόμασταν μια ενωμένη Κύπρο); Πως ξαφνικά αναγκάστηκε να σκεφτεί πως ίσως όλα αυτά περί "δίκαιης και βιώσιμης λύσης" (που τα έλεγαν στους νέους με το πρώτο τους το γάλα) ήταν λόγια μεγάλα (να μην πω ψεύτικα);

Η Κύπρος αλλάζει μα...δεν μας μοιάζει.

Πατέρας όλων ο Χρόνος. Και οι κοινωνίες αλλάζουν μέσα στον χρόνο. Όμως δεν βρίσκονται σε αυτόματο πιλότο. Αλλάζουν σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες τους. Άρα καλά κάνουμε να αναλογιστούμε τι γίνεται. Μα μου φαίνεται πως οι φωνές που ακούγονται έρχονται στην πλειοψηφία τους από δύο στρατόπεδα. Το πρώτο είναι βέβαια η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι του ΑΚΕΛ που προσπαθούν συνέχεια να πείσουν τον κοσμάκη πως η Κύπρος επί Κυβερνήσεως Χριστόφια είναι παράδεισος. Ακούστε ένα μικρό παράδειγμα. Μπήκα πρόσφατα στην ιστοσελίδα της Χαραυγής όπου καλούνται οι αναγνώστες να απαντήσουν το εξής ερώτημα: "Θεωρείτε σωστούς τους χειρισμούς του Προέδρου Χριστόφια για το Κυπριακό;" Καλή η ερώτηση. Κρίνοντας όμως από τις απαντήσεις των αναγνωστών όλα δουλεύουν ρολόι και οι χειρισμοί του πρόεδρου είναι άψογοι ("καλύτερα δεν γίνεται" όπως το θέτει κάποιος αναγνώστης). Καμία κριτική (μα καμία!) ή κάπως πολυμορφική άποψη--όχι πως περιμέναμε κάτι διαφορετικό από το εκφραστικό όργανο του ΑΚΕΛ. Είναι φανερό άλλωστε πως οι απαντήσεις των αναγνωστών είναι...επιλεγμένες. Γιατί ρωτούν λοιπόν αφού δεν θέλουν να μάθουν; Στο αντίπερα στρατόπεδο η αντιπολίτευση. Που από την μέρα της δολοφονίας του Άντη Χατζηκωστή βγήκε σεργιάνι σε εφημερίδες και τηλεοπτικές εκπομπές για να μας πείσει πως έχουμε φτάσει στο χείλος του γκρεμνού. Και "εμμέσως πλην σαφώς" δακτυλοδείχνουν την Κυβέρνηση. Ωσάν οι ίδιοι είναι απλά θεατές και όλα συμβαίνουν επειδή...ο Χριστόφιας είναι ανίκανος.

Απ' την μια λοιπόν όλα είναι μέλι-γάλα κι απ' την άλλη για όλα φταίει ο άλλος. Και έτσι που πολιτικοποιήθηκαν τα πάντα δεν υπάρχει κανένας στο πηδάλιο του πλοίου γιατί όλοι είναι απασχολημένοι με το να "πολιτεύονται." Ανοίγει ένα θέμα και κλείνει πριν καλά καλά τελειώσει η συζήτηση. Τι έχουμε κάνει για την σωματεμπορία που τις προάλλες γίναμε ρεζίλι στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο; Άλλαξε τίποτα; Για τον χουλιγκανισμό τι έχουμε κάνει; Βάζουμε τσιροτάκια στην πληγή και πάμε παρακάτω. Να τι κάνουμε. Για το ρουσφέτι; Όλοι είναι απυρόβλητοι. Ψηφίστηκε ένας νόμος και έμεινε στο ράφι.

Αυτό που παρατηρώ μετά λύπης είναι πως ο κόσμος αντί να δει αυτό το θέατρο του παραλόγου που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια του ως "παράλογο" σπεύδει να πάρει θέση και να πολιτευτεί ή να αντιπολιτευθεί αναλόγως. Η, χειρότερα, έχει απηυδήσει τόσο που έχει σταματήσει ν' ασχολείται.

Θέλω να πιστεύω πως κανείς από μας δεν θέλει να ζήσει σ' ένα τόπο που το παράλογο έχει γίνει κανόνας. Λύσεις υπάρχουν. Θέληση όμως; Ικανοί πολιτικοί για να αναλάβουν πρωτοβουλίες;

Μόνοι στην ερημιά.

Αντιφωνητής

Υ.Γ.1 Δύο αναρτήσεις που σχετίζονται με το πιο πάνω και που αξίζει να διαβάσετε: Στο Νέο Λήδρας και την Σ τήλη Άλατος
Υ.Γ.2 Ο πίνακας είναι το γνωστό "Ceci n'est pas une pipe" του Μαγκρίτ. Γιατί μου φαίνεται άλλα βλέπουμε κι άλλα διαβάζουμε. (Στα κυπριακά...φαντάζομαι ένα παρόμοιο πίνακα που δείχνει μια σκάφη με σύκα μέσα. Από κάτω θα γράφει: "Αυτή δεν είναι σκάφη με σύκα"...)
Update: Μετά την ανάρτηση του άρθρου πρόσεξα πως και ο Lexi Penitas αναφέρεται στα δύο άρθρα του Λάζαρου Μαύρου. Περισσότερα στο Που Σου Νέφκω Που Πάεις;

"Όταν ένας δημοσιογράφος αιμορραγεί..." -- η Τουρκική Χουριέτ για την δολοφονία του Α. Χατζηκωστή

2010-01-14T06:44:00.001+02:00

Η Τουρκική εφημερίδα Χουριέτ γράφει στην Αγγλική της έκδοση (Daily News):

When one journalist bleeds, all journalists bleed. And here at the Daily News once again we are offering heartfelt condolences to the family and coworkers of a departed colleague – Andis Hadjicostis, chief executive officer of Dias Media Group.
Όταν ένας δημοσιογράφος αιμορραγεί, όλοι δημοσιογράφοι αιμορραγούν. Και εδώ στην Daily New προσφέρουμε τα εγκάρδια συλλυπητήριά μας και πάλι στην οικογένεια και τους συνεργάτες του συνάδελφού μας που έφυγε--του Άντη Χατζηκωστή, διευθυντή του Δίας Media Group.

Είναι ορισμένα γεγονότα που ξεπερνούν εθνικούς διαχωρισμούς. Όποια και να ήταν τα κίνητρα της δολοφονίας, οι άνανδροι που έπραξαν αυτό το έγκλημα, είναι καλά να γνωρίζουν πως την πράξη τους την καταδικάζουν όλοι ανεξαιρέτως. Πως ακόμα και στην άλλη όχθη είναι άνθρωποι που βλέπουν τέτοια εγκλήματα όπως πρέπει να τα δει καθ' ένας από μας που θέλει να λέγεται άνθρωπος: ως πράξεις άνανδρες και καταδικαστέες φτηνών υποκειμένων που ποτέ δεν θα μάθουν τι πάει να πει ανθρωπιά. Μια ζωή θα κυλιούνται στην λάσπη και την σαπίλα.

Δεν θα αναδείξω το πιο πάνω σε κάτι περισσότερο απ' ότι είναι: την καταδίκη ενός στυγερού εγκλήματος. Το ότι η καταδίκη αυτή, όπως και η συμπαράσταση στην οικογένεια του θύματος, εκφράζονται από Τουρκική εφημερίδα σηματοδοτεί απλά και μόνο μια από της σπάνιες φορές που η δημοσιογραφική αλληλεγγύη επανακτά, για όλους μας, λίγη από την ανθρωπιά που χάθηκε.

Συλλυπητήρια στον πατέρα και την μάνα που έθαψαν τον παιδί τους.

Αντιφωνητής

Ιησούς Χριστό-φιας (Jesus Christ-ofias)

2010-01-11T22:59:00.003+02:00

Την περασμένην Παρασκευή, ο πρόεδρος Χριστόφιας μετέβη εις στο Μέλαθρο Ευγηρίας να ηδεί την μητέρα αυτού. Εκεί εδήλωσεν, καθώς ήτο φανερά βεβαρημένος, τα ακόλουθα:

«Είναι δύσκολη υπόθεση η λύση, αλλά θα δώσουμε τη μάχη μέχρι το τέλος, για να μη δικαιωθεί η μάνα μου που μου είπε τούτοι εφέραν τη διχοτόμηση και θα σου τη φορτώσουν στο τέλος».

Κατόπιν έκανε χρήση της καθιερωμένης μεταφοράς περί των παθών του Προέδρου αναφέροντας συγκεκριμένα πως κάποιοι (φευ) πρέπει να σηκώσουν το σταυρό στο Γολγοθά. Απευθυνόμενος δε στη μήτηρ αυτού είπε ότι «η μοίρα, μάνα, έλαχε να τον σηκώσει ο γιος σου».

Τα πιο πάνω είναι αλήθεια. Οδεύει τον Γολγοθά του μαρτυρίου ο δύστυχος πρόεδρος ημών. Οδός που καταλήγει, δια κεκτημένης ταχύτητος, εις τον βωμόν της διχοτομήσεως. Χαλεποί οι καιροί κυρίες και κύριοι. Δύναται όμως, με την δύναμη της φαντασίας μας και την βοήθεια του Κυρίου, να...ανασκευάσομεν, το κατά του προεδρικού ευαγγέλιον (μάλιστα εις την κυπριακήν διάλεκτον). Ήτο άλλωστε Παρασκευή και επιβάλλεται...

Όσοι (ά)πιστοι διαβάστε:

Προσευχή στο Όρος των Ελαιών
Ύστερα, ο Πρόεδρος επήεν νάκκον πάρατζει, τόσον μακριά όσον πάει μια πεταμένη ρότσα, τζαι επροσευχήθην στον πανάγαθον θεόν. "Μέγα Σύντροφε αν θέλεις," είπεν, "απομάκρυνε τούτον το ποτήριν που 'μέναν. Αλλά ας γίνει το δικό σου το θέλημαν, όι το δικό μου." Τζαι όπως επροσεύχετουν άρκεψεν να δρώνει. Οπόταν επέστρεψεν στα μέλη της συγκυβέρνησης, που εν το μεταξύ εποτζοιμηθήκαν, τζαι είπεν τους: "Γιατί τζοιμάστε; Άτε, σηκωθείτε πάνω τζαι αρκέψετε τις προσευχές. Γιατί μόνο τζείνες μας σώζουν."

Η Προδοσία του Προέδρου
Τζαι όπως τους εμίλαν, εσυνάχτην κόσμος πολύς με φωτογραφικές τζαι δευτέρκα. Τζαι ήταν μαζί με τον άλλον, τον ακατανόμαστον, που ήταν γνωστός στον κόσμον ως "Ψευτοπρόεδρος". Τζαι ο Ψευτοπρόεδρος που εκαπάρτηζεν πως ήταν παρέας του Προέδρου τζαι πως φέρνει τάχατες την Ειρήνην, εποταβρίστην να φιλήσει τον Πρόεδρο. Οπόταν ο Πρόεδρος εσκέφτηκεν: "επρόδωσες με ρε άτιμε, ξέρεις το, αλλά καρτέρα ως τον Απρίλη τζαι θα δεις. Ούτε τριάντα ~~αργύρια~~ τοις εκατόν εν θα πιάσεις."

Εμπαίζουν τζαι δέρνουν τον Πρόεδρον
Ύστερα αρκέψαν τα χτυπήματα πουκάτω που την μέση. Τζαι ήταν σαν να τζαι παίζαν ούλλοι το παιχνίδι που τζείνον τον τζαιρόν ελαλούσαν το "ζήζηρος." Τζαι τζείνοι που εδιούσαν τις πατσιές εγελούσαν τζαι ελαλούσαν του Προέδρου: "αφού είσαι ο Πρόεδρος, τζαι ούλλα ξέρεις τα, πε μας να δούμεν ποιος σου την έδωκεν;" Η μιά φατσιά έρκετουν που το κέντρο, η άλλη που νάκκον αριστερά. Μα οι περίτου έρκουνταν εκ των δεξιών του Προέδρου... Τζαι άλλα πολλά, βλαστημώντας, ελαλούσαν του. Μα τζείνος έτρωεν τες τζαι εσιώπαν...Γιατί έξερεν πως τον εθκιάλεξεν ~~ο λαός~~ η μοίρα για έναν σκοπόν.

Η Σταύρωση του Προέδρου
Τζαι ύστερα επήραν τον Πρόεδρον στον τόπον που καλείται ~~"νεκρή ζώνη"~~ τραπέζιν των διαπραγματεύσεων. Τζαι εκαταδίκασεν τον ο ~~Πόντιος Πιλάτος~~ Ντάουνερ να τον σταυρώσουν. Τζαι όπως τον εσταυρώναν τζείνος είπεν "Μάνα, συγχώρα τους! Εν ηξέρουν τι κάμνουν." Τζαι είπεν επίσης, «Εν βαρής ο σταυρός μάνα. Μα η μοίρα, μάνα, έλαχε να τον σηκώσει ο γιος σου.» Τζαι ύστερα εκολλήσαν μιαν πινακίδαν πάνω στο σταυρό του που έγραφεν "ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ" (ΠΟΤΚ) για να τον περιπαίξουν...
----------
Έτσι έγινεν τζαι τούτα γράφουν τα οι Γραφές. Ο Πρόεδρος θέλει την υποστήριξήν μας, γι' αυτόν ας πιάσουμεν τα σhέρκα ούλλοι μαζί τζαι ας προσυχηθούμεν:

Το σύμβολον της Πίστεως
Πιστεύω εις δύο Πρόεδρους,
εκ περιπτροπής,
ποιητές της Νέας της Νήσου Δημοκρατίας (ορατής και αοράτης).

Και εις ένα Σύντροφον ημών
τον εκ του ΑΚΕΛ γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων
Χαραυγή εκ Χαραυγής,
Σύντροφον αληθινόν εκ Συντρόφου αληθινού,
γεννηθέντα ού ποιηθέντα,
ομοούσιον τω Κόμμα,
διού τα πάντα εγένετο.

Τον δι ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρία (και της νήσου ημών)
σπουδασθέντα εις μητέραν Ρωσσίαν,
και κατελθόντα εκ του θρόνου του κόμματος,
και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αριστερού
σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί καταχτητών και άλλων απίστων
και παθόντα και αναστάντα την τρίτη ημέρα των εντατικών
Και ανελθόντα εις το Λήδρα Πάλας,
και καθεζόμενον εκ αριστερών του ψευτο-Συντρόφου.
Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς,
ού της Προεδρίας ούκ έσται τέλος.

Και είς το Κόμμαν το άγιον, το Κύριον, το Αριστερόν,
το εκ του Προέδρου εκπορευόμενον,
το συν Προέδρου και Γενικού Γραμματέα συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον,
το λαλήσαν δια των στελεχών.

Είς Μίαν, Αγίαν και Καθολικήν, Συγκυβέρνησην (εξαιρουμένου του ΔΗΣΥ)
Ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών (ήμαρτον κύριοι, ήμαρτον).
Προσδοκώ την επανένωσην.
Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος...

Αμήν (τζαι πότε)

Αντιφωνητής

Ο παραλογισμός της λογικής και η Σοφία του Σολομώντα (Διχοτόμιση να τελειώνουμε)

2010-01-09T19:02:00.008+02:00

"Exit reason. The Turkish Cypriots were granted 30% of all police and civil service posts, 40% of all billets in the army. A Greek Cypriot President was to be balanced off by a Turkish Cypriot Vice President, both men having a final veto power over internal and external defense and foreign affairs. Not only was the executive split sharply along ethnic lines, but the legislature was also segregated in dealing with certain measures; a simple majority of the 15 Turkish Cypriot M.P.s could effectively block a bill passed by 35 Greek Cypriot votes. And block they certainly did: for months, the government was unable to pass a vital income tax law. The judiciary was split along similar lines."

Το πιο πάνω απόσπασμα είναι από άρθρο του Αμερικανικού περιοδικού Times που δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 1964. Αναφέρεται βέβαια στο σύνταγμα του '60. "Exit Reason," η λογική αποχωρεί, γράφει το περιοδικό, όταν η πλειοψηφία παραβιάζεται με την ανάδειξη της μειοψηφίας σε πολιτικά ίση οντότητα. Η λογική αποχώρησε και με το σχέδιο Ανάν με παρόμοιες παραχωρήσεις που συμπεριλάμβαναν τον έλεγχο της διανυκτέρευσης των πολιτών της κατά τα άλλα "επανενωμένης" Κύπρου. Το 1964 ένα Αμερικάνικο περιοδικό, που δεν ήταν διόλου συμπαθές στον Μακάριο, μπορούσε να γράψει καθαρά πως το βέτο της μειονότητας και οι ανισότητες στην διοίκηση του κράτους (με άλογες πολιτικές παραχωρήσεις) ήταν θεσμικά παράλογα. Σήμερα, ακόμα και δια στόματος του προέδρου, έχουμε ακούσει πως οι επιλογές μας περιορίζονται στην αποδοχή της διζωνικής ή στη διχοτόμηση. Είτε θα δεχτούμε το παραλογισμό που θα οδηγήσει το πολιτικό χάος της δεκαετίας του '60 (στον παραλογισμό που τόσο εύκολα εντοπίζει το περιοδικό) είτε τον άλλο παραλογισμό της διχοτόμησης.

Με λίγα λόγια η "κοινή" λογική (κοινώς η δημοκρατική λογική) είτε αποτελεί ταμπού είτε εκπροσωπείται μέσα από τις πλέον εθνικιστικές ιδεολογίες χάνοντας το δικαίωμα να αποκαλείται "λογική." Αν κάποιος μιλήσει για την επιθυμία του να δει το νησί επανενωμένο και να ζήσει ειρηνικά με τους Τουρκοκύπριους αλλά αρνείται να υποστηρίξει λύση που συνδέεται με την αποδοχή της άνισης εκπροσώπησης ή την παραχώρηση του δικαιώματος της αρνησικυρίας, τότε θεωρείται παράλογος, μη πραγματιστής, κρυπτοεθνικιστής κλπ.

Τα πιο πάνω τα γράφω με αφορμή της παρουσίασης στην εφημερίδα Πολίτης του εγγράφου με τις θέσεις της Τ/Κ πλευράς το οποίο, κατ' ομολογίαν της εφημερίδας, μάλλον υποδείχνει την συνομοσπονδία παρά την ομοσπονδία.

* Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος θα εναλλάσσονται σε χρονική αναλογία 3:2. Δηλαδή, ο Ε/Κ θα είναι πρόεδρος για 3 χρόνια και ο Τ/Κ για 2. (Η ε/κ πρόταση είναι 4:2)
* Δωδεκαμελές υπουργικό συμβούλιο με 7 Ε/Κ και 5 Τ/Κ υπουργούς (6:3 η ε/κ πρόταση).
* Οι αποφάσεις του Υπουργικού θα λαμβάνονται μόνο με ταυτόχρονη σύμφωνη γνώμη Προέδρου και Αντιπροέδρου (ουσιαστικά βέτο του Αντιπροέδρου).

Τα κρατίδια μπορούν να συνάπτουν σχέσεις με όποιον θέλουν ξεχωριστά. Το κάθε κρατίδιο θα μπορεί να καταγγείλει το άλλο στο Συνταγματικό δικαστήριο. "Η κεντρική κυβέρνηση θα μπορεί να αποφασίζει για εξωτερικά θέματα που άπτονται αρμοδιοτήτων των κρατιδίων μόνο με τη σύμφωνη γνώμη τους, όπως επίσης κι ότι τα κρατίδια θα πρέπει να έχουν λόγο σε ομοσπονδιακές αποφάσεις που επηρεάζουν τις αρμοδιότητές τους." Οι Τούρκοι πολίτες θα έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους Έλληνες στο νησί μέχρι η Τουρκία να μπει στην Ευρώπη (ελεύθερη διαμονή, εργασία κλπ.).

Ο Σολομώντας
Η ιστορία από την Βίβλο είναι γνωστή. Δυο γυναίκες διεκδικούν το ίδιο παιδί. Μη μπορώντας να καταλάβει σε ποιον ανήκει το βρέφος, ο Βασιλιάς Σολομώντας διατάζει να μοιραστεί στα δύο και οι μητέρες να πάρουν από μισό έκαστη. Οπότε, η αληθινή μητέρα κραυγάζει, "μην το σκοτώσεις άρχοντά μου. Ας το πάρει η άλλη." Υπάρχουν δύο λεπτομέρειες στην ιστορία που συνήθως τις ξεχνάμε. α) Οι γυναίκες ήταν πόρνες β) οι δύο γυναίκες ζούσαν στο ίδιο σπίτι και γέννησαν από ένα παιδί την ίδια μέρα. Ένα εκ των δύο πέθανε όταν η μητέρα του ξάπλωσε κατά λάθος πάνω του τη νύχτα. Εκτός απ' το ζωντανό παιδί δηλαδή έχουμε κι ένα νεκρό.

Ως η καλή πόρνη φωνάζουμε, εδώ και χρόνια, ας το πάρουν, παρά διχοτόμηση. Ας πάρουν την εκ περιτροπής, ας πάρουν το βέτο, ας πάρουν ένα κρατίδιο-κράτος. Φτάσαμε έτσι στο σχέδιο Ανάν και κανείς δεν πήρε πρέφα, μες τον χαμό του δικαστηρίου, πως το παιδί πέθανε. Σαν το πρώτο. Και μείναμε με δυο μανάδες και δυο πεθαμένα παιδιά.

Ο διχασμός που επικρατεί στην πλευρά μας δίνει την εντύπωση πως υπάρχουν δύο τινά. Αυτοί που θέλουν να ζήσουν με τους τουρκοκύπριους κι αυτοί που δεν θέλουν. Οι μεν και οι δε. Το θέμα όμως δεν είναι η "λύση" ή η "επανένωση." Το θέμα είναι ποια λύση και ποια επανένωση. Οι πιο πάνω προτάσεις δεν αποτελούν ούτε λύση, ούτε επανένωση. Είναι ο παραλογισμός του κόψτε το να τελειώνουμε.

Είναι νωρίς ακόμα και δεν αρμόζει να προδικάζουμε. Εξ' άλλου μιλάμε για προτάσεις. Μες την πολλή βουή όμως είναι καλά να σταματούμε και να σκεφτόμαστε πως αυτό που ζητάμε δεν είναι απλά λύση ή επανένωση. Αυτό, ελπίζω, εννοείται. Όμως το να αναπνέεις απλά δεν είναι ζωή όπως γράφει ο Τέννυσον. Το να ζεις και μόνο δεν είναι ζωή.

Το θέμα δεν είναι αν ζεις αλλά τι ζωή κάνεις.

Αντιφωνητής

Υ.Γ. Για τις νέες προτάσεις Ταλάτ πατήστε εδώ

Ε.ΛΑ.Μ. (Εθνική Λαική Μαλακία)

2010-01-06T07:35:00.002+02:00

Αλλιώς αυνανισμός. Ηδονή άνευ συν-ουσίας. Είναι να πάρει κανείς σοβαρά το Ε.ΛΑ.Μ τώρα; Τελευταία τους βλέπω να μοστράρουν στον τύπο με συνεντεύξεις και να προβάλουν την δήθεν πολιτική τους ιδεολογία. Θεός φυλάξει. Για όσους δεν κατάλαβαν καλά, οι κύριοι του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου είναι η καινούργια μόδα των αυτοπροσδιοριζόμενων εθνοσωτήρων. Μοστράρουν στον τύπο, τους αφιερώνονται συνεντεύξεις, φορούν στολή, οργανώνουν διαδηλώσεις κατά των λαθρομεταναστών και παρουσιάζονται γενικώς ως οι νέοι ακρίτες της Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών. Στο βιβλιοπωλείο της ιστοσελίδας τους πουλούν φανελάκια με τα σύμβολά τους, φανελάκια με την λεζάντα "Commies aren't cool," φανελάκια της Λάτσιο, μπρελόκ και αναπτήρες του Γρίβα όπως και...ένα βιβλίο. Βιβλιοπωλείο είναι να μην βάλουν κι ένα βιβλίο; Πρόκειται για το Εχθροί του καθεστώτος του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου ιδρυτή της Χρυσής Αυγής....Είναι να πάρει κανείς σοβαρά αυτούς τους παλιάτσους;

Το ερώτημα είναι βέβαια ρητορικό αλλά χρίζει απάντησης: Ναι, πρέπει να τους πάρουμε σοβαρά. Αυτοί οι κύριοι αντιπροσωπεύουν ό,τι χειρότερο εκπροσωπεί όχι μόνο ο Νεοέλληνας αλλά και ο Ευρωπαίος ακροδεξιός γενικότερα. Βλέπεται αυτές οι ιδέες είναι πλέον παγκοσμιοποιημένες και διαδικτυωμένες. Εκτός από φανελάκια Λάτσιο (αλίμονο τώρα) στην ιστοσελίδα τους μπορεί να βρει συνδέσμους σε όλα τα ακροδεξιά και φασιστικά κόμματα της Ευρώπης. Από την Χρυσή Αυγή, στο Γερμανικό NPT (μετεξέλιξη του Ναζιστικού κόμματος), το Γαλλικό Renouveau Français (με τους περίφημους υποστηρικτές του Λεπέν), το Ιταλικό Forza Nuova (που επιμένει στον γνωστό φασιστικό χαιρετισμό), και τους φαλαγγίτες της Ισπανίας.

Τα περισσότερα μέλη τους είναι ανώνυμα αλλά τόσο θάρρος έχουν πάρει τελευταία (χαλεποί οι καιροί) που οι εκπρόσωποί τους άρχισαν τις δημόσιες τοποθετήσεις. Στις 3 του μήνα η Σημερινή δημοσίευσε συνέντευξη του στελέχους του Ε.ΛΑ.Μ .Χρίστου Χρίστου. Πάει καιρός να διαβάσω τόσες ασυναρτησίες μαζεμένες σ' ένα κείμενο. Ο 27χρονος Χρίστος Χρίστου, που είναι περήφανος για τα πιστεύω του (γι' αυτό και δεν κρύβεται), δηλώνει λάτρης της Ελλάδας, θαυμαστής του Γρίβα (από το 55 μέχρι και το 73 όπως λέει), αλλά και του Μεταξά που κατάφερε να συσπειρώσει την Ελλάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή (σημείωση: κουραφέξαλα εννοείται. Ο Μεταξάς ανήλθε με πραξικόπημα στην εξουσία το 1936. Πριν από το πραξικόπημα η πολιτική του σταδιοδρομία ήταν για κλάματα).

Πώς λοιπόν ο Χρίστος Χρίστου, περήφανος ΕΛΑΜΙΤΗΣ, δικαιολογεί την αδερφική σχέση της οργάνωσης του με την Χρυσή Αυγή. Μα η Χρυσή Αυγή λέει, είναι νόμιμο κόμμα. "Κάτι αντίστοιχο κάνουν τα κόμματα π.χ. το ΑΚΕΛ που συνεργάζεται με το Κ.Κ. Ελλάδος, ο ΔΗΣΥ με τη Νέα Δημοκρατία κλπ." Που 'σαι Χρίστο, άκου ένα ανέκδοτο: "Υποψήφια μέλη της Χρυσής Αυγής δύνανται να είναι μόνο άριοι κατά το αίμα, Έλληνες την καταγωγή, που υπηρέτησαν στον ελληνικό στρατό ή τελούν νομίμως εκτός στρατεύματος μη έχοντες διαπράξει κατά κρίσιν ατομικό αδίκημα». Κι άλλο ένα: «Το αίμα είναι ο υπέρτατος φορέας των βιολογικών αρετών της φυλής μας». Και το τρίτο και καλύτερο: «Αμφίεση που φανερώνει αγωνιστικό ήθος επιβάλλεται. Σαν τέτοια προτείνεται η ακόλουθη: χακί ή φαιό πουκάμισο, μαύρο ή χακί παντελόνι, μαύρο ή χακί χιτώνιο, αρβύλες ή μπότες. Την αμφίεση συμπληρώνει γραβάτα και μικρό εθνικοσοσιαλιστικό σύμβολο ελευθέρας επιλογής».

Έτσι λοιπόν και τα μέλη του Ε.ΛΑ.Μ παρουσιάζονται ένστολα, κυκλοφορούν με ρόπαλα και οργανώνουν στρατιωτικές ασκήσεις. Ο Χρίστος Χρίστου απαντά: η στολή είναι για πειθαρχία, τα ρόπαλα για προστασία και οι ασκήσεις δεν είναι παρά εκδρομές. Αντί να μας ενοχλούν τα ρόπαλα λέει, πρέπει να μας ενοχλεί η τουρκική σημαία στον Πενταδάκτυλο. (Να τον ενημερώσω πως μας ενοχλούν και τα δύο, ιδίως δε όταν τα ρόπαλα είναι στα χέρια των ανίδεων ομοϊδεατών του.)

Και είναι και κάτι εκφράσεις που προβάλλουν μέσω της ιστοσελίδας τους...Ακούστε: "Πάρτε το χαμπάρι πως από εδώ και πέρα θα μας βρίσκεται μπροστά σας. Αν θέλετε να μας σταματήσετε στον δρόμο κοπιάστε. Σας περιμένουμε." Παλληκαράδες βλέπεται. Ασταμάτητοι...

Η ελληνικότητα δεν είναι έννοια που ανήκει στους νταήδες με τα ρόπαλα. Ούτε έννοια που κληρονομείται εξ αίματος. Και ούτε η Ελλάδα ούτε η Κύπρος έχουν φταίξει τόσο που να εκπροσωπούνται από τέτοιους αστόχαστους και επικίνδυνους ανθρώπους. Αν είμαι Έλληνας είναι επειδή αυτά που αγαπώ βρίσκονται διαμετρικά αντίθετα σε κάτι τέτοιες εμετικές τοποθετήσεις.

Αντιφωνητής

Υ.Γ. Για περαιτέρω πληροφόρηση προτείνω την πρόσφατη ανάρτηση του Πολίτη Πήττα.

Ρουσφέτι-Έχεις μέσο;

2010-01-05T18:36:00.000+02:00

Η λέξη "ρουσφέτι" προέρχεται από το Τουρκικό "Rüşvet" που σημαίνει δωροδοκία. Η λέξη "νεποτισμός" προέρχεται από το λατινικό "nepos" που σημαίνει ανεψιός ή εγγονός. Λέξεις με ξένες ρίζες αλλά με ελληνικότατη διάθεση. Στην Κύπρο χρησιμοποιούμε γενικώς τον όρο "μέσο" αλλά στην Ελλάδα οι μεταφορές αφθονούν (φακελάκι, βύσμα, άκρη, δόντι κλπ). Το ότι η ρίζα δεν είναι ελληνική λέει κι αυτό κάτι. Είναι σαν τον καρκίνο που οι παλιοί αποφεύγουν να τον ονοματίσουν και αντί αυτού λεν "εκείνη η αρρώστια." Η αρρώστια του ρουσφετιού διαβρώνει τα πάντα μα ποτέ δεν φαίνεται. Είναι αόρατη και ανίατη.

Δεν είναι ν' απορούμε γιατί έπεσε τόσο ρουσφέτι στο Υπουργείο Γεωργίας. Το άξιον απορίας είναι πως πρόκειται για μια εκ των μεμονωμένων περιπτώσεων που το ρουσφέτι γνωστοποιήθηκε. Για όσους δεν ακολούθησαν την υπόθεση αναφέρουμε για την ιστορία:

Σύμφωνα με την έρευνα της αστυνομίας ο Μάκης Αντωνιάδης, διευθυντής στο γραφείο του Υπουργού Γεωργίας, έπαιρνε τηλέφωνο μέλη της επιτροπής επιλογής και τους έδινε λίστες με ονόματα υποψηφίων. Χαρακτηριστικά από τα 37 ονόματα που "εισηγήθηκε" ο Νονός Αντωνιάδης οι 33 προσλήφθηκαν. Από τους υπόλοιπους 4 οι 3 δεν ήθελαν τη θέση και ο ένας έπασχε από αναπηρία που καθιστούσε την πρόσληψη του αδύνατη. Για να πείσει τα μέλη της επιτροπής ο Αντωνιάδης χρησιμοποιούσε τις οικίες πλέον σε όλους μας εκφράσεις: ο υπουργός "αισθάνεται έντονα" για την Χ περίπτωση, αν δεν προχωρήσετε με την πρόσληψη θα τα έχετε άσχημα με τον υπουργό, πρόσεχε την συμπεριφορά σου γιατί ξέρεις τι σημαίνει Πολυνείκης (Υπουργός Γεωργίας) κλπ. Βέβαια κανένα στοιχείο δεν βρέθηκε ακόμη που να δείχνει πως ο Υπουργός Μιχάλης Πολυνείκης ήταν ενήμερος για την κατάσταση...Όλα σταματούν στον Μάκη Αντωνιάδη. Και το ρουσφέτι επιστρέφει στο θρόνο του. Ποιος το είδε, ποιος το ξέρει;

Πριν από ένα χρόνο η ΣΕΚ κατηγόρησε με επιστολή της την κυβέρνηση ισχυριζόμενη πως επανειλημμένως τοποθετούνται μέλη της ΠΕΟ σε διάφορες θέσεις του δημοσίου. Η ΠΕΟ ανταπάντησε πως επί εποχής Κληρίδη γινόταν το αντίθετο. Πιο πρόσφατα είχαμε τις καταγγελίες για την πρόσληψη ιστορικού στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Για τον στρατό τι να πεις; Είναι τόση η διάβρωση που δεν βγάζεις άκρη. Οι περιπτώσεις όπου το ρουσφέτι γίνεται θέμα δημόσιου διαλόγου είναι μετρημένες στα δάκτυλα.

Πέρασε ο νόμος για το ρουσφέτι, έγιναν κάποιες θεσμικές αλλαγές, κι όμως το ρουσφέτι, ο νεποτισμός και η διαφθορά συνεχίζουν να βασιλεύουν. Το θέμα είναι πώς διορθώνεται η κατάσταση. Δυστυχώς οι προσωπικές μου προβλέψεις δεν είναι και τόσο αισιόδοξες. Ελπίζω στην παραδειγματική τιμωρία αυτών που επιμένουν στην διαιώνιση της αναξιοκρατίας. Μα μου φαίνεται πως θα μείνω με την ελπίδα.

Ίσως, λέω ίσως, ο μόνος τρόπος να φοβηθούν οι διάφοροι Νονοί (αλα Αντωνιάδη) είναι όσοι από μας συμμετέχουν σε δημόσιο διάλογο, όσοι γνωρίζουν κάτι, όσοι ακόμα προσελήφθησαν με ρουσφέτι (ειδικά αυτοί) να καταθέσουν τις μαρτυρίες τους. Έστω και ανώνυμα. Ο καρκίνος είναι καρκίνος και το ρουσφέτι ρουσφέτι. Θα αναδημοσίευα ευχαρίστως μαρτυρίες (ανώνυμα ή μη) στο παρών ιστολόγιο και είμαι σίγουρος πως κι άλλοι ιστολόγοι θα έπρατταν το ίδιο. Δεν ευελπιστώ πως θ' αλλάξει κάτι. Κάτι μου λέει όμως πως αν ο κύριος Πολυνείκης ήταν μπλεγμένος στο δύχτιο ρουσφετιού που είδε το φως της δημοσιότητας...τώρα θα το σκεφτεί δυο φορές πριν κανονίσει τον γιον του κουμπάρου. Τι τρίτη φορά μπορεί και να το κάνει. Τουλάχιστον θα το σκεφτεί. Μετά φόβου.

Πώς το λέει ο Καβάφης; "το ουσιώδες είναι που έσκασε." Ας σκάσουν λοιπόν. Για να δυσκολέψουμε έστω και λίγο την κρατική κουμπαρολογία.

Αντιφωνητής

Καλό νέο έτος--με άφθονο ξύλο και καινούργιο αμάξι!

2010-01-04T23:04:00.000+02:00

Έλειψα δυο βδομάδες κι είναι σαν να έλειψα δυο μήνες. Κατ' αρχήν καλή χρονιά σε όλους. Βλέπω να σηκώνονται πολλά μανίκια φέτος. Καλές συζητήσεις λοιπόν--κόσμια και ουσιαστικά. Κι αν καπνίζεται (όπως ο υποφαινόμενος) μην πτοήστε--δεν είναι ανάγκη δε να καπνίζεται και στο κομμωτήριο.

Μου φαίνεται πως μπήκαμε στο νέο έτος με το αριστερό. Εμ ο καλός χρόνος απ' την αρχή φαίνεται. Και πριν καλά καλά ξεπροβοδίσουμε το 2009, που δεν μας επιφύλαξε και τίποτα συνταρακτικό, οι εκ των Αθηνών ζαπτιέδες, που συναγωνίζονται τους συναδέλφους τους στην Λευκωσία στο καραγκιοζιλίκι, έκαναν το Χριστουγεννιάτικο θαύμα τους. Άρπαξαν δυο Σενεγαλέζους από τον δρόμο και τους πλάκωσαν στο ξύλο. Το πιο κάτω εξελίχθη στις 29 Δεκεμβρίου στην ευρωπαική Αθήνα:

Ηταν γύρω στις 8 το βράδυ, γύριζα στο σπίτι. Μ' έβαλαν στο πρώτο στενό και μ' έριξαν κάτω. Εκεί άρχισαν να με κλοτσάνε στο κεφάλι, σ' όλο το σώμα. Στη συνέχεια, με μετέφεραν με τα πόδια στο Α.Τ. Ακροπόλεως. Εκεί ήταν 12 αστυνομικοί. Πέντε από αυτούς μπήκαν μέσα στο κελί και με χτύπησαν. Πρώτα μου ζήτησαν να βγάλω όλα μου τα ρούχα. Μου έδεσαν τα χέρια πίσω από την πλάτη. Αρχισαν να με χτυπούν με τα κλομπ και γροθιές. Φώναζαν "να φύγεις αν δεν σ' αρέσει στην Ελλάδα ρε" κι έπαιζαν με το γεννητικό μου μόριο. Ο ένας έβαλε το χέρι του στα οπίσθιά μου, άλλος τραβούσε βίντεο από το κινητό του...

Μάλιστα. Να φύγεις αν δε σ' αρέσει "ρε" για να μείνουν οι ένστολοι τραμπούκοι που τους αρέσει. Γιορτάρες μέρες που ήταν είχε την τιμιτική της η Σενεγάλη. Και δεύτερος μετανάστης κατέθεσε τα εξής:

Μ' έπιασαν απ' το κεφάλι και με χτυπούσαν στον τοίχο. Πόναγα πολύ κι έβγαλα μια κραυγή. Αρχισαν να μαζεύονται περαστικοί και οι αστυνομικοί με μετέφεραν στο Α.Τ. Ακροπόλεως. Εκεί άρχισα να κάνω εμετούς, να ουρλιάζω απ' τους πόνους στο στομάχι. Οι αστυνομικοί με μετέφεραν στο νοσοκομείο. Από αυτό το νοσοκομείο οι γιατροί μ' έστειλαν σε κάποιο άλλο για εξετάσεις στο στομάχι. Εκεί με κράτησαν για νοσηλεία.

Για τους άπιστους να αναφέρουμε πως το σημείωμα του γιατρού για τον δεύτερο μετανάστη σημειώνει πως είχε κτυπήματα στο κεφάλι και τον θώρακα, εκδορές μηρών, ράχης και αριστερού βραχίονα, κι ένα σωρό άλλες πληγές (όπως και αιμορραγία). Τι να πεις; Πριν από ένα χρόνο σκότωσαν ένα νεαρό. Δε πα να κυβερνά όποιος θέλει. Αυτοί το πάσο τους. Κράτος εν κράτη. Τα βλέπουν κι οι δικοί μας και μαθαίνουν. Γιορτές σου λέει, καιρός για σκούπισμα.

Είπα δικοί μας και θυμήθηκα. Αρχή του χρόνου και μάθαμε πως η Υπηρεσία Καταπολέμησης Ναρκωτικών της Κύπρου κυκλοφορεί με πολυτελή αυτοκίνητα. Τα δύο τελευταία τους αποκτήματα κόστισαν στον φορολογούμενο 130,000 Ευρώ. Ε ρε μπράβο! Χριστουγεννιάτικος μποναμάς ΑΑ...Βέβαια τόσο λίγα αυτοκίνητα του συγκεκριμένου τύπου κυκλοφορούν στην Κύπρο...που μόνο για παρακολούθηση δεν κάνουν. Για μόστρα όμως κάνουν και καλοκάνουν. Θα τα βλέπουν τα βαποράκια και θα γίνονται καπνός. Που είστε; Αν δείτε κανά Audi Q7 στη γειτονιά σας άνεμο στη βράκα σας κι αέρα στα πανιά σας!

Καλό υπόλοιπο χειμώνα. Ελπίζουμε με βροχές. Να ξεδιψάσει ο τόπος.

Αντιφωνητής

Πέθανε ο Γιάννης Μόραλης...

2009-12-20T19:27:00.001+02:00

Τόσα βιβλία που αγάπησα...πώς θα μου έμοιαζαν χωρίς την δική σου εικόνα στο εξώφυλλο; Ο άγγελος σου σήμερα πενθεί.

Αντιφωνητής

Bloggers και Ανωνυμία--Νέο σχόλιο του Πολίτη για το "Χριστόφιας-Watch" και αντισχόλιο ενός ανώνυμου

2009-12-19T18:09:00.000+02:00

Σχόλιο στον Πολίτη σήμερα με τον τίτλο "Ανώνυμο... έλεος."

Ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ από το βήμα της Βουλής έκανε αναφορά σε μπλόγκερς, οι οποίοι υποσκάπτουν το ίδιο το πρόσωπο του Προέδρου, και όχι τον τρόπο με τον οποίο ασκεί το λειτούργημά του. Η αναφορά του Άντρου Κυπριανού γινόταν κυρίως για την ύπαρξη ενός μπλογκ στο διαδίκτυο με τον τίτλο "Παρατηρητήριο για τη Διακυβέρνηση Χριστόφια" από ομάδα που φέρει το όνομα "Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο". Με ένα τέτοιο όνομα, δίνεται αν μη τι άλλο η εντύπωση ότι στην Κύπρο δεν υπάρχει δημοκρατία. Και μόνο γι' αυτό τον λόγο, η επίσημη παρέμβαση του κ. Κυπριανού εμφανίζεται δικαιολογημένη. Κατόπιν όμως, συνέβη το εξής οξύμωρο: Χτες, κυκλοφόρησε στα ΜΜΕ ανακοίνωση-απάντηση της εν λόγω "Επιτροπής" προς τον ΓΓ του ΑΚΕΛ. Εδώ υπάρχει πρόβλημα και ανάλογο πρόβλημα θα έχουν να αντιμετωπίσουν όσα ΜΜΕ αποτολμήσουν τη δημοσίευση της απάντησης αυτής. Για τον απλούστατο λόγο ότι οι άνθρωποι πίσω από αυτή την επιτροπή (που δεν είναι σωματείο ή οργάνωση), είναι και παραμένουν ανώνυμοι. Ο μπλόγκερ οφείλει να είναι ανώνυμος, όταν όμως, αυτοβούλως, αποφασίζει να μεταθέσει τη δημόσια παρέμβασή του από τον χώρο της μπλογκόσφαιρας στα θεσμοθετημένα μέσα διεξαγωγής του δημόσιου διαλόγου, δηλαδή τον Τύπο, τότε οφείλει να καταστήσει την παρέμβασή του επώνυμη. Ειδάλλως αυτοακυρώνεται.

Η ειρωνεία βέβαια είναι πως η/ο συγγραφέας του άρθρου υπογράφει με το ψευδώνυμο "Θέμις." Άρα η λογική του όταν γράφουμε στα "θεσμοθετημένα μέσα διεξαγωγής του δημόσιου διαλόγου" υπογράφουμε επώνυμα αυτοακυρώνεται και από τον ίδιο τον συγγραφέα. Αν υπάρχουν εξαιρέσεις ας μας πει η φίλτατη Θέμις ποιες είναι; Όταν σατιρίζουμε στην στήλη "Παραπολιτικά" του Πολίτη;

Κι αυτό το "θεσμοθετημένα μέσα διεξαγωγής του δημόσιου διαλόγου"... Δεν ενοχλεί τόσο το θεσμοθετημένα όσο το "δημόσιου διαλόγου." Ο διάλογος αγαπητή "Θέμις" γίνεται ερήμην των θεσμών....Αν κρίνουμε από κάτι Μάχες και κάτι Χαραυγές (πλήρως θεσμοθετημένα μέσα) τότε μιλούμε για δημόσιο μονόλογο. Εγώ θα τον αποκαλούσα θεσμοθετημένο αυτοέπαινο...

Τελευταία μιλούμε για την ανωνυμία ωσάν να είναι η υπέρτατη ένδειξη ηθικής τοποθέτησης. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Πρώτον, αναρωτιέμαι για την υπερβολή (γιατί περί υπερβολής πρόκειται) περί "φυσικής εξόντωσης" του προέδρου Χριστόφια που αναφώνησε στην βουλή ο βουλευτής του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού; Αν ήξερε ποιοι βρίσκονται πίσω από το Χριστόφιας Watch τι θα έκανε δηλαδή; Θα τους κινούσε αγωγή; Θα τους έστελνε την αστυνομία; Η οργή του μάλλον επιβεβαιώνει το γεγονός ότι πρέπει να κρυβόμαστε....γιατί σε παρακολουθεί ο μεγάλος αδερφός. Δεύτερον, ζούμε στην Κύπρο. Και όποιος δεν γνωρίζει τι πάει να πει φακέλωμα σε τούτο τον τόπο τότε δεν έχει πάθει αρκετά. Τρίτον, πολύ πριν την ύπαρξη των μπλογκ, πολλοί συγγραφείς υπέγραφαν άρθρα τους στις εφημερίδες ανώνυμα. Αυτό κάνει την ουσία των λεγόμενων τους λιγότερο πιστευτή; Τέλος ας σκεφτούμε λίγο ποιον βολεύει αυτή η επιθυμία της επώνυμης διαφάνειας. Το κράτος θα συνεχίσει να κρύβεται πίσω απ' τους θεσμούς και...ο πολίτης θα βρισκόταν συνέχεια κάτω από το μάτι του μεγάλου αδερφού.

Από 'κει και πέρα θα πρέπει ο καθένας από μας να σκεφτεί την ελευθερία και την προστασία που του παρέχει η ανωνυμία και να την χρησιμοποιεί υπεύθυνα. Γράφω ανώνυμα δεν σημαίνει γράφω ανεύθυνα. Ούτε και το αντίθετο είναι ορθό: γράφω επώνυμα δεν σημαίνει πως γράφω υπεύθυνα. Κοιτάξτε πολλά αρθράκια στις "θεσμοθετημένες" εφημερίδες μας και θα καταλάβετε.

Αντιφωνητής

ΣΤΗΛΗ ΑΛΑΤΟΣ: Bloggers και Κυπριακό

2009-12-18T16:40:00.000+02:00

Συνέχεια στην χθεσινή ανάρτηση για τις επικείμενες εξελίξεις στο Κυπριακό και τον ρόλο των blogger με σχόλιο του Πολίτη Πήττα από την Στήλη Άλατος. Ενδιαφέρουσα δε και η συζήτηση που εξελίχθηκε στα σχόλια της ανάρτησης:

Στη δωδέκατη σελίδα του χθεσινού Πολίτη, εμφανίσθηκε το παρακάτω ειδησάριο:

Πληροφορούμαστε ότι μια ευρεία ομάδα Κυπρίων bloggers, απ' όλους τους πολιτικούς χώρους, άπαντα τα μέλη της οποίας όμως ασπάζονται την προοπτική της επανένωσης, ετοιμάζει διαδικτυακή πλατφόρμα διαλόγου για τις εξελίξεις στο Κυπριακό και την κουλτούρα της προσέγγισης των δύο κοινοτήτων, ως αντιστάθμισμα στους απορριπτικούς. Καθόλου κακό, αν σκεφτεί κανείς τη δυναμική που έχει λάβει τελευταία το (επιεικώς προπαγανδιστικό;) Christofias-watch, το οποίο πρόσφατα ιταμώς αποκάλεσε πέντε bloggers "πληγές της κυπριακής μπλογκόσφαιρας" (!).

Θα είμαι τελείως ειλικρινής και θα πω ότι την είδηση την αντιμετώπισα 100% σαν αναγνώστης, δηλαδή δεν είχα και δεν έχω την παραμικρή ιδέα για την αλήθεια της και το εύρος της. Και, όχι απλώς θα συμφωνήσω με την εφημερίδα που αναφέρει «καθόλου κακό» αλλά, θα υπερθεματίσω και θα πω «εξαιρετικά καλό».

Όσοι γνωρίζουν την Κυπριακή σφαίρα των μπλογκς, ξέρουν καλά πως η συντριπτική τους πλειοψηφία συντίθεται από ανεξάρτητους μπλόγκερς που καθοδηγούνται μόνο από τη συνείδησή τους και την προσωπική τους ανάγκη συμμετοχής στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι.
4 πράγματα, τα έχω γράψει μύριες φόρες:

Περισσότερα εδώ: ΣΤΗΛΗ ΑΛΑΤΟΣ: Bloggers και Κυπριακό

Αποκαλύπτομαι (--για το νέο blog που ανακοίνωσε ο Πολίτης)

2009-12-17T18:50:00.001+02:00

Διάβασα σήμερα στον Πολίτη το εξής:

Πληροφορούμαστε ότι μια ευρεία ομάδα Κυπρίων bloggers, απ' όλους τους πολιτικούς χώρους, άπαντα τα μέλη της οποίας όμως ασπάζονται την προοπτική της επανένωσης, ετοιμάζει διαδικτυακή πλατφόρμα διαλόγου για τις εξελίξεις στο Κυπριακό και την κουλτούρα της προσέγγισης των δύο κοινοτήτων, ως αντιστάθμισμα στους απορριπτικούς. Καθόλου κακό, αν σκεφτεί κανείς τη δυναμική που έχει λάβει τελευταία το (επιεικώς προπαγανδιστικό;) Christofias-watch, το οποίο πρόσφατα ιταμώς αποκάλεσε πέντε bloggers "πληγές της κυπριακής μπλογκόσφαιρας" (!).

Δεν ανήκω σε κανένα "πολιτικό χώρο," ασπάζομαι την προοπτική της επανένωσης, και δεν είμαι απορριπτικός. Απέρριψα δε το σχέδιο Ανάν όχι γιατί είμαι "παςh πατριώτης" αλλά επειδή το διάβασα από την αρχή μέχρι το τέλος. Συμβιβάζομαι, ναι, αλλά μέχρι εκεί που επιτρέπεται σε 'μένα και τον συνάνθρωπό μου (Ε/Κ και Τ/Κ) να είμαστε πρώτα άνθρωποι κι ύστερα Κύπριοι. Δεν πιστεύω πως η εθνική ταυτότητα (Ελληνική ή Τουρκική) προϋποθέτει την ύπαρξη γεωγραφικών ή πολιτικών συνόρων. Άρα τα περί ενώσεως τα περί ταξίμ κλπ δεν με απασχολούν ιδιαίτερα. Η άποψη μου για την ποιότητα της πολιτικής φωνής την Κύπρο δεν είναι διόλου θετική. Βρίσκω πολλούς από τους χειρισμούς του προέδρου Χριστόφια τουλάχιστον προβληματικούς και πραγματικά πιστεύω πως το κυβερνών κόμμα (όπως και το όργανό τους, η Χαραυγή) είναι η προσωποποίηση της απόλυτης κομματικής υποκρισίας. Μην βιαστείτε όμως να με τοποθετήσετε πολιτικά. Αν περίμενα από τα υπόλοιπα κόμματα να κάνουν αντίλογο θα τα έκλεινα όλα και θα γραφόμουν στα εργοστάσια της πολιτικής προπαγάνδας που αφθονούν στον τόπο. Ο εχθρός τους εχθρού σου δεν είναι κατ' ανάγκην φίλος σου. Ούτε ο φίλος του φίλου σου δεν είναι κατ΄ανάγκην και δικός σου φίλος. Ευκόλως εννοούμενες κουβέντες αλλά καθόλου κατανοητές για πολλούς.

Τα πιο πάνω τα γράφω για να τονίσω την απόλυτη απέχθειά μου προς τοποθετήσεις που διαχωρίζουν τόσο εύκολα τους ανθρώπους σε απορριπτικούς και επανενωτικούς. Η προδίκαση του αποτελέσματος ενός νέου σχεδίου σίγουρα βολεύει κάποιους--κυρίως το κόμματα που θέλουν οπαδούς και όχι ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους. Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα επιτέλους. Θέλουμε να ζήσουμε με τους Τουρκοκύπριους; Θέλουμε επανένωση της Κύπρου; Ειλικρινά πιστεύω ακόμη πως η απάντηση είναι θετική. Αν δεν είναι τότε, ας το πούμε καθαρά. Από κει και πέρα η απόρριψη ή η αποδοχή ενός επικείμενου σχεδίου είναι άλλο θέμα. Προσωπικά, δεν αποδέχομαι και δεν απορρίπτω οτιδήποτε επειδή το είπε ο Χριστόφιας, ο Αναστασιάδης, ο Λυσσαρίδης, ο Κάρογιαν ή (για τους πιο μεταφυσικά σκεπτόμενους) ο Γρίβας και ο Μακάριος.

Διάβασα σε αρκετά ιστολόγια ξεκάθαρες τοποθετήσεις (όπως, δειγματικά, του Πολίτη Πήττα και του Μαρίνου Κλεάνθους) που τις θεωρώ ειλικρινείς προσπάθειες μιας αντικειμενικής προσέγγισης του Κυπριακού προβλήματος και του πολιτικού γίγνεσθαι. Και μ' αυτό εννοώ πως εκφέρουν την δική τους άποψη.Υπάρχει μια γκρίζα ζώνη που πολλοί από εμάς βρίσκουμε τον εαυτό μας. Πολλοί αυτό το θεωρούν υποκρισία. Αν το να τοποθετηθώ ξεκάθαρα σημαίνει να δηλώσω την απέχθεια μου προς τον Τούρκο ή τον Τουρκοκύπριο τότε λυπάμαι αλλά αυτό δεν πρόκειται να το κάνω ποτέ. Αν σημαίνει πως πρέπει να προτάσσω την εθνική μου ταυτότητα ως ασπίδα και δόρυ ούτε αυτό θα το κάνω--δεν νιώθω καμία αμηχανία για το ποια γλώσσα μιλάω, ποια διάλεκτο μιλώ, για τον τόπο που μεγάλωσα, ούτε για την αγάπη που έχω γι' αυτό τον τόπο.

Όσον αφορά την "κουλτούρα της προσέγγισης των δύο κοινοτήτων," θα πω ξεκάθαρα πως η δυναμική της επαναπροσέγγισης όπως ιστορικά περηφανεύεται πως υποστήριξε το ΑΚΕΛ αποδείχθηκε πως είναι ένα μεγάλο ανέκδοτο. Δεν μιλάω για όλες τις προσπάθειες βέβαια αλλά αυτές του τύπου ας κάνουμε μια συναυλία, να αγκαλιαστούμε με τους Τουρκοκύπριους αδερφούς μας και να τραγουδήσουμε όλοι μαζί για την ειρήνη. Εγώ λέω φέρτε μια μάνα που ακόμη ψάχνει για το παιδί της. Φέρτε και μια άλλη από την αντίπερα όχθη που έχασε το γιο της. Καθίστε να τις ακούσετε και θα δείτε πως θα τα βρουν καλύτερα. Αν δεν αντιμετωπίσουμε τον θυμό που κουβαλάμε αλλά και τον πόνο μας τότε οι ιστοριούλες περί ειρήνης είναι περιττές. Παρεμπιπτόντως, δεν χρειάζεται να γίνει "αδερφός" σου ο άλλος για να μπορέσεις να ζήσεις μαζί του. Αδέρφια έχω και μια χαρά περνάμε μαζί.

Πήρα αφορμή από το σύντομο δημοσίευμα του Πολίτη για να πω δυο κουβέντες. Δεν θα μπω στην διαδικασία απόρριψης ή υποστήριξης οποιουδήποτε γιατί τα πράγματα έχουν ξεφύγει παντελώς και οι ετικέτες δίνουν και παίρνουν. Η ουσία είναι στο ότι ο Πολίτης ανακοινώνει την δημιουργία νέου ιστολογίου. Το μόνο που θα συμβούλευα τους εμπλεκόμενους είναι να μετατοπιστούν από το "διακομματικό" στο "υπέρκομματικό." Από 'κει και πέρα χρειαζόμαστε απόψεις. Αρκετά με τις ταμπέλες πια.

Αντιφωνητής

Η πιθανολογία της μιζέριας μας (ή ψάχνοντας παντού τυμβωρύχους)

2009-12-16T08:08:00.000+02:00

Εντάξει, η δημοσιογραφία δεν είναι επιστήμη και δεν φημίζεται για την ακριβολογία της. Από την μέρα που ακούσαμε τα νέα για την αισχρή υπόθεση της κλοπής της σωρού του Τάσου Παπαδόπουλου, τα σενάρια δίνουν και παίρνουν. Η λασπολογία κινείται προς όλες τις κατευθύνσεις και η δημοσιογραφική ανηθικότητα έχει καταντήσει επιεικώς αηδιαστική. Την Δευτέρα ο Πολίτης δημοσίευσε πρωτοσέλιδο με τον μεγαλειώδη τίτλο "ΠΟΙΟΙ ΕΚΛΕΨΑΝ ΤΗΝ ΣΟΡΟ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ." Πάνω από τον κεντρικό τίτλο σημειώνουν με μικρά γραμματάκια: "Αστυνομικά σενάρια για την κλοπή των λειψάνων από τη Δευτερά." Διαβάζεις τον τίτλο και λες, κάτι καινούργιο θα μας πουν. Διαβάζεις το άρθρο και γνωρίζεις λιγότερα από πριν. Λιγότερα γιατί τώρα το μυαλό σου έχει γεμίσει με ένα σωρό πιθανολογικά σενάρια που το μόνο που καταφέρνουν είναι να προωθούν την πολιτική πόλωση. Και προσέξτε, ο τίτλος δεν έχει ερωτηματικό--είναι δήλωση. Ποιοι την έκλεψαν; Πιθανόν ο τάδε ο τάδε ή ο τάδε...

Στην ιστοσελίδα του Σίγμα βρίσκει κανείς μια παρόμοια επεξήγηση κάτω από τον τίτλο "Ποια τα σενάρια της κλοπής της σορού του Τ. Παπαδόπουλου." Τα σενάρια είναι λίγο πολύ γνωστά αλλά αξίζει τον κόπο να τα δούμε συγκριτικά.

Σύμφωνα με τον Πολίτη η σορός κλάπηκε:

1) Από πολιτικούς φίλους του Τάσου Παπαδόπουλου για να χτυπήσουν την πιθανή εξεύρεση λύσης.

2) Από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας γιατί φοβούνται πως οι Ε/Κ θα πουν "Ναι" σ' ένα δεύτερο δημοψήφισμα.

3) Από απαγωγείς που θα ζητήσουν λύτρα.

Σύμφωνα με το Σίγμα η σορός κλάπηκε:

1) Από εθνικιστική οργάνωση για την αναζωπύρωση του αντιστασιακού αισθήματος.

2) Από εχθρούς του Τάσου γιατί θεωρούν καταστροφική την πολιτική κληρονομιά του.

3) Από Ρουμανική σπείρα που θα ζητήσει λύτρα.

4) Από παραθρησκευτικές οργανώσεις για την τέλεση "κρυφών" τελετών.

Και όλα αυτά, φανταστείτε είναι σενάρια με βάση τα λεγόμενα της αστυνομίας. Έτσι μας λεν τουλάχιστον οι δύο "έγκυρες" δημοσιογραφικές πηγές. Για τον Πολίτη το ενδεχόμενο να έκλεψαν την σορό "εχθροί" του Τάσου Παπαδόπουλου δεν παίζει. Παίζει μόνο το ενδεχόμενο των "πολιτικών φίλων." [Εδώ δεν θα πιθανολογήσω παραπέρα για να μην με πουν και υποκριτή.]

Όπως και να έχει, η ουσία είναι αλλού. Οι εφημερίδες πιθανολογούν και αυτή είναι η δουλειά τους. Πολλές φορές παραπλανούν και αυτό είναι αποκρουστικό. Όταν βλέπεις όμως αυτή την σεναριολογία να διεισδύει και στα διάφορα μπλογκ, όταν παρακολουθείς την πόλωση εν εξελίξει τότε καταλαβαίνεις πως σ' αυτό τον τόπο όλα οδεύουν με μαθηματική ακρίβεια προς την ίδια καταστροφική κατεύθυνση που μας έφερε στο σημερινό πολιτικό μας χάλι.

Η λογική πλέον είναι δυσεύρετη. Που βασίζεται το σενάριο της κλοπής από πολιτικούς φίλους; Απάντηση: στο ότι έκλεψαν την σορό αλλά πρόσεξαν να μην καταστρέψουν τον τάφο. Σοβαρολογούμε τώρα; Είναι σαν να κλέβουν ένα σπίτι χωρίς να το κάνουν άνω-κάτω κι ύστερα λες...φίλοι πρέπει να το 'καναν. Και ακούγεται πιο λογικό το ότι την έκλεψαν οι Τούρκοι; Πώς συνδέεται ένα επικείμενο ΌΧΙ με την κλοπή; Θα πας να ψηφίσεις και θα πεις "για κάτσε, κάποιοι άγνωστοι έκλεψαν την σορό του Παπαδόπουλου. Θα πω ΌΧΙ να τους δείξω"; Το ίδιο βέβαια ισχύει και με το σενάριο της "αναζωπύρωσης τους αντιστασιακού αισθήματος." Και πώς αναζωπυρώνεται δηλαδή; Με το συμπάθιο, αλλά θα πεις "ζει και μας καθοδηγεί"; Αμ το άλλο;...οι παραθρησκευτικές οργανώσεις; Τι στο καλό γίνεται επιτέλους κι ο καθένας λέει ότι θέλει;

Κάποιος θα βρεθεί που θα πει πως δεν μπορούμε να αποκλείσουμε όλα τα σενάρια. Κάποιος πρέπει να την έκλεψε. Το θέμα είναι όμως πως τα σενάρια είναι σενάρια. Αν δημιουργούν πολώσεις είναι που εμείς οι ίδιοι τους το επιτρέπουμε με το να υποστηρίζουμε το ένα ή το άλλο και με το να βλέπουμε τον μπαμπούλα που μας βολεύει παντού.

Απ' την μια τα περισσότερα σενάρια μοιάζουν απίθανα και πολλές φορές έχουν γεύση πολιτικής καραμέλας. Απ' την άλλη όλα είναι πιθανά--τόσο αισχρή μας φαίνεται η πράξη που μόνοι οι "άλλοι," οι σκληροπυρηνικοί, θα μπορούσαν να το κάνουν (οι νενέκοι, οι εθνικιστές, οι βουντού, οι Τούρκοι κλπ). Όταν με το καλό η σορός επιστρέψει στην οικογένεια του ανθρώπου τότε, προτού πεταχτούμε απ' την καρέκλα μας για να αναφωνήσουμε, "σας το πα. Αυτοί το έκαναν!," τότε ας συλλογιστούμε πως με την ίδια ευκολία που πλάθουμε σενάρια...πλάθουμε και τις σκληροτράχηλές μας πεποιθήσεις.

Αντιφωνητής

[ΥΓ: Άρχισα να μπερδεύω τους ζωντανούς και τους αποθαμένους πια. Σαν την αδερφή του Κωσταντή]

Ήρωες και θύματα πάνε χέρι χέρι

2009-12-15T04:58:00.000+02:00

Στον κόσμο του Ομήρου οι ήρωες είναι λίγοι. Οι απλοί στρατιώτες δεν τον ενδιαφέρουν. Οι παρατάξεις στην οποία ανήκει ένας ήρωας δεν έχουν καμία σημασία--ο Έκτορας και ο Αχιλλέας είναι εξίσου ηρωικές φιγούρες. Σήμερα η έννοια ηρωισμός έχει γίνει προνόμιο της μάζας και των κυβερνήσεων. Οι Αμερικανοί αποκαλούν ήρωες όλους τους στρατιώτες που υπηρετούν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Αποκαλούν ακόμα ήρωες τους νεκρούς της 11ης Σεπτεμβρίου. Οι Εγγλέζοι, πιστοί στην αλαζονεία τους, εγκαινίασαν πριν λίγες μέρες μνημείο-νεκροταφείο στην Κερύνεια για να τιμήσουν τους 371 "ήρωες" που έπεσαν κατά την διάρκεια των γεγονότων του 1955-59.

Η έννοια του ηρωισμού αποτελεί την πιο εύκολη συγκάλυψη μέσα από τις πλέον ενοχικές μεθόδους. Δεν είναι τυχαίο που οι Αμερικανοί κυκλοφορούσαν με αυτοκόλλητα στα αμάξια τους που έγραφαν "Είμαι ενάντια στον πόλεμο αλλά υποστηρίζω του στρατιώτες μας." Όσο αλλαζονικός και να 'ναι ο σκοπός (ακόμα κι όταν μιλάμε για την αποικιοκρατία) ο στρατιώτης αγιάζεται. Αυτή η ενοχή που αποτρέπει τον μέσο άνθρωπο να πει την αλήθεια--πως αυτοί οι στρατιώτες είναι απλά γρανάζια στην μηχανή των λίγων και δυνατών, πως δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο θύματα -- είναι αποτέλεσμα της μαζικής εκδημοκράτισης όλων των εννοιών. Στην ουσία λέει στο άνθρωπο, "κι εσύ μπορείς να γίνεις ήρωας." Έτσι ο άσκοπος και ανούσιος θάνατός σου παίρνει κάποιο νόημα. Και θα γιορτάζουν την μνήμη σου την μέρα των αγίων ηρώων οι μάζες μαζί με τις τόσες χιλιάδες άλλους νεκρούς "ήρωες."

Η αδερφή κάποιου Άγγλου στρατιώτη που πέθανε στην Κύπρο το 1956 δήλωσε στα εγκαίνια του μνημείου των Εγγλέζων τα εξής:

Άξιζε τον κόπο; Οι δύο κυβερνήσεις δεν μιλούν μεταξύ τους. Άξιζε τόσες ζωές που χάθηκαν άδικα; Είναι ακριβώς σαν το Αφγανιστάν."

Η δήλωση θυμίζει κάτι από το θέατρο του παραλόγου. Σκεφτείτε αυτή την γυναίκα. Έχασε τον αδερφό της (ήταν 22 χρόνων) πριν τόσα χρόνια και ακόμα δεν έχει συλλογιστεί τι εστί αποικιοκρατία. Αντί αυτού, αναρωτιέται γιατί οι δύο "κυβερνήσεις" (εννοώντας τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους) δεν μιλάνε μεταξύ τους. Φαντάζεται πως ο αδερφός της πέθανε για κάποιο είδος συμφιλίωσης των δύο λαών. Η ειρωνεία είναι πως, ναι, άξιζε τον κόπο ο θάνατός τους. Τόσους λαούς ξεζούμισαν και οι κυβερνήσεις που τους επιστράτευσαν ποτέ δεν έχουν απολογηθεί για τις πολλές διχοτομήσεις που επέβαλαν άμεσα ή έμμεσα (τι να πρωτοσκεφτούμε; την Ινδία και το Πακιστάν, την Παλαιστίνη, την Κύπρο;). Κήρυξαν τα θύματα/στρατιώτες ήρωες και ξόφλησαν...

Κατά την Αγαθή Δημητρούκα, "Ήρωες και θύματα πάμε χέρι-χέρι"--σοφός στίχος σε μουσική υπόκρουση Μάνου Χατζιδάκι.

Αν θέλετε λοιπόν να γίνεται ήρωας ή ηρωίδα αλλά πάντα τρώτε τα μούτρα σας, αν έχετε τόσους εαυτούς που χάσατε τον λογαριασμό, το ποίημα του Νερούντα είναι αφιερωμένο σε 'σας--σε όλους τους...αντιήρωες:

WE ARE MANY

Of the many men whom I am, whom we are,
I cannot settle on a single one.
They are lost to me under the cover of clothing
They have departed for another city.

When everything seems to be set
to show me off as a man of intelligence,
the fool I keep concealed on my person
takes over my talk and occupies my mouth.

On other occasions, I am dozing in the midst
of people of some distinction,
and when I summon my courageous self,
a coward completely unknown to me
swaddles my poor skeleton
in a thousand tiny reservations.

When a stately home bursts into flames,
instead of the fireman I summon,
an arsonist bursts on the scene,
and he is I. There is nothing I can do.
What must I do to distinguish myself?
How can I put myself together?

All the books I read
lionize dazzling hero figures,
brimming with self-assurance.
I die with envy of them;
and, in films where bullets fly on the wind,
I am left in envy of the cowboys,
left admiring even the horses.

But when I call upon my DASHING BEING,
out comes the same OLD LAZY SELF,
and so I never know just WHO I AM,
nor how many I am, nor WHO WE WILL BE BEING.
I would like to be able to touch a bell
and call up my real self, the truly me,
because if I really need my proper self,
I must not allow myself to disappear.

While I am writing, I am far away;
and when I come back, I have already left.
I should like to see if the same thing happens
to other people as it does to me,
to see if as many people are as I am,
and if they seem the same way to themselves.
When this problem has been thoroughly explored,
I am going to school myself so well in things
that, when I try to explain my problems,
I shall speak, not of self, but of geography.

Αντιφωνητής